7 το ξημέρωμα

56a76a25943255.5634d29089734

Δεν μπόρεσες ποτέ να αντιληφθείς πως έχω ψυχολογικά. Κι αν αυτό συνέβη, έγινε ακροθιγώς· δεν κατάφερες να σηκώσεις το βάρος της συμπαράστασης. Η νιότη βλέπεις, δεν κρατιέται, ήθελες να πετάξεις. Εγώ αφελώς πίστεψα πως μπορώ να σε κρατήσω με την αγάπη μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ το χαμόγελο, την καύλα στο βλέμμα σου πάνω από το κουφάρι της ψυχής μου. Όχι δεν έκανα λάθος, μα είχα αυταπάτες. Γιατί για να νιώσει κανείς την αγάπη, πρέπει πρώτα να τη μάθει. Ύστερα τη λαχταρά. Και για να τη μετρήσει, πρέπει πρώτα να ´χει μέτρο σύγκρισης. Πέτα λοιπόν κι ίσως μια μέρα, ξανασταθείς στο περβάζι μου.

SideliK_2

photography by Valia Kappi

Το ζήτημα του έρωτα

negative-space-abstract-red-black-fabric-by-seacoast-sage

  Θέλουμε την ελευθερία. Θέλουμε οι άνδρες και οι γυναίκες να μπορούν να ερωτεύονται και να ενώνονται ελεύθερα, χωρίς άλλο κίνητρο εκτός από τον έρωτα, χωρίς καμία νομική, οικονομική και φυσική βία. Η ελευθερία όμως, έστω και αν είναι η μοναδική λύση που μπορούμε και οφείλουμε να προτείνουμε, δεν επιλύει ριζικά το πρόβλημα, δεδομένου ότι για να ικανοποιηθεί ο έρωτας έχει ανάγκη από την συμφωνία δύο ελευθεριών, οι οποίες συχνά δεν εναρμονίζονται διόλου, και ότι η ελευθερία να κάνει κανείς ό,τι θέλει, δεν είναι παρά μια φράση κενή νοήματος, όταν κάποιος δεν μπορεί να θέλει κάτι.
  Είναι πολύ εύκολο να πούμε: όταν ένας άνδρας και μια γυναίκα ερωτεύονται, ενώνονται, ενώ χωρίζουν όταν πάψουν να είναι ερωτευμένοι. Για να μπορέσει, ωστόσο, αυτή η αρχή να μετατραπεί σε πάγιο και γενικό κανόνα της ευτυχίας, θα πρέπει να ερωτεύονται και να παύουν να είναι ερωτευμένοι και οι δύο ταυτοχρόνως. Και αν κάποιος αγαπά χωρίς να αγαπιέται; Και αν κάποιος εξακολουθεί να αγαπά, ενώ ο άλλος δεν τον αγαπά πλέον και προσπαθεί να ικανοποιήσει κάποιο καινούργιο πάθος; Και αν κάποιος αγαπά ταυτοχρόνως περισσότερα τού ενός άτομα, τα οποία δεν μπορούν να συμβιβασθούν με μια τέτοια κατάσταση; (..)
  Ορισμένοι ισχυρίζονται πως το φάρμακο θα μπορούσε να βρεθεί στην οριστική κατάργηση της οικογένειας· στην κατάργηση τού, λίγο-πολύ, μόνιμου σεξουαλικού ζεύγους, καθιστώντας έτσι τον έρωτα μια απλή φυσική πράξη, ή, καλύτερα, μεταμορφώνοντας τον -μέσω της σεξουαλικής ένωσης- σε ένα αίσθημα παρόμοιο με την φιλία, που θα αναγνωρίζει το δικαίωμα στις πολυγαμικές σχέσεις, στην ποικιλία, στην διατήρηση πολλών ερωτικών δεσμών ταυτοχρόνως. Και τα παιδιά; …Παιδιά όλων. Μπορεί, λοιπόν, να καταργηθεί η οικογένεια; Θα πρέπει να ευχόμαστε κάτι τέτοιο; Πρώτα απ’ όλα, θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι, παρά το καθεστώς της καταπίεσης και του ψεύδους που κυριαρχούσε και εξακολουθεί να κυριαρχεί μέσα στην οικογένεια, αυτή αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί τον σημαντικότερο παράγοντα ανάπτυξης του ανθρώπου, εφ’ όσον μέσα στα πλαίσια της οικογένειας ο άνθρωπος θυσιάζεται για τον άνθρωπο και ανταποδίδει το καλό με καλό, χωρίς να ζητά άλλη ανταμοιβή πέραν της αγάπης του συντρόφου και των παιδιών του.
  Όμως μάς λένε πως από την στιγμή που θα εξαφανισθούν τα προβλήματα που γεννούν τα συμφέροντα όλοι οι άνθρωποι θα είναι αδέλφια και θα αγαπούν ο ένας τον άλλον.
