Κάθαμμα

Δύσπνοια. Πετάχτηκε πάνω μούσκεμα στον ιδρώτα. Τη σιωπή στον θάλαμο έσπασε το τρίξιμο από το ξεχαρβαλωμένο ράντζο που τον στρίμωξαν χθες βράδυ κι ένας χαμηλόφωνος διάλογος πίσω απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα:

«- Συνάδελφοι είστε σίγουροι; Θα τον πετσοκόψουμε!»

«- Μια χαρά θα ναι, έχει ξαναγίνει, είναι εφικτό.»

«- Ποτέ με επιτυχία όμως..»

«- Πάψε! Θα τους ξυπνήσουμε.»

Εύλογη η απορία του δόκιμου, μα η γέρικη φωνή του παλιού δεν σηκώνει αντιρρήσεις. Στο κομοδίνο δίπλα του γυρεύει το πλαστικό ποτήρι. Έχει κορακιάσει. Μάταια όμως, αντικρίζει μονάχα δύο πορνοπεριοδικά. Το ποτήρι κάνει βόλτες στο μωσαϊκό. Κακή ιδέα το ανοιχτό παράθυρο Δεκέμβρη μήνα.

25 χρονών παλικάρι κι οι εγκεφαλικές του συνάψεις μοιάζουν πιο περίπλοκες από γρίφο. Η σκέψη του, στρυφνή σαν οργισμένου εφήβου. Απορεί πως βρέθηκε να ξεφυλλίζει τις τσόντες. Τραγική ειρωνεία, αν και τα γυμνασμένα σώματα στο εξώφυλλο διόλου δε θυμίζουν αυτό το κάθαρμα το πατέρα του και τους μπαρμπάδες του. Οι μπαρμπάδες γίναν φίλοι και το σιχαμένο τους μυστικό έγινε το έξτρα εισόδημα. Η παρέα του ζούσε το όνειρο της εφηβείας όσο αυτός την ονειρευόταν. “Τι να να τα κάνω εγώ τα ντρόγκια; Ζούσα κατευθείαν τις γαμημένες παρενέργειες.” Πονάει, για εκείνους που δεν ρώτησαν ποτέ τι του συμβαίνει. Για τους γύρω του, που αντλούν δύναμη απ’ την αδυναμία του. Ειδικά για τις γυναίκες. Όλα αυτά τα “συγκοινωνούντα δοχεία” ερεθίζονται εγκεφαλικά όταν τον παρηγορούν. Μα περισσότερο για όλους τους ανυποψίαστους εκεί έξω, που φέρουν εντός τους το κοιμισμένο κτήνος. Άγνωστο το πότε θα αποκαλυφθεί.

Παραμερίζει την βαριά μάλλινη κουβέρτα που του ρίχνει τσιμπιές και σηκώνεται. Δεν βρίσκει τα παπούτσια του όμως δεν τρέχει τίποτα. Οι κάλτσες που φορά είναι κοκαλωμένες απ’ την υγρασία όπως και να χει. Δεν ανάβει το φως, περπατά στις μύτες μέχρι το μπάνιο φρενάροντας λίγο πριν περάσει μπροστά από την εξώπορτα. Με μια γρήγορη ματιά βλέπει τρεις λευκές ρόμπες κι άλλα τόσα ζευγάρια πόδια να σέρνονται στο βάθος του διαδρόμου. Δεν τολμά να σηκώσει ψηλότερα το κεφάλι του. Στο λουτρό, αναζητά τον διακόπτη. Μια ξεχαρβαλωμένη λάμπα φθορίου αναβοσβήνει γεννώντας ασύμμετρες αντανακλάσεις στα λασπωμένα πλακάκια. Λίγο νερό στη μάπα κι ένα βλέμμα στο είδωλό του. Τίποτα καινούριο, καμία επιδείνωση. Η ίδια απόγνωση, το ίδιο stress μονάχα λίγο πιο πρησμένα μάτια. “Πως βρέθηκα εδώ ρε πούστη μου; Πότε θα καταλάβουν; Είμαστε όλοι καθρέφτες..” Δυο χέρια πίσω του τον σφίγγουν με δύναμη στα μπράτσα. Το σώμα του καίει. Νιώθει το αίμα να απλώνεται κάτω από τους αντίχειρες του κτήνους. “Πάρτε τον.”

SideliK_2

Advertisements

Έκφραση (stray thoughts vol. 14)

IMG_075

Μεγαλύτερο ναρκωτικό από την έκφραση; Θα αστειεύεσαι.. Πολύ εύκολα ξεδιψάς για ανακούφιση, ικανοποίηση, σιγουριά. Αναβάλλεις τη νευρικότητα. Κρύβεις την ανασφάλεια κάτω από το στρώμα. Λίγο μετά όμως, βρίσκεται πάλι εκεί που το άφησες. Το πρόσκαιρο που ζει και βασιλεύει, που δεν δίνει μα παίρνει.

