«Γ*μησε» το πάθος σου

man-sitting-down-with-saxophone-780x520

του Mark Manson

Θυμάσαι τότε που ήσουν παιδί; Απλά “έκανες” πράγματα. Δεν αναρωτιόσουν μέσα σου: “Να παίξω μπάσκετ ή ποδόσφαιρο; Ποια είναι τα οφέλη του ενός σε σύγκριση με το άλλο;” Απλά έτρεχες εδώ και εκεί παίζοντας μπάσκετ και ποδόσφαιρο. Έφτιαχνες κάστρα στην άμμο, έκανες χαζές ερωτήσεις, έψαχνες έντομα στο χώμα.

Κανείς δεν σου έλεγε τι να κάνεις, απλά το το έκανες. Σε οδηγούσε η περιέργεια και ο ενθουσιασμός. Και το πιο υπέροχο ήταν πως εάν δεν γούσταρες το μπάσκετ, χωρίς τύψεις, σταματούσες να παίζεις. Η απόφαση σου δεν εμπεριείχε συζητήσεις και διαφωνίες. Είτε σου άρεσε, είτε όχι. Και εάν σου άρεσε να σκαλίζεις το χώμα για να βρεις έντομα, τότε έψαχνες για έντομα. Δεν υπήρχε κάποια δεύτερου επιπέδου ανάλυση του τύπου “Κάνω καλά που ξοδεύω τον χρόνο μου ως παιδί ψάχνοντας έντομα; Κανείς άλλος δεν το κάνει. Μήπως πάει κάτι πάει λάθος με εμένα; Πως θα επηρεάσει η αναζήτηση εντόμων τις προοπτικές μου για το μέλλον;” Δεν υπήρχε καμία από τις παραπάνω μαλακίες. Έκανες ότι ήθελες.

Σήμερα έλαβα το υπ’ αριθμόν 11504 mail για φέτος από έναν τύπο που έλεγε πως δεν ξέρει τι να κάνει με την ζωή του. ‘Όπως όλοι οι άλλοι, με ρωτούσε εάν είχα καμιά ιδέα για το τι να κάνει, πως να ξεκινήσει, προς ποια κατεύθυνση να κοιτάξει για να “βρει το πάθος του”. Φυσικά δεν του απάντησα. Γιατί; Επειδή δεν έχω καμία γαμημένη ιδέα. Εάν εσύ δεν ξέρεις τι πρέπει να κάνεις με την ζωή σου, τι σε κάνει να πιστεύεις πως ένα ηλίθιος με μια ιστοσελίδα γνωρίζει; Συγγραφέας είμαι, όχι μάντης.

Μα το σημαντικότερο, αυτό που θέλω να πω σε όλους είναι πως αυτό είναι το όλο νόημα: να μην γνωρίζεις. Σε ολόκληρη τη ζωή δεν γνωρίζεις, όμως στο τέλος κάνεις κάτι. Έτσι κυλάει η ζωή. Δεν θα την κάνει ευκολότερη πως ανακάλυψες ότι αγαπάς την δουλειά σου ·να καθαρίζεις βόθρους, ούτε ότι κατάφερες να αγοράσεις το σκάφος των ονείρων σου γράφοντας σενάρια για ανεξάρτητες παραγωγές.

Το κοινό παράπονο όλων αυτών των ανθρώπων είναι πως δε μπορούν να βρουν το πάθος τους. Μαλακίες. Έχεις ήδη βρει το πάθος σου μα το αγνοείς. Στα αλήθεια, είσαι ξύπνιος 16 ώρες την ημέρα, τι σκατά κάνεις όλο αυτό τον χρόνο; Προφανώς κάνεις κάτι. Μιλάς για κάτι. Υπάρχει κάποιο θέμα, μια δραστηριότητα ή μια ιδέα που κυριαρχεί στον ελεύθερο σου χρόνο, στις συζητήσεις σου στις διαδικτυακές σου αναζητήσεις. Κυριαρχεί μάλιστα χωρίς καν να το επιζητάς. Στέκει μπροστά σου, όμως εσύ το αποφεύγεις. “Εντάξει λατρεύω τα comics αλλά αυτό δεν μετράει. Δεν μπορείς να βγάλεις λεφτά από τα comics.” ‘Αντε γαμήσου! Το προσπάθησες;

Το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη πάθους. Το πρόβλημα είναι η παραγωγικότητα. Είναι η αντίληψη. Είναι η αποδοχή. Το πρόβλημα είναι το “ Αυτό δεν είναι μια ρεαλιστική επιλογή”, το “Οι γονείς μου θα με σκοτώσουν εάν μάθουν τι θέλω να κάνω ·λένε πως πρέπει να γίνω γιατρός.” ή το “Δεν μπορείς να αγοράσεις μια BMW με τα λεφτά που βγάζει κανείς από αυτό.” Το πρόβλημα επομένως δεν είναι ποτέ το πάθος. Είναι οι προτεραιότητες.

Ακόμη και όταν συμβαίνει αυτό όμως, ποιος είπε ότι πρέπει οπωσδήποτε να βγάζει κανείς χρήματα κάνοντας αυτό που αγαπά; Από πότε είναι υποχρεωμένος να αγαπά κάθε γαμημένο δευτερόλεπτο της δουλειάς τους; Στα αλήθεια, που είναι το κακό στο να δουλεύεις σε μία συνηθισμένη εργασία με κάποιους cool τύπους όπως εσύ και να κυνηγάς το πάθος σου στο ελεύθερό σου χρόνο; Έχει αναποδογυρίσει μήπως ο κόσμος ή ξαφνικά το παραπάνω δεν φαντάζει μια ρομαντική ιδέα πια;

Και τώρα, ακόμη μία σφαλιάρα ρεαλισμού για το πρόσωπό σου: κάθε δουλειά μοιάζει χάλια μερικές φορές. Δεν υπάρχει καμία δραστηριότητα που δεν θα σε κουράσει, δεν θα σε αγχώσει και δεν θα παραπονεθείς για αυτή. Δεν υπάρχει. “Ζω” την δουλειά των ονείρων μου (η οποία, παρεμπιπτόντως, προέκυψε κατά τύχη. Ποτέ, ούτε μία στο εκατομμύριο δε φανταζόμουν πως θα συμβεί -σαν μικρό παιδί στην παιδική χαρά, απλά είπα να το δοκιμάσω.) κι όμως, μισώ το 30% από αυτή. Κάποιες μέρες περισσότερο.

Έτσι είναι η ζωή.

Το θέμα είναι, για ακόμη μια φορά, οι προσδοκίες. Εάν πιστεύεις πως πρέπει να δουλεύεις 70 ώρες την εβδομάδα και να κοιμάσαι στο γραφείο όπως ο Steve Jobs αγαπώντας κάθε στιγμή της εμπειρίας, μάλλον βλέπεις πολλές σκατένιες ταινίες. Αν νομίζεις πως πρέπει να ξυπνάς και να χορεύεις φορώντας τις πιτζάμες σου επειδή θα πας στη δουλειά, μάλλον ήπιες πολύ KoolAid*. Η ζωή δε λειτουργεί έτσι. Δεν είναι ρεαλιστικό όλο αυτό. Υπάρχει κάτι που οι περισσότεροι από εμάς χρειαζόμαστε και λέγεται ισορροπία.

