Η χρονομηχανή

DSC_2454

Πόσες φορές, γυρνώντας στο κέντρο κατά τις 3, δεν αναρωτήθηκες πως σταματάει η σκέψη; Η σκέψη εκείνη που σε γεμίζει με τα πρέπει, τις ανασφάλειες, τις γαμημένες άμυνες της ίδιας σου της ψυχής; Μιας ψυχής διαβρωμένης από την ανάγκη να συμβιβάζεσαι με τα χρόνια, να στρώνεις χαρακτήρα. «Πάψε» σου φωνάζει, «σοβαρέψου». Κάπου εκεί σταματάς το βάδην. Παίζει δρομάτο πάρτυ. Χαζεύεις του τριαντάρηδες που ακόμη τα σπάνε, με το αγνό χαμόγελο να τους φωτίζει.

Έφτασε η ώρα της απόφασης. Δεν θα έλεγα της μεγάλης απόφασης, αλλά των πολλών μικρών εδώ και εκεί, που συνολικά συνθέτουν το «τέρας». Όταν σηκώνονται τα κύματα της καθημερινότητας, φαντάζει υποχρέωση το να χαθείς μέσα σε αυτά, εκτός και να θες να σταθείς αντίκρυ τους και να δεχτείς το χτύπημα. Γύρω στα 24-25 είναι που ξεμπερδεύεις με τις σπουδές σου. Η ανεμελιά, όση από αυτή έχει μείνει μιας και οι συνθήκες μάλλον φέρνουν τη κρίσιμη στιγμή κάπως νωρίτερα ηλικιακά, πρέπει να πάρει πόδι. Τη θέση της παίρνει το φονικό άγχος. Μέσα σου καίγεσαι ακόμη να ζήσεις περιπέτειες, να ταξιδέψεις, να ερωτευτείς, να φας τα μούτρα σου. Με τι φράγκα; «Πρέπει να βρω δουλειά, ότι να ναι, αρκεί να βγάζω τα έξοδα». Σπούδασες κάτι όμως. Δεν θα το κυνηγήσεις επαγγελματικά; Αφιερώνεις έτσι χρόνο, πολύ χρόνο, ώστε να δικτυωθείς και εν τέλει να απασχοληθείς στο πεδίο εφαρμογής των σπουδών σου. Απαιτήσεις, υπερωρίες και ένας τόνος απωθημένα στον ορίζοντα. «Δεν πειράζει, κάτσε να στρώσω κάπως τη ζωή μου και ύστερα κάνω ό,τι γουστάρω με την άνεσή μου».

5 χρόνια μετά, είναι πλέον αργά. Που να τρέχεις τώρα στα πάρτυ. Άντε κανένα ταξίδι τον Αύγουστο να βγάλεις γούστα. Είναι περίεργο πως όσα λογίζει κανείς ως δεδομένα, γίνονται καπνός με το πέρας του χρόνου. Κανείς δεν βιάζεται να ζήσει κι όμως στο τέλος δεν προλαβαίνει. Η μόνη βιασύνη είναι φανερή στο τρέξιμο για το μεροκάματο, την καταξίωση ή την κάλυψη των κοινωνικών απαιτήσεων. «Άντε ας βάλουμε μπροστά το γάμο με τον Κώστα. Πήρε επιτέλους την αύξηση που δικαιούταν». «Η Μαρία είναι καλή κοπέλα. Και ξέρει να μαγειρεύει!». Ο γάμος ολοκληρώνει τον συμβιβασμό, με την δημιουργία οικογένειας να ακολουθεί. Το όποιο ψήγμα ενδοιασμού που παραμένει στο πίσω μέρος του μυαλού του, ο σημερινός 30άρη το σβήνει φορώντας το γυαλιστερό μπλουζάκι με την επιγραφή «Ποιότητα Ζωής». Αυτή ζητάει ο καθένας, κι όσο υπάρχουν πολλοί εκεί έξω να πλασάρουν τον συμβιβασμό ως ώριμη επιλογή και μετάβαση από την άστατη ζωή στην ευημερία, τόσο θα εθελοτυφλείς. Η εσωτερική αναζήτηση, η επίτευξη πνευματικής διαύγειας και η επικοινωνία είναι απλά κούφιες φράσεις πλέον.