  Οπωσδήποτε δεν θα μισεί ο ένας τον άλλον είναι βέβαιο ότι το αίσθημα της συμπάθειας και της αλληλεγγύης θα αναπτυσσόταν σε μεγάλο βαθμό και ότι το γενικό συμφέρον των ανθρώπων θα αναδεικνυόταν ως σημαντικός παράγων στον καθορισμό της συμπεριφοράς κάθε ατόμου.
  Αυτό, ωστόσο, δεν είναι έρωτας. Το να αγαπάς όλο τον κόσμο μοιάζει με το να μην αγαπάς κανέναν. Ενίοτε μπορούμε να βοηθάμε τον άλλον. Δεν μπορούμε όμως να κλαίμε για όλες τις δυστυχίες. Αυτό θα σήμαινε ότι θα περνούσαμε όλη την ζωή μας με δάκρυα. Πάντως, μια καρδιά που αντέχει το κλάμα της συμπόνιας, είναι η πιο γλυκιά παρηγοριά.
  Οι στατιστικές των θανάτων και των γεννήσεων μπορεί να προσφέρουν κάποια ενδιαφέροντα στοιχεία τα οποία θα μάς επέτρεπαν να γνωρίσουμε τις κοινωνικές ανάγκες. Στην καρδιά μας όμως δεν μπορούν να πουν τίποτε. Πρακτικά, μάς είναι εντελώς αδύνατον να θρηνούμε για κάθε άνθρωπο που πεθαίνει και να χαιρόμαστε για κάθε άνθρωπο που γεννιέται.
  Και αν υποτεθεί πως δεν αγαπάμε κάποιον περισσότερο από τους άλλους, εάν δεν υπάρχει ένα και μόνο άτομο, για το οποίο να είμαστε περισσότερο διατεθειμένοι να θυσιαστούμε απ’ ό,τι για τους άλλους, εάν δεν γνωρίζαμε άλλον έρωτα εκτός από αυτόν τον μέτριο, τον αφηρημένο, τον σχεδόν θεωρητικό, που μπορούμε να αισθανθούμε για τους πάντες, δεν θα ήταν η ζωή μας λιγότερο πλούσια, λιγότερο γόνιμη, λιγότερο όμορφη; Δεν θα μειώνονταν αυτές οι ωραιότερες παρορμήσεις τής ανθρώπινης φύσης; Άραγε δεν θα ήμαστε στερημένοι από τις βαθύτερες απολαύσεις μας; Δεν θα ήμαστε πιο δυστυχισμένοι;
  Κατά τα άλλα, ο έρωτας είναι αυτό που είναι! Όταν μας χτυπούν τα βέλη του έρωτα, νοιώθουμε την ανάγκη της επαφής, της αποκλειστικής κατοχής της αγαπημένης ύπαρξης.
  Η ζήλια, με την καλύτερη δυνατή έννοια της λέξης, φαίνεται να αποτελεί -και γενικώς αποτελεί- μια αναπόφευκτη πραγματικότητα. Το γεγονός μπορεί να είναι θλιβερό, δεν μπορεί ωστόσο να αλλάξει κατά βούληση, ούτε καν κατά την βούληση εκείνου που βασανίζεται από την ζήλια.
  Για μας ο έρωτας είναι ένα πάθος το οποίο από μόνο του γεννά τραγωδίες. Οπωσδήποτε, αυτές οι τραγωδίες δεν θα μεταφράζονταν πλέον σε πράξεις βίαιες και κτηνώδεις, αν ο άνδρας και η γυναίκα διέθεταν το αίσθημα του σεβασμού της ελευθερίας του άλλου, αν διέθεταν αρκετή εξουσία πάνω στον ίδιο τον εαυτό τους, ώστε να αντιλαμβάνονται πως ένα κακό δεν θεραπεύεται με κάποιο άλλο μεγαλύτερο, και αν η κοινή γνώμη δεν ήταν τόσο ανεκτική απέναντι στα εγκλήματα πάθους, όσο είναι σήμερα. Παρ’ όλα αυτά, οι τραγωδίες δεν θα ήταν λιγότερο οδυνηρές. (..)
  Ας καταργήσουμε την εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο· ας καταπολεμήσουμε την κτηνώδη παρόρμηση του αρσενικού που πιστεύει πως πρέπει να κυριαρχεί πάνω στο θηλυκό· ας καταπολεμήσουμε τις θρησκευτικές, κοινωνικές και σεξουαλικές προκαταλήψεις· ας εξασφαλίσουμε σε όλους, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, την ευημερία και την ελευθερία· ας διαδώσουμε την μόρφωση και, τότε, θα μπορέσουμε να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση λογικά, εάν δεχθούμε ότι δεν θα υπάρχουν πλέον άλλα βάσανα, εκτός από εκείνα του έρωτα.
  Εν πάση περιπτώσει, όσοι θα είναι άτυχοι στον έρωτα, θα μπορούν να βρουν άλλες απολαύσεις, εφ’ όσον η κατάσταση δεν θα είναι όπως η σημερινή, στην οποία ο έρωτας και το αλκοόλ αποτελούν την μοναδική παρηγοριά του μεγαλύτερου μέρους της ανθρωπότητας.