Πες μου, τι ζητάς στα αλήθεια; Ένα χάδι, ένα χαμόγελο, τη συναναστροφή; Ή την αχαλίνωτη συναισθηματική τύρβη εντός σου; Η δεύτερη πωλείται σε τιμή ευκαιρίας, από τον πελάτη που έγινε έμπορας. Τα πρώτα πρέπει να τα ξεθάψεις. Βλέπεις, είναι εύκαιρο να κλάψεις, όχι να συγκινηθείς.

SideliK_2

Photography by Athan (https://www.facebook.com/athan.mdcr)

Ελεύθερος (stray thoughts vol. 12)

PicsArt_02-24-08

Ελεύθερος. Τι σημαίνει άραγε ελεύθερος; Μακριά από κάθε επιταγή των έξω και των έσω δαιμόνων μου. Ίσως είμαι μαλθακός και σίγουρα είμαι καχύποπτος. Μήπως είμαι ένα βήμα προτού καταφέρω να ανήκω κι εγώ στο μπούγιο ή πρέπει πράγματι να με αγαπήσω με την εικόνα που έχω στις “ήττες” μου; Ξέρεις, τις στιγμές εκείνες μετά την κατάρρευση. Τις φορές αυτές που ξύπνησα μετά το χθεσινό ξενύχτι, την ξεφτίλα. Όταν στεγνώνουν τα δάκρυα νιώθω ελεύθερος. Γιατί λατρεύω τον εαυτό μου. Όχι επειδή ομόρφυνε ξαφνικά. Μα γιατί δεν έχω άλλες αντοχές να παλέψω πλάι στο κτήνος μέσα μου. Δεν ξέρω τελικά εάν αυτό είναι ελευθερία. Σίγουρα θέλω περισσότερα τέτοια καρέ, γεμάτα διαύγεια, στην ταινία της ζωής μου.

SideliK_2

Photography by Athan (https://www.facebook.com/athan.mdcr)

Στην άκρη (stray thoughts vol. 11)

3-1

Τις νύχτες, η πόλη μετατρέπεται σε ένα αχανές εμπορικό. Οι άνθρωποι βλέπουν τους γύρω τους σαν ρούχα. Χωρίς καμία δέσμευση, δοκιμάζουν όποιο τους αρέσει, κόβουν και καμιά βόλτα μέσα στο μαγαζί φροντίζοντας να τους δουν κι ύστερα, κορεσμένοι προχωράνε στην επόμενη κρεμάστρα. Πετάνε κουβαριασμένο και ξεχειλωμένο πολλές φορές το προηγούμενο ένδυμα στην άκρη, μιας και «κάποιος θα βρεθεί να το μαζέψει». Είναι κι αυτοί που τα μαζεύουν όμως, η άλλη όψη του νομίσματος. Εμμονικά στρώνουν τόνους υφάσματος καθημερινά· στοιβάζουν αδιάκοπα τα ράφια. Ποια η διαφορά για σένα όμως; Για εκείνους;

SideliK_2

Photography: https://rewisor.com/new-world-mall/

Νέμεσις (καλά Χριστούγεννα)

Η βροχή πέφτει με μανία στο οδόστρωμα. Χωρίς σταματημό. Στα μεγάλα πεζοδρόμια οι περαστικοί τρέχουν κρατώντας ότι βρουν πάνω από το κεφάλι τους για προστασία. Είτε το μπουφάν τους, είτε την ομπρέλα που που αγόρασαν σε “τιμή ευκαιρίας” από τον πλανόδιο μετανάστη. Το άλλο χέρι είναι απασχολημένο να κρατάει τις γεμάτες χρυσά γράμματα σακούλες των εμπορικών. Μάταια όμως, ο άνεμος σκίζει την ομπρέλα, την κομματιάζει και οι σακούλες σωριάζονται στο υγρό πεζοδρόμιο. “Ωραία δεν θα ήταν να υπήρχε κανένα μεγαλύτερο υπόστεγο να χωρούσαμε όλοι;”, αναρωτιέται ένας από τους καταναλωτές. Ποιοι όλοι άραγε; Εσύ και οι γύρω σου, Εσύ και ο μετανάστης ή μήπως Eσύ και τα άψυχα προϊόντα που αγόρασες; Ένα για κάθε εαυτό σου. Τα μάλλινα πουλόβερ απορροφούν το λασπόνερο. Οι ταλαίπωροι υπάλληλοι των μαγαζιών κρυφογελάν μέσα από την τζαμαρία, ενώ παράλληλα προσεύχονται μην αναζητήσει κανείς την ζεστασιά του καταστήματος. “Που να σφουγγαρίζεις τώρα λάσπες; Άντε να σχολάσουμε να πάμε σε κανένα τεκνόπαρτο!” Μα η βροχή δυναμώνει, δεν έχει τεκνόπαρτο απόψε. Μόνο τρεχάλα για το λεωφορείο που περνάει βιαστικά, δίχως οίκτο. Καλές γιορτές.

