Κάθαμμα

Δύσπνοια. Πετάχτηκε πάνω μούσκεμα στον ιδρώτα. Τη σιωπή στον θάλαμο έσπασε το τρίξιμο από το ξεχαρβαλωμένο ράντζο που τον στρίμωξαν χθες βράδυ κι ένας χαμηλόφωνος διάλογος πίσω απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα:

«- Συνάδελφοι είστε σίγουροι; Θα τον πετσοκόψουμε!»

«- Μια χαρά θα ναι, έχει ξαναγίνει, είναι εφικτό.»

«- Ποτέ με επιτυχία όμως..»

«- Πάψε! Θα τους ξυπνήσουμε.»

Εύλογη η απορία του δόκιμου, μα η γέρικη φωνή του παλιού δεν σηκώνει αντιρρήσεις. Στο κομοδίνο δίπλα του γυρεύει το πλαστικό ποτήρι. Έχει κορακιάσει. Μάταια όμως, αντικρίζει μονάχα δύο πορνοπεριοδικά. Το ποτήρι κάνει βόλτες στο μωσαϊκό. Κακή ιδέα το ανοιχτό παράθυρο Δεκέμβρη μήνα.

25 χρονών παλικάρι κι οι εγκεφαλικές του συνάψεις μοιάζουν πιο περίπλοκες από γρίφο. Η σκέψη του, στρυφνή σαν οργισμένου εφήβου. Απορεί πως βρέθηκε να ξεφυλλίζει τις τσόντες. Τραγική ειρωνεία, αν και τα γυμνασμένα σώματα στο εξώφυλλο διόλου δε θυμίζουν αυτό το κάθαρμα το πατέρα του και τους μπαρμπάδες του. Οι μπαρμπάδες γίναν φίλοι και το σιχαμένο τους μυστικό έγινε το έξτρα εισόδημα. Η παρέα του ζούσε το όνειρο της εφηβείας όσο αυτός την ονειρευόταν. “Τι να να τα κάνω εγώ τα ντρόγκια; Ζούσα κατευθείαν τις γαμημένες παρενέργειες.” Πονάει, για εκείνους που δεν ρώτησαν ποτέ τι του συμβαίνει. Για τους γύρω του, που αντλούν δύναμη απ’ την αδυναμία του. Ειδικά για τις γυναίκες. Όλα αυτά τα “συγκοινωνούντα δοχεία” ερεθίζονται εγκεφαλικά όταν τον παρηγορούν. Μα περισσότερο για όλους τους ανυποψίαστους εκεί έξω, που φέρουν εντός τους το κοιμισμένο κτήνος. Άγνωστο το πότε θα αποκαλυφθεί.

Παραμερίζει την βαριά μάλλινη κουβέρτα που του ρίχνει τσιμπιές και σηκώνεται. Δεν βρίσκει τα παπούτσια του όμως δεν τρέχει τίποτα. Οι κάλτσες που φορά είναι κοκαλωμένες απ’ την υγρασία όπως και να χει. Δεν ανάβει το φως, περπατά στις μύτες μέχρι το μπάνιο φρενάροντας λίγο πριν περάσει μπροστά από την εξώπορτα. Με μια γρήγορη ματιά βλέπει τρεις λευκές ρόμπες κι άλλα τόσα ζευγάρια πόδια να σέρνονται στο βάθος του διαδρόμου. Δεν τολμά να σηκώσει ψηλότερα το κεφάλι του. Στο λουτρό, αναζητά τον διακόπτη. Μια ξεχαρβαλωμένη λάμπα φθορίου αναβοσβήνει γεννώντας ασύμμετρες αντανακλάσεις στα λασπωμένα πλακάκια. Λίγο νερό στη μάπα κι ένα βλέμμα στο είδωλό του. Τίποτα καινούριο, καμία επιδείνωση. Η ίδια απόγνωση, το ίδιο stress μονάχα λίγο πιο πρησμένα μάτια. “Πως βρέθηκα εδώ ρε πούστη μου; Πότε θα καταλάβουν; Είμαστε όλοι καθρέφτες..” Δυο χέρια πίσω του τον σφίγγουν με δύναμη στα μπράτσα. Το σώμα του καίει. Νιώθει το αίμα να απλώνεται κάτω από τους αντίχειρες του κτήνους. “Πάρτε τον.”