SideliK_2

Ερρίκο Μαλατέστα – Το ζήτημα του έρωτα (απόσπασμα), Προς μία Ελεύθερη Κοινωνία, Εκδόσεις Ελεύθερος τύπος, 2001

photography by Seacoast Sage

Ίχνος

poem

Να μη ξεχνώ μα να σκοτώνω
φεγγάρια ολόγιομα έμαθα.
Σύννεφα κόκκινα πια σκορπίζω,
βότσαλα θάβω στο οδόστρωμα.

Τα συντριβάνια ξεχειλίζουν,
φωτεινά, νυχτιές γλυκαίνουν.
Αφόρητες; Όχι.
Ακόμα κι αν ιδρώνω.

Σιχτιρίζουν γύρω,
δε βρήκαν ποτέ τον χάρτη.
Φανάρια, πόνο και θύμησες.
Πίσω βήματα εσκεμμένα.

Χέρι που ‘τρεμε το μοιράστηκε,
μ’ ένα σημάδι επάνω.
Η κουκκίδα, ματωμένη.
Ζωντανή, βολή στο μέλλον.

SideliK_2

photography: Dorothea Lange, Daughter of migrant Tennessee coal miner (California, 1936)

 

Συγκυρία

s

Αντισηπτικά και κρέμες χεριών,
μαραζώνουν το δέρμα.
Άγχος γεννημένο εξ´ αυτών
που χαρακώνουν για αίμα.

Σ´ ένα τοπίο δυστοπο,
φοβίες εξωθούν στην τρέλα.
Ρηχά ύστερα λόγια
κι υποταγή στο αμφίβολο.

Καθόλου όμως.
Είναι όλα κανονισμένα.
Επιβάλλεται σε ψυχές,
λόγω κινδύνου τάχα, ο νόμος.

Όταν ο χρόνος περάσει,
θα ´χουν μείνει οι αμυχές.
Τότε εκείνος θα γελάσει.
Όμως εσύ θα .

Πιάσε χαρτί.
Κι ένα μολύβι.

SideliK_2

Αποκατάσταση

Processed with VSCO with m3 presetΈνας όμορφος πεζόδρομος,
μια δύση και περπάτημα.
κάθε βήμα, κάθε στροφή,
με ένα σκοπό.
Να μείνει πίσω εκείνη.
Με την ευθύνη μαζί,
το φόβο, τη σύγχυση.
Καλά να ‘στε.
Έλα μαζί μου να χαζέψουμε
και να χορέψουμε σχεδόν.
Ας πέσει ο ένας πάνω στον άλλο,
ατσούμπαλα.
Θέλει καιρό να μάθεις ένα κορμί.
Και κάνα μήνα να το ξεχάσεις.
Ένα μήνα να το θυμηθείς νοητά
και μιαν άνοιξη.

SideliK_2

Photography by mariaklid

Διφορούμενο

h800-520932xlsy1ulz

Μπλουζ με μπάσα σα βόμβο
κι ερωτικά φωνητικά.
Ένα ζευγάρι κοντεύει τα 40,
το γιορτάζει αλλιώτικα.

Ω μάη λωβ!
Ποτέ θα έρθεις ρε;
Απαντά: απέξω ήμουν.
Δεν αφέθηκα μωρέ!

Χαζομάρες θα πω,
δεν ανασαίνω εύκολα.
Βήχω μα μπροστά κρατώ,
στο στόμα, σφιχτή γροθιά.

Τρέλα φιλά τον κόσμο.
Πάντα πολύχρωμα, νικήσαν!
Δεν είδαν φως. Καθόλου.
Βάτραχος φίλησε πρίγκηπα.

SideliK_2

Σουπερμάρκετ

Jean Seberg

Μια τσάντα, μια πλαστική σακούλα.
Μια ντουζίνα κουπόνια και μια κοιλιά.
Που γουργουρίζει. Χωρίς σταματημό.
Ένα μαχαίρι μακριά την έφερε αυτή.

Δάκρυα. Δακρυγόνα αίτια.
Ψηλά το κεφάλι να έχεις.
Αν είναι θα ’ρθει, εκείνο,
το πλήρωμα του χρόνου.

Λυρισμός ή αξιοπρέπεια; Απορία.
Σεβασμός, αυταπάτες; Απόρροια.
Αλυσιδωτή αντίδραση και χάος.
Ένα μυαλό θολό, μαγεμένο.

Θρήνος. Διαδρομή.
Αφορμή για την πτώση
ή τη μεταμόρφωση.
Τι να πετάξεις;

SideliK_2