Sidelik_2

Εσύ κι εγώ

Untitled

Απόγνωση. Αυτή φωτίζει το σκοτάδι της αθηναϊκής νύχτας, κάθε μα κάθε φορά. Η απόγνωση υπό την επήρεια σκληρού αλκοόλ χωρίς πάγο, σε μπουκάλι ή ποτήρι κάνει θαύματα. Σε πετάει στον πάτο. Δεν είναι ένα κείμενο σαν τα άλλα αυτό. Δεν έχει πρόλογο, επίλογο και τα ρέστα. Είναι άμεσο σαν φρίκη, σαν κρίση άγχους. Αφήνει πίσω του συντρίμμια ή καλύτερα την περιγραφή τους. Τα συντρίμμια είναι η η κοπέλα που αφήνω να κλαίει φεύγοντας, τα δικά μου δάκρυα που τρέχουν ύστερα από την έκρηξη μίσους, όταν πια βαδίσω μόνος προς την αντίθετη κατεύθυνση, οι φίλοι που άφησα πίσω μου φορτωμένους κατηγορίες. Κάθε κατηγορία όμως είναι απλά στάχτη στα ίδια μου τα μάτια. Μη μπορώντας να ανεχτώ την απέχθεια που μου δημιουργεί ο ίδιος μου ο εαυτός.

Εαυτός. Ένα πρόσωπο τόσο ξένο και τόσο κοντινό συνάμα. Είμαστε τόσο κοντά με εκείνον όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη αλλά τόσο απόμακροι όταν βγαίνουμε εκεί έξω. Κάθε τσάρκα στην πόλη και μια ταινία. Καρέ προς καρέ, βλέπεις τον πόνο στα μάτια μου, βιώνεις την πικρία που μοιράζομαι μαζί σου. Είναι σκληρή ξέρεις η αλήθεια. Η αποδοχή της διαφορετικότητας, όχι των άλλων αλλά της δικιάς μου, φαντάζει τόσο μα τόσο δύσκολη. Με αγχώνει. Πίνω για να ξεχάσω μα το μόνο που καταφέρνω είναι να βυθίζομαι εκεί που μόνο ξεχασμένα ναυάγια του παρελθόντος βρίσκει κανείς. Τις αναμνήσεις που καίνε, όπως κάθε τι που δεν αφήνουμε να σβήσει. Αναζωπυρώνεται και φουντώνει μέσα μας. Το παρελθόν, οι πληγές μας είναι ο τοίχος ανάμεσα σε μένα και σε σένα εαυτέ μου. Δεν σε αποδέχομαι.

Πρέπει να σε δεχτώ όπως είσαι για να πάψεις να με ρίχνεις κάτω. Σε μισώ και με ταΐζεις μίσος. Τις σπάνιες φορές που σε λατρεύω μου δίνεις δύναμη ανείπωτη. Θα κάνω πίσω άραγε; Θα κατεβάσω μισό λίτρο ακόμη κι ύστερα θα αποφασίσω. Αν βέβαια προλάβω την απόγνωση.

SideliK_2

photo source: http://millexmille.tumblr.com/

πρώτη δημοσίευση: https://bit.ly/2ElYJji

Άρωμα (stray thoughts vol. 10)

wallhaven-394030

O ήλιος έχει σχεδόν δύσει. Το αυτοκίνητο καίει ακόμη όμως. Σε περιμένω να κατέβεις ελπίζοντας να μην ιδρώσω, να μη γίνω ρεζίλι.

Καλώς την. «Κλείσε με δύναμη την πόρτα γιατί έχει χαλάσει!». «Ωραία η μπλουζίτσα σου», αποκρίνομαι, εννοώντας κάτι άλλο. Χαϊδεύω λίγο τα μαλλιά σου, βάζω πρώτη και φεύγουμε. Δεν σε φιλάω, διστάζω αλλά μπορώ χωρίς φόβο να ανασάνω το άρωμα σου. Δεν πρόκειται για κάποια φτηνή κολόνια, μα για τη μυρωδιά της νιότης, της εφηβείας που πρόσφατα πέρασε, της γυναικείας φύσης που μόλις γιγαντώθηκε. Άραγε αυτό προσπαθούν να πετύχουν οι εταιρίες παραγωγής σαμπουάν με τα εξωτικά τους εκχυλίσματα;

Δεν έχω λόγια, έχω όμως αισθήσεις. Δεν μου αρκεί, μα αρκεί για να διασταλλούν οι κόρες μου. Αυτή η μικρή στιγμή ευτυχίας που όλα τα ναρκωτικά του κόσμου δεν χαρίζουν.

SideliK_2

Photography: https://whvn.cc/394030