Έχω ένα φίλο που προσπαθεί εδώ και 3 χρόνια να σχεδιάσει ένα ηλεκτρονικό παντοπωλείο. Δεν τα καταφέρνει. Λέγοντας πως δεν τα καταφέρνει, εννοώ ότι δεν έχει εκκινήσει καν κάποια διαδικασία. Παρά τα χρόνια “δουλειάς” και εξαγγελιών πως θα κάνει εκείνο ή το άλλο, τίποτα δεν γίνεται ποτέ στη πραγματικότητα.

Αυτό που γίνεται στην πραγματικότητα είναι πως κάθε τόσο ένας πρώην συνάδελφός του, του προτείνει να σχεδιάσει ένα λογότυπο ή διαφημιστικό υλικό για κάποια εκδήλωση. Απίστευτο! Προσκολλάται στην εργασία που του ανατέθηκε σαν τη μύγα στα σκατά. Και κάνει πραγματικά καλή δουλειά! Μένει ξύπνιος ως αργά το βράδυ, χαμένος στην δουλειά του, αγαπόντας κάθε δευτερόλεπτο αυτής.

Αλλά δυο μέρες αργότερα επιστρέφει στο “Φίλε, απλά δεν ξέρω τι υποτίθεται πως πρέπει να κάνω.”

Συναντώ πολλούς ανθρώπους σαν και αυτόν. Δεν χρειάζεται να βρει το πάθος του. Το πάθος του τον έχει βρει ήδη. Απλά το αγνοεί. Απλά αρνείται να δεχθεί πως είναι βιώσιμο. Αρνείται να κάνει μια ειλικρινή προσπάθεια για αυτό.

Είναι σαν εκείνο το παιδί που περπατά στην παιδική χαρά λέγοντας : “Η συλλογή εντόμων είναι πολύ ωραία, αλλά οι ποδοσφαιριστές βγάζουν περισσότερα χρήματα, άρα πρέπει οπωσδήποτε να γίνω ποδοσφαιριστής κάποια μέρα.” Ύστερα γυρνά στο σπίτι και παραπονιέται πως δεν του αρέσει το διάλειμμα. Αυτά είναι μαλακίες. Σε όλους αρέσει το διάλειμμα. Το πρόβλημα είναι πως έχει αυθαίρετα περιορίσει τον εαυτό του βασισμένο σε μία ηλίθια ιδέα που καρφώθηκε στο μυαλό του, σχετικά με το τι είναι επιτυχία και τι υποτίθεται πως πρέπει να κάνει.

Ένα άλλο mail που λαμβάνω συχνά είναι από ανθρώπους που μου ζητάνε συμβουλές για το πως θα γίνουν συγγραφείς. Η απάντηση μου είναι η ίδια κάθε φορά: Δεν έχω γαμημένη ιδέα.

Σαν παιδί, συνήθιζα να γράφω μικρές ιστορίες στο δωμάτιο μου για πλάκα. Ως έφηβος, έγραφα μουσικές κριτικές και εκθέσεις για μπάντες που γούσταρα, χωρίς να τις δείχνω σε κανέναν. Με την έλευση του διαδικτύου, ξόδευα ώρες ολόκληρες γράφοντας πολυσέλιδες δημοσιεύσεις σχετικά με ανούσια θέματα -από μαγνήτες για κιθάρες μέχρι τα αίτια του πολέμου στο Ιράκ.

Ποτέ δεν θεώρησα το γράψιμο ως μια ενδεχόμενη καριέρα. Δεν το θεωρούσα καν το χόμπι ή το πάθος μου. Για μένα, τα πράγματα για τα οποία έγραφα ήταν το πάθος μου : Η μουσική, η πολιτική, η φιλοσοφία. Το γράψιμο ήταν κάτι που έκανα επειδή έτσι ένιωθα.

Όταν λοιπόν ήρθε η στιγμή να ακολουθήσω μια σταδιοδρομία που θα αγαπούσα, δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ. Στην πραγματικότητα, δεν χρειάστηκε να ψάξω καθόλου. Κατά κάποιο τρόπο με επέλεξε εκείνη. Ήταν ήδη εκεί. Ήταν κάτι που ήδη έκανα καθημερινά, από τότε που ήμουν παιδί, χωρίς να το σκέφτομαι καν.

Εδώ βρίσκεται και ένα ακόμη σημείο που ίσως ενοχλήσει κάποιους: Εάν πρέπει να ψάξεις τι σε παθιάζει, τότε προφανώς δεν είσαι καθόλου παθιασμένος με αυτό. Εάν είσαι πραγματικά παθιασμένος με κάτι, τότε αυτό θα αποτελεί ριζωμένο κομμάτι της ζωής σου σε τέτοιο βαθμό, που θα πρέπει να σου υπενθυμίζουν πως δεν είναι φυσιολογικό. Πως οι άλλοι άνθρωποι δεν είναι έτσι.

Δεν είναι τυχαίο πως η δημοσίευση 2000 κειμένων σε forums είναι κάτι που κανείς άλλος δεν βρίσκει διασκεδαστικό. Δεν είναι τυχαίο πως ο σχεδιασμός ενός λογότυπου από τον φίλο μου είναι κάτι δύσκολο η βαρετό για τους περισσότερους. Για αυτόν, είναι κάτι τόσο φυσιολογικό που δεν φαντάζεται καν το αντίθετο. Αυτός είναι πιθανότατα και ο λόγος που αυτό πρέπει να κάνει πραγματικά.

Κανένα παιδί δεν περπατά στο παιδότοπο αναρωτώμενο “Πως θα διασκεδάσω;”. Απλά βγαίνει εκεί έξω και περνάει καλά. Εάν πρέπει να ψάξεις τι θα απολαύσεις στη ζωή, τότε δεν θα απολαύσεις τίποτα.

Μα η πραγματικότητα είναι πως ήδη απολαμβάνεις κάτι. Ήδη απολαμβάνεις πολλά. Απλά επιλέγεις να τα αγνοείς.

SideliK_2

*Αμερικάνικο αναψυκτικό. Η φράση πίνεις “Kool Aid” χρησιμοποιείται από κάποιον για να ειρωνευτεί οποιονδήποτε ακολουθεί μία συνήθεια λόγω δημοφιλίας ή επιρροής από τον περίγυρό του.