SideliK_2

Advertisements

Έκφραση (stray thoughts vol. 14)

IMG_075

Μεγαλύτερο ναρκωτικό από την έκφραση; Θα αστειεύεσαι.. Πολύ εύκολα ξεδιψάς για ανακούφιση, ικανοποίηση, σιγουριά. Αναβάλλεις τη νευρικότητα. Κρύβεις την ανασφάλεια κάτω από το στρώμα. Λίγο μετά όμως, βρίσκεται πάλι εκεί που το άφησες. Το πρόσκαιρο που ζει και βασιλεύει, που δεν δίνει μα παίρνει.

Πες μου, τι ζητάς στα αλήθεια; Ένα χάδι, ένα χαμόγελο, τη συναναστροφή; Ή την αχαλίνωτη συναισθηματική τύρβη εντός σου; Η δεύτερη πωλείται σε τιμή ευκαιρίας, από τον πελάτη που έγινε έμπορας. Τα πρώτα πρέπει να τα ξεθάψεις. Βλέπεις, είναι εύκαιρο να κλάψεις, όχι να συγκινηθείς.

SideliK_2

Photography by Athan (https://www.facebook.com/athan.mdcr)

Στην άκρη (stray thoughts vol. 11)

3-1

Τις νύχτες, η πόλη μετατρέπεται σε ένα αχανές εμπορικό. Οι άνθρωποι βλέπουν τους γύρω τους σαν ρούχα. Χωρίς καμία δέσμευση, δοκιμάζουν όποιο τους αρέσει, κόβουν και καμιά βόλτα μέσα στο μαγαζί φροντίζοντας να τους δουν κι ύστερα, κορεσμένοι προχωράνε στην επόμενη κρεμάστρα. Πετάνε κουβαριασμένο και ξεχειλωμένο πολλές φορές το προηγούμενο ένδυμα στην άκρη, μιας και «κάποιος θα βρεθεί να το μαζέψει». Είναι κι αυτοί που τα μαζεύουν όμως, η άλλη όψη του νομίσματος. Εμμονικά στρώνουν τόνους υφάσματος καθημερινά· στοιβάζουν αδιάκοπα τα ράφια. Ποια η διαφορά για σένα όμως; Για εκείνους;

SideliK_2

Photography: https://rewisor.com/new-world-mall/

Νέμεσις (καλά Χριστούγεννα)

Η βροχή πέφτει με μανία στο οδόστρωμα. Χωρίς σταματημό. Στα μεγάλα πεζοδρόμια οι περαστικοί τρέχουν κρατώντας ότι βρουν πάνω από το κεφάλι τους για προστασία. Είτε το μπουφάν τους, είτε την ομπρέλα που που αγόρασαν σε “τιμή ευκαιρίας” από τον πλανόδιο μετανάστη. Το άλλο χέρι είναι απασχολημένο να κρατάει τις γεμάτες χρυσά γράμματα σακούλες των εμπορικών. Μάταια όμως, ο άνεμος σκίζει την ομπρέλα, την κομματιάζει και οι σακούλες σωριάζονται στο υγρό πεζοδρόμιο. “Ωραία δεν θα ήταν να υπήρχε κανένα μεγαλύτερο υπόστεγο να χωρούσαμε όλοι;”, αναρωτιέται ένας από τους καταναλωτές. Ποιοι όλοι άραγε; Εσύ και οι γύρω σου, Εσύ και ο μετανάστης ή μήπως Eσύ και τα άψυχα προϊόντα που αγόρασες; Ένα για κάθε εαυτό σου. Τα μάλλινα πουλόβερ απορροφούν το λασπόνερο. Οι ταλαίπωροι υπάλληλοι των μαγαζιών κρυφογελάν μέσα από την τζαμαρία, ενώ παράλληλα προσεύχονται μην αναζητήσει κανείς την ζεστασιά του καταστήματος. “Που να σφουγγαρίζεις τώρα λάσπες; Άντε να σχολάσουμε να πάμε σε κανένα τεκνόπαρτο!” Μα η βροχή δυναμώνει, δεν έχει τεκνόπαρτο απόψε. Μόνο τρεχάλα για το λεωφορείο που περνάει βιαστικά, δίχως οίκτο. Καλές γιορτές.

