Στην άκρη (stray thoughts vol. 11)

3-1

Τις νύχτες, η πόλη μετατρέπεται σε ένα αχανές εμπορικό. Οι άνθρωποι βλέπουν τους γύρω τους σαν ρούχα. Χωρίς καμία δέσμευση, δοκιμάζουν όποιο τους αρέσει, κόβουν και καμιά βόλτα μέσα στο μαγαζί φροντίζοντας να τους δουν κι ύστερα, κορεσμένοι προχωράνε στην επόμενη κρεμάστρα. Πετάνε κουβαριασμένο και ξεχειλωμένο πολλές φορές το προηγούμενο ένδυμα στην άκρη, μιας και «κάποιος θα βρεθεί να το μαζέψει». Είναι κι αυτοί που τα μαζεύουν όμως, η άλλη όψη του νομίσματος. Εμμονικά στρώνουν τόνους υφάσματος καθημερινά· στοιβάζουν αδιάκοπα τα ράφια. Ποια η διαφορά για σένα όμως; Για εκείνους;

SideliK_2

Photography: https://rewisor.com/new-world-mall/

Advertisements

Νέμεσις (καλά Χριστούγεννα)

Η βροχή πέφτει με μανία στο οδόστρωμα. Χωρίς σταματημό. Στα μεγάλα πεζοδρόμια οι περαστικοί τρέχουν κρατώντας ότι βρουν πάνω από το κεφάλι τους για προστασία. Είτε το μπουφάν τους, είτε την ομπρέλα που που αγόρασαν σε “τιμή ευκαιρίας” από τον πλανόδιο μετανάστη. Το άλλο χέρι είναι απασχολημένο να κρατάει τις γεμάτες χρυσά γράμματα σακούλες των εμπορικών. Μάταια όμως, ο άνεμος σκίζει την ομπρέλα, την κομματιάζει και οι σακούλες σωριάζονται στο υγρό πεζοδρόμιο. “Ωραία δεν θα ήταν να υπήρχε κανένα μεγαλύτερο υπόστεγο να χωρούσαμε όλοι;”, αναρωτιέται ένας από τους καταναλωτές. Ποιοι όλοι άραγε; Εσύ και οι γύρω σου, Εσύ και ο μετανάστης ή μήπως Eσύ και τα άψυχα προϊόντα που αγόρασες; Ένα για κάθε εαυτό σου. Τα μάλλινα πουλόβερ απορροφούν το λασπόνερο. Οι ταλαίπωροι υπάλληλοι των μαγαζιών κρυφογελάν μέσα από την τζαμαρία, ενώ παράλληλα προσεύχονται μην αναζητήσει κανείς την ζεστασιά του καταστήματος. “Που να σφουγγαρίζεις τώρα λάσπες; Άντε να σχολάσουμε να πάμε σε κανένα τεκνόπαρτο!” Μα η βροχή δυναμώνει, δεν έχει τεκνόπαρτο απόψε. Μόνο τρεχάλα για το λεωφορείο που περνάει βιαστικά, δίχως οίκτο. Καλές γιορτές.

Sidelik_2