Σύνδεσμος για το αρχικό άρθρο, “Screw finding your passion” : https://markmanson.net/passion

Εάν σας άρεσε το παραπάνω άρθρο, μπορείτε να ρίξετε μία ματιά στο νέο βιβλίο του Mark Manson με τίτλο “The Subtle Art of Not Giving a F*ckεδώ : https://markmanson.net/books/subtle-art

All Star Υποκριτές

mikestobeslashgettyimagesnorthamerica-222

  Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τον Γιάννη της καρδιάς τους, τον Γιάννη της σημαίας, τον Γιάννη που τους κάνει εθνικά υπερήφανους. Θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε στη θέση του, όπως και είναι κατά καιρούς. Δεν είναι το πρόσωπο, μα η υποκρισία του “Ελληνάρα” που σπεύδει να ταυτιστεί με ότι υπό άλλη οπτική, το ίδιο άβουλα θα μισούσε. ’Οτι κάθεται καλά στο μάτι του τον αποχαυνώνει, ότι τον ενοχλεί βάσει των προκαταλήψεων του τον αποστρέφει.

  Είναι γνωστό πως στην χώρα μας, εάν φιλάς ή δοξάζεις την σημαία γίνεσαι τουλάχιστον πρότυπο. Εάν τυγχάνει να είσαι και δημόσιο πρόσωπο, τότε η πατριδολαγνεία εκτινάσσει την δημοφιλία σου στα ύψη. Δεν έχει να κάνει με την σημαία καθεαυτή · οποιαδήποτε δήλωση αγάπης προς την Ελλάδα, στήριξης προς τον λαό της, ωθεί τον μέσο Έλληνα σε παροξυσμό. Η εθνική ανάταση διαδίδεται σε καφενειακούς κύκλους, σε εργασιακούς χώρους και σε χώρους που διαμορφώνονται χαρακτήρες, όπως τα σχολεία. Ωθεί την κάθε κοινωνική ομάδα να ξεχνάει τα υπαρκτά προβλήματά της, αποσπώμενη από την ψυχική εφορία που προκαλεί οποιαδήποτε ικανοποίηση των μικροαστικών της αναγκών. Αναγκών ψυχολογικών που κληρονομήθηκαν από γενιά σε γενιά, αλλοιώνοντας την ελευθερία έκφρασης του σύγχρονου ανθρώπου. Στα πλαίσια της γενικότερης πλάνης, όταν δεν χτυπάει την διαφορετικότητα, αναλώνεται στο κουτσομπολιό ή στην αποθέωση σάπιων ειδώλων. Βρίσκοντας νόημα σε δήθεν πνευματικές συζητήσεις γύρω από το αν γεννιέσαι η γίνεσαι Έλληνας. Φωνάζοντας ή χαμογελώντας. Και πληρώνοντας τον ΕΝΦΙΑ.

  Σκέψου τώρα την κοινωνικοπολιτική εναλλακτική του άνωθεν σεναρίου. Ένας αθλητής που πέρασε δύσκολα μα τα κατάφερε, μιλά για αυτό. Αναδεικνύει τον ρατσισμό προς την μαύρη κοινότητα της Αθήνας, την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Καταγγέλλει ακόμη τις αρρωστημένες συμπεριφορές του ντόπιου, που τον είδε σαν το χέρι που απλώνεται για να του αρπάξει το ψωμί. Οι δηλώσεις παίζουν στα μέσα, μεταξύ καρφωμάτων και ασίστ, αφήνοντας παγερά αδιάφορη τη μάζα. Οι αισθητήρες του κοινού δεν ανταποκρίνονται στην ανθρωπιστική συχνότητα. Κάποιοι, προοδευτικοί στα νιάτα τους, κλείνουν τώρα γεμάτοι ενοχές τα μάτια και τα αυτιά τους. Καλά κατάλαβες, στο προσκήνιο μένουν οι φωνές εκείνες που αποκαλούν τον αθλητή “αχάριστο αράπη”, που τολμά να αρνηθεί την ελληνική φιλοξενία. “Τον ταΐσαμε, τον ποτίσαμε και τώρα βγάζει γλώσσα”.

  Είναι επομένως η τάση του ταλαιπωρημένου, από την έλλειψη και συνάμα τον βομβαρδισμό ερεθισμάτων, πολίτη να αποζητά την ψυχική ανάταση μέσα από εφήμερες δοξασίες με μια δόση εθνικής υπερηφάνειας. Άλλωστε εθνικό χαρακτήρα έχουν και τα προβλήματά του. Συνεπώς, ο Γιάννης και ο κάθε Γιάννης μετατρέπετε ασυνείδητα σε ένα εργαλείο του συστήματος (όποια ερμηνεία και να του δώσει κανείς) με θετικές συνέπειες και για τις δύο πλευρές. Ο αισιόδοξος και υπερήφανος λαός παίρνει κουράγιο αγνοώντας παράλληλα τα οικονομικά του προβλήματα και ο ταλαντούχος αθλητής παίρνει μία επιπλέον ώθηση σχηματίζοντας μία πολιτικά ορθή εικόνα. Η εικόνα και η πρόσκαιρες ανάσες αισιοδοξίας είναι άλλωστε από μόνα τους ισχυρά κίνητρα ώστε ο καθένας μας να εθελοτυφλεί σχετικά με τον ρόλο του στην σύγχρονη κοινωνία.

SideliK_2

Υ.Γ.: Σήμερα είναι ο Γιάννης, εχθές ο Ηλιάδης και ο Δήμας, αύριο κάποιος άλλος.

Πηγή φωτογραφίας: MikeStobe/GettyImages NorthAmerica

 

Μιλάς συχνά για το χθες ;

milas-syxna-gia-to-xtes-2

  Μιλάς συχνά για το χθες; Μια όμορφη ανάμνηση υπερβαίνει την προσδοκία, όπως ακριβώς η προσδοκία υπερβαίνει τους κινδύνους που ελλοχεύουν από την κάθε μας επιλογή. Κολλάς έτσι χαζεύοντας νοητά τις εικόνες της μνήμης σου, αποζητώντας να τις ξαναζήσεις. Είναι όμως πράγματι τόσο καθαρές οι εικόνες, ή πρόκειται για μια χαμηλής ευκρίνειας παγίδα του μυαλού;

   Κοιτώντας πίσω, θα δεις συνήθως τα ευχάριστα εκείνα καρέ μιας ταινίας τόσο μα τόσο ζωντανής. Λογικό μιας και ήσουν πρωταγωνιστής στην ταινία αυτή και ποιος δεν θέλει άραγε να πρωταγωνιστεί; Βιώνεις τα αισθήματα χαράς, ευχαρίστησης ή και ηδονής που σου πρόσφεραν οι συναναστροφές με φιγούρες του παρελθόντος, φωτεινές ή σκοτεινές, εν ζωή ή όχι. Ιδιαιτέρως, οι φιγούρες που έχουμε απορρίψει ή δεν είναι πια κοντά μας ασκούν μία ακαταμάχητη γοητεία η οποία μεταφράζεται σε νοσταλγία για συνήθειες συνυφασμένες με αυτές. Συνήθειες γνώριμες, δεμένες με στιγμιαίες απολαύσεις υπέρτατου βαθμού. Καταχρήσεις, επικίνδυνα hobby, δράση. Η ζωή είναι μαγεία ώρες, ώρες. Σαν εκείνο το τσιγάρο που δεν παίζει πια..

