Ελπίδα

arch

Θα ανέβεις άραγε;

Σκυφτή κι ανάστροφη,

το φως σου χάνεις.

Ξασπρισμένες ζωγραφιές,

μαραμένο χαμόγελο,

χυμένες πιάνεις τέμπερες..

Πεπρωμένο, μα έπρεπε;

Μετά την τσακισμένη,

σελίδα ξετσαλάκωτη.

SideliK_2

Advertisements

Στοκχόλμη (Ασύνδετο ?)

IMG_20191010_191029_438

Ελεύθερη και δεμένη χειροπόδαρα,

μοιάζεις με εργάτρια σε φυτεία.

Στο μυαλό σου φωλιάζουν τα θηρία.

Τι φυλάνε άραγε;

Το κορμί, τις σκέψεις; Απορώ.

Κυλιέσαι σα νύμφη στο χόρτο,

τρέχεις με το φουστάνι σου να ανεμίζει.

Πετάς, μα η πτήση δεν κρατάει τόσο.

«Μείνε κάτω!» σου φωνάζει,

η φωνή στο κεφάλι, ανώφελα.

Δε σταματά το κυνήγι.

Γελάς, κλαις, ξαναπαλεύεις.

Η ψυχή είναι ρεμάλι.

Γυρνά, πνίγεται στο πιοτό με το κορμί.

Γεμάτη έπαρση, ποια υπομονή;

Κι όμως, η κούραση αρκεί,

για να σαλέψεις, να μετανιώσεις.

Έλα κοντά, τη δίψα σου θα λυτρώσεις.

Ειρωνεία η θαλπωρή.

Ίσως το σύνδρομο,σίγουρα ο τοίχος.

SideliK_2

Art by artoutofmyheart (insta: @artoutofmyheart)

Φιλαράκια (stray thoughts vol. 18)

filarakiasmall

Η εσωτερική τύρβη ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ανίκητη. Και πανταχού παρούσα. Εάν δεν την ένιωσες, μάλλον δεν έκανες αρκετή φασαρία για να την πυροδοτήσεις. Τα πάντα είναι ενέργεια βλέπεις. Μα εσύ δεν ζεις ακόμη, το έργο που παράγεις είναι μηδενικό. Χρειάζεται τροφή για να πάρει σάρκα και οστά η τύρβη. Η μάλλον πνεύμα. Για σάρκα, φτηνή κιόλας, έχεις τη δικιά σου. Παραμονεύει για κάμποσο καιρό, μα σαν βρει το θάρρος θέλει λίγα μόλις χρόνια για να σε στείλει στον τάφο. Τι μπαίνει ανάμεσα στο όπλο που κρατώ και τον κρόταφό μου; Πόσοι εκεί έξω κρύβουμε κι από ένα περίστροφο στη φόδρα του μπουφάν μας; Πόσα ναρκωτικά σπαταλάμε, πόσα χάδια διστακτικά και πόσα αμήχανα βλέμματα;

SideliK_2

Photography by Έλμα Κάσδαγλη (@mhlo.me.kanela)

Ζ.

adrian-dascal-(Leading lines)

Φώτα σαν φλας, πορτοκαλί.

Μέσα από τα παράθυρα,

πευκοβελόνες τα φιλτράρουν.

Η οσμή απωθεί,

έτσι τους δασκαλέψαν.

Κι έγινε μάλλον αίσθηση.

….

Πελώρια φαντάζει,

η χαραγμένη φιγούρα σου

και μου νεύει.

Σκοτώνω ενδόμυχα τον φόβο

ή ντρέπομαι ακόμη;

Μοιάζει το ίδιο.

….

Σου πα πως δουλεύω,

να το σημάδι.

Παίζω τον ρόλο μου καλά

σαν απαρνιέμαι τη φέξη.

Ας κατέβω.

Τρεις δέκα κι ακόμη στη χάση.

SideliK_2

Photo by Adrian Dascal on Unsplash

Κίνδυνος – Θάνατος (stray thoughts vol. 17)

kindynos thanatos

Ας μπούμε στην ουσία κατευθείαν. Πλησιάζουμε στην έξοδο. Πρόσεχε όμως γιατί ξες, εκεί έξω θα δεις παντού επιγραφές “κίνδυνος – θάνατος”. Εγώ όσο ζω θα τις σβήνω, για να γράψω από πάνω ένα τεράστιο “κίνδυνος – ζωή”. Κάθε λεπτό, οι δαίμονες παραμονεύουν να σε πνίξουν. Δεν μπορείς να τους σκοτώσεις μόνος, αφού δεν μπορείς να σε σκοτώσεις. Χρειάζεσαι τους υπόλοιπους ασθενείς. Σημειώνεις; Η ανθρώπινη επαφή είναι μαγεία κι έλξη, όχι δώσε και πάρε. Είναι feelings που γεννούν τα vibes που εκπέμπεις. Έξοδος.

SideliK_2

Photography by T.f||ows (https://www.flickr.com/people/149813646@N03/)

Ζόρια (stray thoughts vol. 16)

ζόρια smallest

Από το πρωινό ζόρι στη μεσημεριανή ανακούφιση. Μπορεί και το αντίθετο, ανάλογα τα νεύρα. Καμία φορά βλέπεις, λυτρώνομαι από το ξύπνημα που τελειώνει τον ανήσυχο ύπνο, όταν φτάνει επιτέλους η καταραμένη στιγμή. Η στιγμή που καρτερώ ακόμη και στους εφιάλτες μου. Είναι οι μέρες εκείνες που η χαρά κρατάει ελάχιστα, όσο ο ήλιος είναι ψηλά στον ουρανό, μέχρι το πρώτο φανάρι.

Η κίνηση βάζει το σπόρο κι η κούραση είναι το λίπασμα. Η απελπισία ριζώνει όλο και πιο βαθιά καθώς φτάνω στο σπίτι. Πονάω και δεν μιλάω μεταφορικά μονάχα. Το σώμα μου παραπαίει. Τρώω, αποβλακώνομαι για κάνα δίωρο και κοιμάμαι άτσαλα, δε σέβομαι το κορμί μου. Δε σέβομαι την ψυχή μου. Μπορώ να κάνω κι αλλιώς; Ξαπλώνω και περιμένω μάταια για ώρες. Μέχρι που το δέντρο της αγωνίας παύει να μεγαλώνει. Καταφέρνω τότε να το ξεριζώσω και ετοιμάζομαι να φυτέψω το επόμενο. Ωχ, θεέ μου, τι ζόρι πρωί πρωί;

SideliK_2

Photography by T.f||ows (https://www.flickr.com/people/149813646@N03/)

Πρόβα

edgar

Η ζωή μας είναι πρόβα.

Χρόνια χαμένα αλόγιστα,

νύχια σε πλάτες μπηγμένα

και λίτρα δάκρυα.

Θολά οράματα τσουλάνε

πίσω απ΄τα βλέφαρα.

Κάθε καρέ και πίκρα,

σφίξιμο κάτω απ΄τα στήθη.

Αέναο το κυνήγι

για την τέλεια ερμηνεία.

Όλα για τα πλήθη μα,

η ζωή δεν είναι πρόβα.

SideliK_2

Painting: Ballet Rehearsal on Stage, 1874 by Edgar Degas