Sidelik_2

Άρωμα (stray thoughts vol. 10)

wallhaven-394030

O ήλιος έχει σχεδόν δύσει. Το αυτοκίνητο καίει ακόμη όμως. Σε περιμένω να κατέβεις ελπίζοντας να μην ιδρώσω, να μη γίνω ρεζίλι.

Καλώς την. «Κλείσε με δύναμη την πόρτα γιατί έχει χαλάσει!». «Ωραία η μπλουζίτσα σου», αποκρίνομαι, εννοώντας κάτι άλλο. Χαϊδεύω λίγο τα μαλλιά σου, βάζω πρώτη και φεύγουμε. Δεν σε φιλάω, διστάζω αλλά μπορώ χωρίς φόβο να ανασάνω το άρωμα σου. Δεν πρόκειται για κάποια φτηνή κολόνια, μα για τη μυρωδιά της νιότης, της εφηβείας που πρόσφατα πέρασε, της γυναικείας φύσης που μόλις γιγαντώθηκε. Άραγε αυτό προσπαθούν να πετύχουν οι εταιρίες παραγωγής σαμπουάν με τα εξωτικά τους εκχυλίσματα;

Δεν έχω λόγια, έχω όμως αισθήσεις. Δεν μου αρκεί, μα αρκεί για να διασταλλούν οι κόρες μου. Αυτή η μικρή στιγμή ευτυχίας που όλα τα ναρκωτικά του κόσμου δεν χαρίζουν.

SideliK_2

Photography: https://whvn.cc/394030

Το χάδι (stray thoughts vol. 8)

IMG_2621

Το χάδι. Ψεύτικο όσο ο λόγος κι όμως, πιο πιστευτό από εκείνον. Ο κανόνας του ιδιωτικού χώρου έσπρωξε τον λόγο να σπάσει τα όρια της επανάληψης. Είναι διαρκής, δυναμικός και φθείρει. Κανείς δεν τον εμπιστεύεται γιατί το τον έχει κουράσει. Αντίθετα το χάδι σπανίζει. Με ένα άγγιγμα σπας τον κανόνα· δίνεις αξία στο πρόσωπο που αντικρίζεις. Κάπως έτσι, χωρίς να το αντιληφθείτε, ανοίγει η πόρτα για το επίπλαστο. Το συναίσθημα της στιγμής. Χάδι και λόγος μπορούν να υπηρετήσουν την πλάνη εξίσου εύκολα. Δες τις προθέσεις.

SideliK_2

Photography by Athan (https://www.facebook.com/athan.mdcr)

Κυκλώνοντας τη νομοτέλεια

mr mercedes

Κάθε μέρα τα ίδια. “Πρέπει να αλλάξω, δεν πάει άλλο!” Εμπρός λοιπόν, άλλαξε! Κάνε το περίφημο νέο ξεκίνημα, κατασκεύασε το νέο “Εγώ” σου. Η περίφημη “νέα αρχή” δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια παράσταση που βλέπουμε ξανά και ξανά να παίζεται από τους γύρω μας η και τον ίδιο μας τον εαυτό χωρίς να αλλάζει η κατάληξη. Όπως κάθε θεατρικό έργο, το τέλος είναι πάντα το ίδιο: μια τρύπα στο νερό. Υπάρχει τρόπος να σπάσει ο φαύλος αυτός κύκλος: Μην προσπαθείς να αλλάξεις τον εαυτό σου!

Το καινούριο ξεκίνημα, που όλοι αναζητούν στη ζωή τους και κανείς δεν επιτυγχάνει, είναι καταδικασμένο εξαρχής. Είναι νομοτελειακά αδύνατο να μεταλλαχθεί η ουσία του χαρακτήρα ενός ατόμου, όλα όσα τον κάνουν μισητό, αγαπητό ή αδιάφορο στο περίγυρό του. Είναι ανέφικτο να εξαλείψει κανείς ότι δεν αρέσει στον ίδιο, με αποτέλεσμα να κλείνει απλώς τα μάτια στις άσχημες πτυχές της ύπαρξής του. Η αλήθεια είναι πως δεν καταφέρνει έστω να τις σκεπάσει στο ελάχιστο μιας και παραμένουν φανερές στον κύκλο του που γνωρίζει λίγο έως πολύ το υποκείμενο. Σαν άλλη στρουθοκάμηλος, αποφεύγει να αντιμετωπίσει την πραγματική εικόνα και σπρώχνει στο πίσω μέρος του μυαλού του όλα όσα δεν αποδέχεται. Ίσα ίσα για να τα ανακαλύψει ξανά, γυρίζοντας στο σημείο μηδέν. Στην πραγματικότητα, κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει. Η ανάγκη όμως που έχουμε να κυνηγάμε την αλλαγή μας, εσωτερική και εξωτερική, είναι υπαρκτή και πρέπει να ικανοποιείται.