  Κάπου εκεί, πατάς το αγκάθι. Τυφλωμένος από την τάση του ανθρώπου να δένεται με τον παλιό καλό καιρό, εξιδανικεύεις πρόσωπα και καταστάσεις. Τι περίεργο, ποτέ δεν εκτιμάμε τις γλυκές στιγμές παρά μόνο όταν περάσουν. Ένα παρών αλυσοδεμένο με το παρελθόν. Ποτέ δεν κοιτάμε πίσω όμως για να μάθουμε από τα λάθη μας· για να προλάβουμε το στραβοπάτημα, παρά μόνο για να καμαρώσουμε για τα μεγαλεία μας. Έτσι και εσύ ξεχνάς τι σου προξένησαν αυτοί που τώρα σου λείπουν ή τι θα μπορούσες να ‘χεις κάνει στον χρόνο που  σπατάλησες. Γυρνάς νοητά σαν αδέσποτο στους δρόμους που πέρασες την ερωτεύσιμη μετεφηβεία σου, στα μαγαζιά που γιόρτασες τα πρώτα σου παράσημα της ζωής. Αποφεύγεις όμως, καθόλου νοητά αυτή τη φορά, να βαδίσεις τους δρόμους που σου ανοίγονται. Πετάς στο καλάθι όλα αυτά που «θα σε έψηνε», όπως έλεγες στην παρέα σου, να κάνεις σε κάποια φάση.

  Η φάση ήρθε. Μην προσπαθείς να μισοζήσεις, τρεφόμενος στην καλύτερη με τα αποφάγια ενός άλλου καιρού. Υπάρχουν ντουζίνες εμπειριών εκεί έξω και σε περιμένουν. Τα όνειρα ή απλά οι φλασιές που έφαγες τότε μπορούν τώρα να γίνουν πράξη. Έχεις τα μέσα, την ωριμότητα, τον χρόνο ή έστω κάτι από τα παραπάνω. Αρκεί. Εάν αυτά δεν φτάνουν μπορείς να προσθέσεις τον πιο ελκυστικό παράγοντα από όλους: το άγνωστο. Δεμένο με την ελπίδα, την περιπέτεια, τις συγκινήσεις και τις εμπειρίες που προανέφερα, συνθέτουν ένα μαγευτικό λιθόστρωτο μονοπάτι που δεν σου αξίζει να μην περπατήσεις. Ο επόμενος έρωτας, ο φίλος που δεν θα σε πουλήσει μα θα σε σηκώσει από το πάτωμα που σέρνεσαι και η δουλειά που δεν θα σε ξεζουμίζει σε περιμένουν. Ώρα για περπάτημα.

  Η εμμονή με το παρελθόν μόνο προβλήματα μπορεί να φέρει. Τα κύματα στην ψυχή μου έγιναν γρήγορα  φουρτούνα που με κατάπιε, από τη στιγμή που άρχισα να ψάχνω πίσω την διέξοδο ώστε να φύγω προς τα εμπρός. Κατάφερα να βγω στην επιφάνεια, αφού έφαγα τα μούτρα μου σκορπώντας χρόνο στο χτες. Το βήμα εμπρός είναι ζόρικο, μα για να βγάλεις το πόδι σου από την λάσπη πρέπει να ζοριστείς. Να βυθιστείς είναι εύκολο.

SideliK_2

Ο νεαρός

argument

  Ο νεαρός λοιπόν. Ένα παιδί, μετέφηβος συνήθως ή και αιώνια έφηβος καμιά φορά, γεμάτο όρεξη να τραντάξει με τους συντρόφους του τα κοινωνικά θεμέλια. Δεν διαθέτει όμως μονάχα την όρεξη: η οργή, η απείθεια, η κοινωνικοποίηση με όμοιούς του, με υψηλούς δείκτες ιδεολογικής αγνότητας πάντα, αποτελούν τα κύρια όπλα στη φαρέτρα του. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά μοιάζουν δίκοπο μαχαίρι. Πολλές φορές σπρώχνουν προς την ανατροπή το άτομο συμπαρασύροντας όποιον σταθεί στο πέρασμα του. Άλλες πάλι κρύβουν πίσω τους τα παιδικά τραύματα, την καταπίεση διαφόρων ειδών (συναισθηματική, εργασιακή πέρα από τα όρια της γνωστής εκμετάλλευσης, σεξουαλική κτλ.) και μια νοσταλγία για τα χρόνια που πήγαν χαμένα. Στη δεύτερη περίπτωση συνδιαμορφώνουν μία μορφή κόμπλεξ, δύσκολα διακριτή. Αυτή η μορφή κόμπλεξ στοιχειώνει τον νεαρό. Η αναγνώριση του , δίχως να εξετάζουμε τους λόγους για τους οποίους είναι θεμιτή, απλοποιείται από το σύνολο των συμπεριφορών που περιγράφω παρακάτω.

  Πρώτη συμπεριφορά, αμυντικής φύσεως με επιθετικό χαρακτήρα, το «ταμπέλιασμα». Ανά περιόδους διαμορφώνονται κάποιοι βασικοί άξονες πολιτικής η απλές τάσεις, από τις εκάστοτε παρατάξεις. Στη λογική του ταμπελιάσματος, όσοι δεν υιοθετούν έστω ως λιγότερο κακή μία από αυτές τις προτάσεις, θεωρείτε από τον νεαρό απολιτίκ. Δεν έχει σημασία εάν πολλοί από αυτούς έχουν μη αστική αντίληψη περί εξουσίας η μια διαφορετική κοινωνιολογική προσέγγιση. Ταυτίζονται με όσους αδιαφορούν η από επιλογή θεωρούν την πολιτικοποίηση ασήμαντη. Παύουν ταυτόχρονα να χρήζουν σεβασμού στο διάλογο. Κρατώντας απλά την ψυχραιμία του ο συνομιλητής θα ξεσκεπάσει τον νεαρό, αφού σύντομα ο τελευταίος θα αρχίσει να φωνασκεί η να κάνει μορφασμούς υποτίμησης.

  Εάν ανήκεις στην κατηγορία των πολιτών εκείνων με ροπή προς μία από τις κρατούσες απόψεις, διαφορετική από του ήρωά μας, ο τελευταίος έχει κάτι και για σένα. Θα επιδείξει προσχηματικό σεβασμό προς τις απόψεις σου όσο προετοιμάζετε για την αντεπίθεσή του. Προκειμένου να φανεί αντικειμενικός θα παραδεχτεί τις αδυναμίες της πρότασης του ή τυχόντα λάθη του παρελθόντος από την παράταξη στην οποία ανήκει · η αναφορά θα είναι σύντομη ώστε να μην εκτεθεί. Στη συνέχεια, από το σκαλοπάτι (και όχι βάθρο σαφώς..) της ταπεινοφροσύνης θα εκθέσει αναλυτικά αυτή τη φορά κάθε αρνητική πτυχή της πολιτικής στην οποία πρόσκεισαι. Με το ρητορικό αυτό τρικ, θα σε κάνει να κουνήσεις καταφατικά το κεφάλι. Σημάδι πως όλα πήγαν καλά. Το Εγώ του ξαναφούσκωσε μέχρι την επόμενη φορά που θα ανταμώσετε.

  Είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση κοινός παράγοντας είναι η ειρωνεία, στον ύφος ή και καταφανής. Μια ειρωνεία που διέπει τον νεαρό απέναντι σε κάθε διαφορετικό τρόπο σκέψης. Χυδαία αντίθεση δηλαδή, που μοιάζει στα μάτια του ως πηγή ζωής καθώς εάν καταρρεύσει ο κόσμος του νου του, θα βρεθεί αδύναμος και μόνος. Ο επίπλαστος φόβος της απομόνωσης ριζώνει βαθιά στο παρελθόν του. Τότε που η δική του διαφορετικότητα αντιμετωπίστηκε με περιφρόνηση, τιμωρία και καταπίεση. Λογικό είναι επομένως να θεωρεί το διαφορετικό ως δαίμονα και να επιτίθεται σε αυτόν. Στην ακραία του μορφή θέλει να το σκοτώσει. Τότε είναι που ο νεαρός δεν σου μιλά εάν δεν είστε σύντροφοι ή συναγωνιστές. Εκτός και αν ..θέλει μια χάρη.

  Συνειδητοποιημένος πολιτικά ή παραπλανημένος, ο συνομιλητής μας μπορεί να διαχωριστεί με την απαραίτητη προσοχή σε κάποια καίρια χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς του. Η αναγκαιότητα του διαχωρισμού, έγκειται σε ζητήματα όπως η ποιότητα του πολιτικού διαλόγου, η ισχύς των συμπερασμάτων που εξάγονται από αυτόν η ακόμη και η ανθρώπινη αντιμετώπιση ενός ατόμου με δυσάρεστα βιώματα. Σε καμία περίπτωση δεν επεκτείνετε στη λογική του διαχωρισμού που ο ίδιος ο νεαρός έχει στο κεφάλι του. Δεν εστιάζουμε όμως στην αναγκαιότητα εδώ μα στο πως θα επιτευχθεί η αναγνώριση του νεαρού, εφόσον κριθεί αναγκαία.

SideliK_2

Προορισμός : Εγώ

20160117_163820 oil    Πρώτη ημέρα στο πλοίο. Τρελαίνομαι θα έλεγα αν και συχνά η ιδέα ότι απέχω από τα πάντα με γαληνεύει. Γλάροι, τσιγάρο, ηλιαχτίδες και κύματα με συντροφεύουν σε μια διαδικασία κάθαρσης νου και σώματος. Γιατί και το σώμα φθείρεται από τους γύρω ανθρωπόμορφους φόβους· αν πιστεύεις πως οι ασθένειες του καλουπιού δεν πηγάζουν από το λαβωμένο περιεχόμενο του, την ψυχή, είσαι γελασμένος.

  Ας μιλήσουμε για το τι με ώθησε στην απομόνωση. Η συνεχής μάχη με τον ιδεοψυχαναγκασμό  συντροφιά με την σεξουαλική στέρηση στο βάθος. Καλύτερο θα ήταν να έλεγα το άγχος από τη γέννα σε συνδυασμό με την ανασφάλεια της μη αποδοχής από την παρέα στα παιδικά μου χρόνια. Η ανασφάλεια οδηγεί άλλωστε και στη μάταιη προσπάθεια αυτό-επιβεβαίωσης μέσω του υπέρμετρου συλλογισμού. Αυτό καθιστά κάποιον στάσιμο ενώ οι ευκαιρίες περνάνε δίπλα του. Μόνος. Ανασφάλεια = Απομόνωση.

  Η απομόνωση έχει διεξόδους όμως. Θα απομονώσεις τον εαυτό σου ζώντας στο συναισθηματικό βούρκο ή θα απομονώσεις τις αρνητικές σκέψεις, τις επίμονες φωνές του μυαλού σου; Εδώ και καιρό έχω επιλέξει το δεύτερο. Την πλήρη αποδέσμευση της αέναης μάχης μεταξύ της αισιόδοξης, «φουσκωμένης» πολλές φορές οπτικής των πραγμάτων, με την επίμονη κατάθλιψη. Παιδί της μάχης αυτής είναι άλλωστε και οι εμμονές. Δεν υπήρχε επιλογή επομένως πέρα από την απόλυτη στάση υπέρ της πρώτης εκ των δύο μονομάχων.

   Η πόρτα όμως συχνά παραβιάζετε και οι κλειδωμένοι πίσω της δαίμονες επιστρέφουν συχνά.  Σε θέλουν κάτω, ξενερωμένο μέχρι τα μπούνια. Πόσες φορές να ξεστόμισα «δεν αντέχω άλλο, απέτυχα» άραγε; Δεκάδες. Εκεί που πίστεψα πως όλα τελείωσαν, πως τα κατάφερα, εμπέδωσα για τα καλά την έννοια της φράσης «φαύλος κύκλος». Πάλι από την αρχή, μα αυτή τη φορά οι επιλογές πολύ χειρότερες, προϊόν της μεγάλης μου απογοήτευσης. Αλκοόλ, ανεκπλήρωτοι έρωτες που αγγίζουν τα όρια της εμμονής, λάθος παρέες, εκρήξεις θυμού, αυτοκαταστροφικές γενικά τάσεις. Τα παραπάνω είναι απλά παραδείγματα μέσα από τη δική μου πορεία. Αυτό που θέλω να σου πω είναι πως η απρόσμενη τρικυμία οδηγεί σε αποθάρρυνση και αυτή με τη σειρά της σε λάθος χειρισμούς. Το αντικείμενο που υποχρεούσαι να χειριστείς όμως είναι η ίδια σου η αξιοπρέπεια. Τι πας να κάνεις ;

  Χωρίς μεγάλη προσπάθεια, μπορεί κανείς να διαπιστώσει πως η εξάλειψη των αγχωτικών συνηθειών στηρίζετε σε δύο πυλώνες. Τη δυναμική απομόνωση των σχετικών σκέψεων και ιδεών από το νου, μα και τη διαρκή πάλη να κρατηθούν στο βυθό ώσπου να περάσουν στην λήθη. «Να περάσουν στην λήθη». Πόσες φορές η φράση αυτή χρησιμοποιείτε επικριτικά άραγε· εδώ όμως ανακουφίζει την ψυχή μου.

  Συννέφιασε. Δυσκολεύομαι να καταλάβω εάν ψιχαλίζει η απλά με χαϊδεύει απαλά η απέραντη θάλασσα που ταλαντεύεται από το ελαφρύ αεράκι. Μία μουντάδα που επανέρχεται να μου θυμίσει την παροδικότητα της ηλιοφάνειας στην εποχή που διανύουμε. Χειμώνας, και δεν μιλώ για τον καιρό. Το μικρό μου ταξίδι όμως έπρεπε να γίνει πάση θυσία· δεν μπορεί να αποφεύγει κανείς παντοτινά τη διαδρομή που είναι γραφτό να ακολουθήσει. Ας γυρίσω όμως στην καμπίνα μου τώρα.