Πίσω στο πάρτυ. Ερωτευμένοι και ευαίσθητοι τύποι, αραχτοί στο πεζούλι απέναντι απ’ το μαγαζί. Καθένας τους χαϊδεύει τα νεανικά μαλλιά κάποιας πιτσιρίκας. Μυρίζουν τόσο όμορφα. Τόσο που κάνουν και τον πιο έμπειρο να ξεχνά πως η ανεμελιά δεν επιτρέπει στην μικρή να ερωτευτεί. Αύριο θα είναι δυο φίλοι. Τώρα που το σκέφτομαι, καλύτερα να σε αποκαλούσε «ρε» αντί για «φίλο». Δεν έχει και τόση σημασία όμως η πικρία της επόμενης ημέρας, μα η ζωντάνια της καθημερινής περιπέτειας. Η συλλογή εμπειριών κρατά το σώμα σε εγρήγορση και η εναλλαγή συναισθημάτων την ψυχή ζωντανή.

Κάθεσαι δίπλα σε μια κοπέλα γύρω στα 35, την Κατερίνα. «Ωραία μπλούζα», αποκρίνεσαι αμήχανα. Έχει αυτά τα περίεργα γιαπωνέζικα σχέδια επάνω, σε κόκκινο φόντο. «Θενξ. Στο ίντερνετ την βρήκα». Κάπως έτσι ξεκίνησε μια συζήτηση που από τα τυπικά πέρασε γρήγορα στα άτυπα και βαθιά. Δείχνει τόσο μετέφηβη. Ξέρεις, έχει μια εφηβική τρέλα μπολιασμένη με ωριμότητα. Σε βάζει κάτω στο ξενύχτι, σε όνειρα, σε φρεσκάδα απόψεων  κι ας σου ρίχνει 10 χρόνια. Το πρόσωπό της δεν έχει σπάσει καθόλου, αν εξαιρέσεις τις όποιες ρυτίδες έκφρασης από το πλατύ της χαμόγελο. «Το αγόρι σου που είναι;», ρωτάς. «Είμαι παντρεμένη». Παγώνεις για λίγο προτού σου εξηγήσει. Ακόμη και ο γάμος έγινε από αντίδραση στην παρωχημένη πια αποχή από τον γάμο. Μια αποχή που συνήθως γίνεται για να γίνει. Κόντρα στην κόντρα λοιπόν. «Ο άντρας μου έχει βγει με τους φίλους του. Το χρειαζόταν». Το διαχρονικό πρέπων της κοινής εξόδου ενός αντρόγυνου, πόσο μάλλον τις πρώτες πρωινές ώρες, απουσιάζει. Που θέλω να καταλήξω; Ότι μπροστά σου έχεις έναν άνθρωπο που δε συμβιβάστηκε μα έμεινε ελεύθερος να γυρνάει όπου και όποτε θέλει έχοντας παράλληλα έναν σύντροφο που κατανοεί. Δεν στερείτε της ανάγκης να συμπορευτεί με κάποιον στην ζωή του, χωρίς να υποχρεώνεται να ακολουθεί τα κοινωνικά κατάλοιπα που θέλουν τη γυναίκα μετά τα 30, μάνα, εργαζόμενη και προσκολλημένη στον αντρούλη της. Γυμνή από την ικανοποίηση της διασκέδασης, της έκφρασης, της κοινωνικοποίησης. Μια γύμνια που γεννά μιζέρια. Μιζέρια που σκοτώνει σιγά σιγά κάθε κύτταρο, κερνώντας γήρας.

Ο δυνατός πρωινός ήλιος, αυτός που κάνει τα μάτια να τσούζουν, σε βρίσκει στο πρώτο δρομολόγιο σκεπτικό. Η σκέψη έχει πάψει για λίγο, ίσως γιατί κατάλαβες. Η απόρριψη κάθε στερεότυπου ισοδυναμεί με υγεία. Με καθαρό μυαλό και ζωντάνια. Με λιγότερα πιθανώς χρόνια ζωής, μα γεμάτα από βιώματα που σε κάνουν ξεχωριστό. Έναν μοναδικό χαρακτήρα στο σενάριο της αστικής ρουτίνας που τραβά επάνω του κάθε μορφή αλληλεπίδρασης με άλλους «ζωντανούς» ανθρώπους. Η διαδραστικότητα αυτή κρατά το άτομο ενεργό, ανανεωμένο και εν τέλει άφθαρτο στο πέρασμα του χρόνου. Ίσως πάλι απλά να νυστάζεις..

SideliK_2

Photo by T.f||ows (https://www.flickr.com/people/149813646@N03/)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s