Η λύση στο ζήτημα της περίφημης αλλαγής είναι δύο σταδίων. Πρώτο και σημαντικότερο βήμα στην κατεύθυνση αυτή: πάψε να αντιστέκεσαι στη φύση σου! Όρισε το “Είναι” σου σε μια κόλλα χαρτί. Μια πλήρης λίστα με όσα στοιχεία του χαρακτήρα σου σου αρέσουν μα κυρίως όσα μισείς, αλλά και μια καταγραφή των αντιδράσεων που έχει το κοινωνικό σου περιβάλλον απέναντι σε αυτά, θα σε βοηθήσει να μην ξεχάσεις τίποτα στην προσπάθειά σου. Έχοντας μια εικόνα πλέον για το ποιόν σου μπορείς να εισέλθεις στην φάση της αποδοχής. Αποδέξου πως όλα εκείνα τα αρνητικά κομμάτια του παζλ που αντικρίζεις στο χαρτί σου δεν είναι κάτι το οποίο εξαφανίζεται ως δια μαγείας μα ακριβώς αυτό που γράφω παραπάνω: κομμάτια του παζλ που συνθέτουν το χαρακτήρα σου. Εάν βάζεις τον εαυτό σου τόσο ψηλά όσο νομίζεις, ποιος ο λόγος να τον ψέγεις τόσο έντονα για τις άσχημες πτυχές του ενώ παράλληλα απαιτείς οι άλλοι να αναγνωρίσουν την ιδιοφυΐα σου; Είναι άραγε εφικτό να σε αγαπήσουν οι άλλοι όταν εσύ ο ίδιο μισείς μέρος η το σύνολο της υπόστασής σου; Ακόμη όμως κι αν δεν μπορείς ακόμη να αγαπήσεις τον εαυτό σου, το γεγονός πως δεν πρόκειται να αλλάξει, ας γίνει το κίνητρο για να τον αποδεχθείς. Η αγάπη θα έρθει σταδιακά, όσο τον γνωρίζεις πραγματικά. Μένοντας εξάλλου αγκιστρωμένος, σε ένα πλαίσιο ενοχών και αρνητικής κριτικής για όλα όσα δεν αποδέχεσαι γύρω από εσένα, καταλήγεις να απορρίπτεις όλα όσα κάνεις. Θετικά και αρνητικά. Η αποδοχή και η αγάπη επομένως, όσο τετριμμένα κι αν ακούγονται είναι το εφαλτήριο στην πορεία προς την ικανοποίηση της ανάγκης για αλλαγή. Σίγουρα, θα υπάρξουν στιγμές που οι παρελθοντικοί δαίμονες θα ξαναχτυπήσουν την πόρτα σου. Έχοντας όμως αποδεχτεί την ύπαρξή τους ως μέρος του χαρακτήρα σου, είναι ευκολότερο να τους αναγνωρίσεις, να κρατήσεις την ισορροπία που με κόπο κρατάς και αγαπώντας σε να προχωρήσεις μπροστά δίχως ενοχές.

Αναφέρθηκα στους δαίμονες του παρελθόντος που όση πρόοδο κι αν έχεις σημειώσει, συνεχίζουν να εμφανίζονται, βάζοντας τρικλοποδιές στην πορεία σου. Οι στιγμές αυτές του παραστρατήματος έχουν κάποιο υπόβαθρο: οι καταχρήσεις, η άστατη ζωή και τα σύγχρονα πάθη γενικότερα. Πρέπει να αναγνωρίσεις πως οι κακές συνήθειες που σε πλαισιώνουν πηγάζουν από την ίδια τη φύση του χαρακτήρα· αποτελούν τάσεις οι οποίες μπορούν να καθοδηγηθούν προς όφελός σου. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