   Καθώς βουρκώνει το φινιστρίνι, η μελαγχολία πλημυρίζει την ψυχή μου. Αναρωτιέμαι γιατί δεν ισιώνουν τα γαμημένα, αφού όλα είναι καλά, έτσι μου είπαν. Έχω μια κοπέλα που με περιμένει πίσω, μια ζωή χορτάτη μέχρι τώρα από εμπειρίες και την απόφαση να φύγω για λίγο καιρό την πήρα μετά από πολλή σκέψη. Ίσως η καταιγίδα που μαίνεται να με παρασύρει να δακρύσω. Χρειάζομαι μόνο μια αφορμή. Κι αν σε κάτι έχει ευχέρεια ο νους μου είναι να παραμορφώνει την αντίληψη μου για τα πράγματα, να συνθλίβει κάθε ψήγμα αισιοδοξίας. «Ναι.. ίσως δεν είσαι ικανός να αγγίξεις τις ψυχές που τόσο λαχταράς, εδώ δεν μπορείς να βγεις να ψάξεις μια δουλειά», με προσγειώνει. «Θα αφήσεις τους άλλους να χαμογελούν, να ηδονίζονται στην ιδέα ότι τα παράτησες και εντάχθηκες στη ρουτίνα των καιρών;», μια άλλη φωνή μου τονίζει. Έτσι, με δομή και πληρότητα, με διαπερνούν οι σκέψεις ακόμη και όταν μάλλον «μου στρίβει».

 «Όχι!», απαντά μια τρίτη φωνή, εγώ ο ίδιος. Όχι σε τι; Στην απόλυτη μιζέρια της ανικανότητάς μου ή στην άνθιση των φανταστικών εντάσεων που κλυδωνίζουν το κεφάλι μου; «Κλυδωνίζουν» εσωτερικά όμως.. «Δεν με νοιάζει.. δεν υπάρχουν.. θέλω να ανασάνω!», απαντώ αποφασισμένος. Μια ελαφριά κρίση πανικού ακολουθεί, μα είμαι συνηθισμένος πια. Τίποτα δεν μπορεί να με κρατήσει δέσμιο των εμμονών μου γιατί τίποτα δεν έχω όταν στερούμαι γαλήνης. Τον μικρό, χωρίς άλλο κουράγιο ανθρωπάκο υπερυψώνει ο ξαφνικός ενθουσιασμός πως βρήκε τον τρόπο. Να αδιαφορεί για κάθε επίμονη ιδέα, κάθε αγχωτικό  “state of mind” ή κάθε μίζερα παραλλαγμένη αίσθηση της πραγματικότητας. Φαντάζει εύκολο, μα είναι βουνό. Και το στοιχείο που κάνει το εγχείρημα ακόμη πιο εμψυχωτικό: Ο αυθορμητισμός. Ο παράγοντας που μπορεί να αποβεί μοιραίος μα προς το παρών  αγνοεί. Βάζω μπροστά το σχέδιο.

    Τι ανιαρή μέρα. Σκόπευα να κάτσω χάμω στο κατάστρωμα και να γράψω υπό τους ήχους των ιώνιων κυμάτων. Η βροχή τα χάλασε όλα. Ως συνήθως, σηκώνομαι να στριφογυρίσω από αμηχανία μα κρατιέμαι. Θα γράψω  όπως και να ‘χει, άλλωστε η μαγεία της ενασχόλησης δεν εξαρτάται  από το περιβάλλον αλλά απ’ το ίδιο το αντικείμενο. Ένα παιδί θα συνεχίσει να παίζει ποδόσφαιρο με τα άλλα γειτονόπουλα ακόμη και όταν ανάψουν οι βραδινές λάμπες. Αλλά και μια μάνα θα βρει το χρόνο να παρακολουθήσει τα εξ αποστάσεως μαθήματα αγγλικών, παρόλο που οι υποχρεώσεις την πνίγουν. Όσο κι αν θα ‘θελε να ‘χε τα χρήματα ή τον χρόνο να σπουδάσει Αγγλική Φιλολογία. Ο ήλιος αρχίζει σιγά σιγά να βάφει τον ουρανό. Προλαβαίνω να βγω για μια βόλτα να δω τη δύση. Στα αλήθεια, θέλω να κοιμηθώ.

  Χτύπος στην πόρτα. «Κύριε Κορφιάτη καλημέρα σας και συγνώμη για την ενόχληση». Σηκώνομαι βιαστικά και ανοίγω. «Καλημέρα, μπορώ να δω το εισιτήριό σας ;», συνεχίζει. «Τι μου λέει ο τύπος;», σκέφτομαι συγχυσμένος. «Με σηκώνει απ’ τις 8 λες και δεν μπορούσε να γίνει αργότερα ο έλεγχος, γαμώ τη μάνα του!». Θυμάμαι αμέσως τα χτεσινά και σβήνω την αρνητικότητα. Δεν έχει σημασία που είναι πρωί, δεν νυστάζω καν. «Ορίστε το εισιτήριό μου, ελπίζω να είναι όλα εντάξει», αποκρίνομαι χαμογελώντας. «Για ότι χρειαστείτε, στη διάθεση σας». Κάπως έτσι, κλείνοντας πίσω μου την πόρτα, βγαίνω γεμάτος αυτοπεποίθηση από τον πρώτο κύκλο της εσωτερικής σύγκρουσης. Έπραξα αυθόρμητα αν και χρειάζομαι δουλειά, πολύ δουλειά ακόμη. Συμμαζεύομαι λιγάκι, ετοιμάζομαι να πάρω τον καφέ μου στο κατάστρωμα. Όμορφα πράγματα.

  Το θέατρο πάντοτε το βαριόμουν. Δεν με «έψησε» ποτέ η ιδέα να πάρω τη σύντροφό μου και να παρακολουθήσουμε μια παράσταση, ενώ μετά βίας θα δω μια μονταρισμένη εκδοχή του στο σινεμά. Κατά διαστήματα εκτιμώ την υποκριτική και μπορώ να διακρίνω τον ηθοποιό που «το ‘χει», απόρροια της εμπειρίας μου στην αντιμετώπιση των υποκριτών της ζωής. Τώρα όμως να μια ο ίδιος να υποκρίνομαι για το καλό μου. Η μίζα της ζωής χωρίς άγχη λειτουργεί μέσω της δυνατότητας μου να κάνω την υποκρισία, η την υποκριτική καλύτερα, κομμάτι του εαυτού μου. «Εξαίσιος καφές», σκέφτομαι. Όχι, ο καφές είναι μέτριος. Μα γιατί να σπαταλάω τον χρόνο μου να αναλύοντας τη ποιότητα αντί να απολαμβάνω τη μεγάλη εικόνα: Πίνω καφέ χαμένος στην γαλήνη της θάλασσας. Πλησιάζω έναν 35άρη τύπο με ακουστικά. «θα τα πάρει σίγουρα αν τον διακόψω..». «Ίσως δεν είναι όλοι σαν και εσένα, πηγές απόρριψης.. μίλα του!». Όντως δεν ενοχλείτε, αντίθετα ενθουσιάζεται που γνωρίζω για το thrash των 80s τόσα πολλά· κι εγώ που βρήκα έναν υποψήφιο συνοδοιπόρο. Γιατί υποψήφιο; αληθινό συνοδοιπόρο ! Κι ας μην γουστάρω καθόλου thrash metal.

