Λαχτάρες

laxtares small

Σάββατο πρωί. Ακόμη ένα όμορφο ανοιξιάτικο Σάββατο που ξυπνάω ξεκούραστος κι ευδιάθετος. Δεν ξενύχτησα εχτές, μιας και η αποχή μου από το αλκοόλ με δυσκολεύει αρκετά σε αυτό. Η ώρα είναι 11. Βέβαια πρέπει να ξύπνησα άλλες 2-3 φορές νωρίτερα αλλά ξανακοιμήθηκα γλυκά υπό τον ήχο των χελιδονιών. Σαν παλιά κασέτα με jazz μουσική ηχούν τα γαμημένα. Στηρίζομαι λίγο στα χέρια μου και σηκώνομαι. Πρώτη κίνηση, να ανοίξω το pc και δεύτερη …το στρίψιμο. Ένα φραπεδάκι που θυμήθηκα την ύστατη ώρα και φωτιά! Καθώς το μούδιασμα προχωράει και η σκέψη μου χάνεται στα υπερρεαλιστικά πεδία που εκπέμπουν τα αστεία videos στο YouTube, νιώθω ευλογημένος που έχω καταστήσει εφικτές αυτές τις στιγμές χαλάρωσης με τη σκληρή δουλειά μου.  Μάλλον βοηθάει και η reggae υπόκρουση. Όμως, λίγα λεπτά αργότερα, η ωφέλιμη παράνοια με οδηγεί στην εσωτερική ανασκόπηση. Σε ρηχό επίπεδο συνήθως μα αρκετή για να με κάνει αναρωτηθώ: Ζω μια στιγμή ελευθερίας ανάμεσα σε άλλες τόσες έντασης; Είναι γλυκός εν τέλει ο καπιταλισμός; Ή απλά βιώνω την επιτομή του εφήμερου χαρακτήρα του, ικανοποιώντας τον πόθο μου για γρήγορη ανακούφιση; Μια ικανοποίηση επιφανειακή, στα πρότυπα των βιαστικά εναλλασσόμενων και άμεσων δραστηριοτήτων που μας τροφοδοτεί ο δυτικός τρόπος ζωής.

Είσαι στο σουπερμάρκετ, κουρασμένος και πεινασμένος. Αγοράζεις ότι πιο «έτοιμο» βρεις στα επάνω ράφια και ορμάς στο ταμείο για να πληρώσεις. Βιάζεσαι να φας. Θες να εκμεταλλευτείς στο μέγιστο τον διαθέσιμο χρόνο. Όλο αυτό γιατί όντας κουρδισμένος απ’ τη δουλειά, τον πυλώνα της ζωής σου, έχεις μάθει να ικανοποιείσαι στην ιδέα της μέγιστης απόδοσης στον ελάχιστο χρόνο. Δουλεύεις όσο πιο γρήγορα μπορείς, για να ακούσεις ένα μπράβο από τον εργοδότη σου. Ηδονίζεσαι. Ένα μπράβο που ίσως οδηγήσει σε λίγα παραπάνω χρήματα. Κάπως έτσι, από συνήθεια, αντικαθιστάς κι ένα πλήρες γεύμα, με την όλη μαγεία της προετοιμασίας του, με ένα γεύμα που θα σε κρατήσει απλά όρθιο ενεργειακά. Αδιαφορείς για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες αφού «δεν υπάρχει χρόνος».

Με το παραπάνω παράδειγμα θέλω να σκεφτείς τι ακριβώς συμβαίνει στο πίσω μέρος του μυαλού σου, του μυαλού μου. Θέλεις να πας ταξίδια, να χαλαρώσεις, μα δεν θες να αφιερώσεις το χρόνο και το χρήμα που απαιτεί ένα ταξίδι. Οι ετοιμασίες και μόνο φαντάζουν βουνό. Θα πιείς ένα τσιγάρο και θα βάλεις μια λίστα να παίζει. Ταξίδι και διαλογισμός, ετοιμοπαράδοτα στο χώρο σου και μάλιστα σε έκπτωση. Επιτυγχάνεις κάπως έτσι την άμεση ικανοποίηση στον ελάχιστο χρόνο, με το ελάχιστο κόστος. Σίγουρα έτσι δεν πας εκδρομή μα κάνεις όνειρα και τα όνειρα δεν κοστίζουν. Μπορεί και να την βρίσκεις αλλιώς. Ίσως προτιμάς να πιεις τους καφέδες που θα σε «τσιτώσουν», να ντυθείς όμορφα και να βγεις το σαββατόβραδο. Θα ψάξεις πάρκινγκ για καμιά ώρα, θα στριμωχτείς σε κάποιο μαγαζί όπου θα μοιραστείς τις «μπόμπες» με τα φιλαράκια σου και κάποιοι από εσάς, θα γυρίσετε σπίτι με uber ή με κάποιον ταξιτζή που θα σας κλέψει κάνοντας βόλτες στην Αθήνα. Θα μπορούσες με τα ίδια η λιγότερα χρήματα να εκτονωθείς κάνοντας γυμναστική, να κοινωνικοποιηθείς με δεκάδες άλλους τρόπους. Όμως δεν είναι το χρήμα εδώ το πρόβλημα. Είναι ο χρόνος. Δεν υπάρχει.. κι αν υπάρχει, είναι χρήμα!

Τα ίδια κάνεις με την σχέση σου. Γρήγορα ραντεβού, μερικά ξύδια και γρήγορα στο σπίτι για σεξ. Αύριο δουλεύετε άλλωστε. Σκέφτηκες για λίγο πως θα ΄ταν όμορφα τα πράγματα αλλιώς. Μα εσύ το αλλιώς το βλέπεις κι εδώ από τη σκοπιά της μέγιστης απόδοσης. Θέλεις έναν άνθρωπο να σε καταλαβαίνει 24 ώρες το 24ωρο χωρίς να σε κουράζει. Επιπλέον, να σου δίνει το κορμί του ασυζητητί. Θες μια μόνιμη ψυχοσωματική αγκαλιά να σε περιβάλει στον ελεύθερο σου χρόνο. Προφανώς η εγωιστική αυτή ματιά σε αφήνει μόνο. Παρέα με τον πόθο σου για κατανόηση. Κατανόηση που βρίσκεις και πάλι στο πιόμα. Απλό σεξ με την ψυχή, χωρίς απαιτήσεις. Αυτό δεν ήθελες; Δεν θα αναφερθώ καν στην ιδέα να διαβάσεις ένα βιβλίο.

Τι στα αλήθεια μένει λίγες ώρες μετά από τις εφήμερες πράξεις μας; Ένα συναίσθημα μη ολοκλήρωσης, ένα χάσιμο χρόνου και μια στιγμή που αντιλαμβανόμαστε πόσο σφιχτά δεμένοι είμαστε στο βαγόνι που κάνει φαύλους κύκλους. Σίγουρα, έχουμε ικανοποιήσει, συχνά παρέα κι όχι κατά μονάδες, τη λαιμαργία μας για ένα γρήγορο lifting της ψυχής μας που συχνά μοιάζει με βιαστικό σιδέρωμα. «Τσαλακωμένοι» και ταλαιπωρημένοι, πέφτουμε για ύπνο.  Τα φώτα σβήνουν και το ρολόι, καλά κουρδισμένο, ξαγρυπνά κάνοντας κύκλους. Σου θυμίζει κάτι;

SideliK_2

Photography by Stathis Xanthopoulos (https://www.facebook.com/stathis.xanthopoulos.3)

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s