  • Καταχρήσεις: το ποτό, η χρήση ουσιών, η ροπή γενικότερα του ατόμου να “κάνει κεφάλι”. Πηγάζει από την τάση που έχει ο άνθρωπος να ζήσει σε ένα παράλληλο, γεμάτο δράση κόσμο, μακριά από τη ρουτίνα και βιώνοντας μια πλασματική αυξημένη αυτοεκτίμηση. Έχοντας πιάσει πάτο όπως είδαμε νωρίτερα, έχεις ήδη αντιληφθεί το επίπλαστο της αυτοεκτίμησης και περνάς στη φάση της αποδοχής. Αυτό που μένει είναι να κατευθύνεις την τάση για να ζήσεις μια διαφορετική, περιπετειώδη πραγματικότητα. Επιλέγοντας την ενασχόληση με τα extreme sports, τα ταξίδια και κάθε λογής εναλλακτικό ως προς τη καθημερινότητα hobby, εξαλείφεις την κακή συνήθεια των καταχρήσεων.

  • Εφήμερες σχέσεις: η τάση του ανθρώπου να κυνηγά την επιβεβαίωση μέσα από παροδικές, ερωτικές κυρίως μα και φιλικές, σχέσεις. Ζητούμενο εδώ είναι να αναζητηθεί η ενασχόληση με δραστηριότητες που θα σου αποφέρουν την επιβράβευση. Κάνοντας κάτι δημιουργικό και εκθέτοντας το στον κοινωνικό σου περίγυρο, επιτυγχάνεις να λάβεις το θαυμασμό, την καλή κουβέντα η έστω την προσοχή που τόσο επιζητάς. Αξίζει να σημειωθεί εδώ πως η συνεχής επιβεβαίωση θα οδηγήσει σε μόνιμη τόνωση της αυτοπεποίθησης σου με αποτέλεσμα να εξασθενήσει σταδιακά η ίδια η εξάρτηση από την επιβεβαίωση.

  • Εθισμός στο διαδίκτυο: η ανάγκη του ανθρώπου για κοινωνικοποίηση καλύπτεται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα online παιχνίδια. Η ανάπτυξη κοινωνικών σχέσεων αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι αυτού που ονομάζουμε ποιότητα ζωής αλλά και θεμελιώδη τάση του ατόμου η οποία εύκολα ικανοποιείται με επιφανειακό τρόπο. Η ευκολία που παρέχει το διαδίκτυο προς αυτή την ικανοποίηση είναι γνωστή. Ακόμη και εσύ ο ίδιος μπορείς να καταλάβεις τη διαφορά μεταξύ ψηφιακού και πραγματικού φίλου. Διστάζεις ωστόσο να κοιτάξεις προς τη μεριά του τελευταίου. Βγες έξω και μίλα με κόσμο διάολε! Πες “ναι” στις προσκλήσεις γνωστών και συναδέλφων. Μπορεί βέβαια να δυσκολεύεσαι να βρεις το θάρρος να μιλήσεις σε αγνώστους η ακόμη και η ιδέα να συναναστραφείς με ένα σχετικά οικείο περιβάλλον να σε φοβίζει. Ας το παραδεχτείς κάπου εδώ. Η κοινωνικοποίηση θέλει τόλμη, κάτι όχι και τόσο εύκολο σαν πρώτο βήμα. Ζήτα βοήθεια .Η ψυχική υγεία είναι ένα ταμπού που πρέπει να σπάσει και τα αποτελέσματα αξίζουν την προσπάθεια. Μια υγιής κοινωνική ζωή φέρει αμέτρητα οφέλη.

Αυτά και άλλα πάθη, σε συνδυασμούς πολλές φορές, ταλαιπωρούν τον σύγχρονο άνθρωπο. Πληγές που αιμορραγούν, μπορούν όμως να κλείσουν εάν επικεντρωθεί κανείς στη ρίζα του προβλήματος. Είναι ξεκάθαρο πως οι εσωτερικές τάσεις του ανθρώπου δεν καταπνίγονται αλλά μπορούν να δαμαστούν με κατεύθυνση την ευημερία. Η ψυχική δύναμη, η πίστη μα κυρίως η αποφασιστικότητα κι η υπομονή είναι τα όπλα στη φαρέτρα όλων μας.

SideliK_2