  Καταλήγω πως η κοινωνικοποίηση είναι η φλόγα, μα η γαλήνη σίγουρα το φυτίλι. Όσοι έφαγαν τα μούτρα τους υποτιμώντας την σημασία της ψυχικής υγείας καταλαβαίνουν. Τέτοιοι άνθρωποι βρίσκονται στο πλοίο άλλωστε. Μαζί τους θα μοιραστώ σε λίγο το μεσημεριανό. Μαζί με τον Γιάννη το μεταλλά και τα υπόλοιπα φιλαράκια του, την προσωρινή του οικογένεια. «Γεια πείτε ρε μάγκες! Τι σας έφερε εδώ ;». Είπα να ανοίξω κάπως έτσι μια κουβέντα δύσκολη.

  «Οικογενειακά προβλήματα!», πετάγεται φουρτουνιασμένος ο Χρήστος. Ένα παιδί γύρω στα 25, με βλέμμα χλωμό και φοβισμένο. Μια φράση του τύπου «οικογενειακά προβλήματα» μοιάζει πολύ γενική, υπεκφυγή θα έλεγα. «Μίλα ρε φίλε! Μαζί είμαστε σε αυτό· ο καθένας έχει τα ζόρια του μα αν δεν ξορκίσεις τους εσωτερικούς σου δαίμονες δεν θα βγει πουθενά. Αν θες τα βγάζω πρώτος όλα στη φόρα». Προσπαθώ να τον κάνω να νιώσει άνετα. Για να βγάλω από πάνω μου την υποχρέωση να ξεπεράσω την δικιά μου αμηχανία. «Όχι εντάξει. Λοιπόν στα ίσια, είμαι το σκουπίδι της οικογένειας. Έτσι λένε αυτοί. Ποτέ δεν με κατάλαβαν. Δεν γούσταρα να δουλέψω λάντζα στην ταβέρνα. Δεν γούσταρα να πάω στρατό. Γούσταρα τον Δημήτρη. Κι ήθελα να γίνω κομμωτής. Με σταύρωσαν!». «Μπράβο παλικάρι μου. Να ‘σαι περήφανος. Και έτοιμος να κυνηγήσεις με τις δικές σου δυνάμεις τα πάντα, όσο σε κέρναγαν ένα τίποτα». Δεν μπαίνω καν στον κόπο να τον κρίνω, να δώσω συμβουλές σε βάθος η οτιδήποτε άλλο. Αυτό που προέχει είναι να μπορεί κανείς να νιώθει ασφαλής όταν εκφράζετε, όχι εχθρικά, αυτό εξ άλλου «φόρτωσε» τον Χρήστο στο καράβι. Συγκαταβατική σιωπή από όλους. Ανακούφιση για τον πιτσιρικά.

  Ο Γιάννης δεν δείχνει διάθεση να μιλήσει. Σεβαστό. Ο Βασίλης, το βουρκωμένο παιδί που χαμογελά με τα παρένθετα αστειάκια μας, ξεθαρρεύει. «Πήγαινα στα πάρτυ..». «Ποια πάρτυ ρε μαλάκα; Είσαι με τα καλά σου;». Ξεσπάω μα ο Γιάννης με κρατά από τον ώμο. «Συγνώμη ρε φίλε είμαι στην τσίτα τελευταία κι ας το παλεύω, δεν αντέχω αυτή την κατάσταση..». Έχω διακόψει για τα καλά τον Βασίλη· ένα από τα συμπτώματα επανέρχεται εκεί που δεν το περίμενα. Η αντιδραστικότητα. «Προσπαθώ καιρό τώρα να αλλάξω οπτική ρε παιδιά, δεν φαντάζεστε πόσο ζορίζομαι. Κάθε τι που κάνω, μια φωνή μέσα μου το κρίνει. Κάθε αρνητική σκέψη που με πλησιάζει την αγκαλιάζω, ψάχνοντας απεγνωσμένα μια δικαιολογία για να στηρίξω την απραξία μου. Και τις στιγμές που το αντιλαμβάνομαι, προσωρινά μονάχα πατάω πόδι. Κατάθλιψη η κυκλοθυμία; Σίγουρα πάντως μια μόνιμη τάση να με κατηγορώ η να με βαφτίζω ασθενή». Κάπου εκεί συλλογίζομαι τι πέρασε ο Χρήστος και πως σίγουρα θα ένιωσε ο Βασίλης που τον διέκοψα φωνάζοντας, όταν ο ίδιος προέκρινα την πρωτοβουλία του να μιλάς ελεύθερα χωρίς να κρίνεσαι. «Πάλι τα σκάτωσα! Αφήστε με γαμώτο!». Νομίζω πως παθαίνω κρίση πανικού. Ο ίδιος ο Γιάννης που στρίμωξα με μια μου φράση με παίρνει να καθίσουμε πιο κει.

  «Άραξε μεγάλε.. Όλοι τραβάμε τα λούκια μας. Είμαι δεκαεννιά και πίνω ψυχοφάρμακα. Δεν πίστεψα ποτέ πως θα υπάρξουν και άλλοι σαν εμένα. Αυτό με έσπρωξε στα πάρτυ, στο εφήμερο, στη νέκρωση συναισθημάτων όπως ψαγμένα θα ‘λεγες και συ. Αυτό και μόνο που γίνεται τώρα μου δίνει δύναμη. Μη ξεγράφεις τον  εαυτό σου. Είσαι χρήσιμος και σημαντικός για εμάς ακόμη και σε αυτή την κατάσταση. Σίγουρα πάντως δεν γκρεμίζεις ότι έχτισες. Όπου κουράζετε μια ψυχή, συνεχίζει η διπλανή του». Έχει δίκιο ο μικρός. Μένοντας  δεμένοι, ακόμη και αν σωριαστεί ο ένας, θα είναι εκεί άλλοι πέντε να τον παρασύρουν προς τα εμπρός. Και αργά η γρήγορα θα σηκωθεί. «Σε ευχαριστώ αδερφούλη μου», ψελλίζω. Δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα άλλο, πάμε πίσω στο τραπέζι προτού κρυώσει η σούπα.

  Απότομα γυρνάμε πίσω στους υπόλοιπους, οι οποίοι με τη σειρά τους φέρνουν την κουβέντα σε άλλα νερά, ρηχά και ξεκούραστα. Σίγουρα έγινε προπαρασκευή όσο λείπαμε. «Χμμ.. πάλι τα ίδια ρε;», σκέφτομαι και ξεκολλάω. «Παιδιά σε πόση ώρα φτάνουμε;». «Ε σε κανένα δίωρο λογικά δένουμε», ενημερώνει ο Γιάννης που μία βάζει και μία βγάζει τα ακουστικά του. «Τέλεια, λοιπόν ποιος είναι για ταβλάκι;». Ο Χρήστος έχει πάρει τα πάνω του και τον χαίρομαι πραγματικά. Έτσι θα κυλήσει ο χρόνος μέχρι να φτάσουμε, απογευματάκι πια, στην πανέμορφη Ζάκυνθο. Και κάθε λεπτό που περνά μοιάζει λύτρωση, απομάκρυνση από το πρόσφατο ακανθώδες παρελθόν.

 Πλησιάζοντας στο νησί νιώθω τόσο δυνατός όσο δεν είχα νιώσει για καιρό. Γιατί πλέον δεν φοβάμαι την υποτροπή, την περιμένω ετοιμοπόλεμος. Οπλισμένος με ελπίδα βάσιμη. Μεγάλα λόγια θα πεις. Πόσες φορές το όχημα που λέμε σιγουριά καταλήγει συντρίμμια; Και συ τότε μουρμουράς: «Πάλι καλά που δεν έπαθε τίποτα ο οδηγός. Τα παλιοσίδερα ξαναφτιάχνονται». Ε πίστεψέ με, ο οδηγός, το πνεύμα σου, όντας ενέργεια δεν κινδυνεύει με εξάλειψη. Κι αν η ελπίδα τσακιστεί, έχεις ήδη την απάντηση.

 Αποβίβαση στον προορισμό μας. Ξεκίνησε μοναχικός και κατέληξε κοινός, ίσως γιατί κοινή είναι η μοίρα μας. Αν κάτι έμαθα όμως από το σύντομο αυτό ταξίδι είναι πως το να βουτήξεις στον ποταμό όταν κοπούν όλες οι γέφυρες είναι μια εύκολη απόφαση. Η ίδια η ροή των πραγμάτων θα σε ωθήσει κάποια στιγμή στον ευεργετικό αυτόν μονόδρομο. Μα πάντα θα υπάρχει μία η περισσότερες φαινομενικά αθώες δίνες έτοιμες να σε ρουφήξουν. Ονόμασε τα εμπόδια όπως εσύ θέλεις. Όρισε εσύ την απέναντι όχθη, από οποιοδήποτε σημείο στον χάρτη. Μα την ώρα που θα πνίγεσαι, το χέρι αυτού που διέσχισε πριν από εσένα το ποτάμι θα είναι αυτό που θα σε σώσει. Προετοιμάσου πνευματικά για την στιγμή εκείνη και μη διστάσεις να μιλήσεις όταν έρθει η ώρα σου. Η γαλήνη είναι προσωπική υπόθεση. Η κοινωνία των ψυχολογικών προβλημάτων όμως ζωτική για τη γαλήνη. Απομόνωσε ότι σε φθείρει,  μην απομονώνεσαι. Είσαι κοντά..

SideliK_2

*Αν θες, μπορείς να το κατεβάσεις ελεύθερα στον παρακάτω σύνδεσμο: http://bit.ly/1Rpte72

Το «ωφέλιμο» ISIS

zlFHGwd

  Με αφορμή τα πρόσφατα γεγονότα των Βρυξελλών, όπου είδαμε την ασύδοτη δράση των «ευρωαναθρεμένων» τρομοκρατών, θα ήθελα να παραθέσω μία γενικότερη άποψη γύρω από το κεφάλαιο «Ισλαμικό Κράτος». Ξεκάθαρο μοιάζει πλέον το σχέδιο της Δύσης: Η διαμόρφωση ενός ενιαίου συνομιλητή στα καίρια εδάφη της Ανατολής, εν αντιθέσει με τη μέχρι πρότινος κατάσταση. Ποια ήταν η κατάσταση αυτή; Ένα συνονθύλευμα μικρών και μεγάλων, θρησκευτικά θεωρητικά, μα εξουσιαστικά στην πράξη προσανατολισμένων ομάδων. Μία γεωπολιτική επιπλοκή που απείχε χιλιόμετρα από την συχνά επικαλούμενη σταθερότητα.

  Όσον αφορά το όφελος από την διαμόρφωσης του ενιαίου συνομιλητή, τα πράγματα είναι σαφή: Ευκολότερες και απρόσμενα ασφαλέστερες εμπορικές συνδιαλλαγές, ιδιαίτερα στον τομέα του μαύρου χρυσού. Ένας σταθερός πυλώνας στην Ανατολή εξασφαλίζει τα παραπάνω και η σύναψη φανερών ή κρυφών συμφωνιών μαζί του αποτελεί μεγάλο προνόμιο.

  Το σχέδιο περιλάμβανε αρχικά τον εξοπλισμό του σημερινού ISIS σε ελεγχόμενο βαθμό. Ο εξοπλισμός αυτός επετεύχθη με τον γνωστό επεμβατικό τρόπο των ξένων δυνάμεων. Στο όνομα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων», εφοδίασαν με οπλισμό τις διάφορες τοπικές ομάδες που εχθρεύονταν την απάνθρωπη συριακή κυβέρνηση. Οι ομάδες αυτές μετεξελίχθηκαν, μέσω της προσάρτησης των μελών τους, στον ISIS. Το δεύτερο στάδιο, το οποίο βρίσκετε εν εξελίξει, αφορά τη δημιουργία μιας χαώδους κατάστασης με τυφλούς βομβαρδισμούς αντί μιας οργανωμένη επιχείρηση εξάλειψης του Ισλαμικού Κράτους. Στο όνομα δηλαδή της αντιμετώπισης των τρομοκρατών, πραγματοποιείτε μία σειρά από στρατιωτικές επεμβάσεις, όσο νωθρές η άστοχες χρειάζεται, ώστε να παρατείνετε ο πόλεμος. Η χαώδης αυτή κατάσταση ευνοεί την εξέλιξη του τρίτου  σταδίου, της δημιουργίας μιας ανεπίστρεπτης κατάστασης, όπου η αιματοχυσία αθώων ψυχών απαιτεί εκεχειρία με τους Τζιχαντιστές. Η μόνη παράπλευρη απώλεια που δεν μπορεί να κρυφτεί κάτω από το χαλί είναι οι πρόσφυγες. Όμως και για αυτό υπάρχει λύση: Κλειστά σύνορα, τσουβάλιασμα των πολλών στην Τουρκία. Στα bonus, η βολική για τον καπιταλισμό ξενοφοβία και οι φτηνοί Σύριοι εργάτες.

  Τι εμποδίζει την επίτευξη του τρίτου σταδίου προς το παρών; Η αντίστοιχη επιδίωξη της Ρωσίας να αποκτήσει τον δικό της εμπορικό εταίρο, στο πρόσωπο της Συριακής κυβέρνησης. Για αυτό άλλωστε κόπτεται να καταστείλει τον ISIS, εν αντιθέσει με τους αβανταδόρους Δυτικούς. Συνεπώς, μέχρι να ξεκαθαρίσει η εικόνα, το χάος ως απόρροια των συγκρουόμενων συμφερόντων θα κυριαρχεί.

SideliK_2