Για πες.. (stray thoughts vol. 2)

final vercetti

Φτηνό κρασί απ’ την κάβα, χορτάρι και ένα πιτόγυρο. «Φτωχή» γύρα για φτωχή επικοινωνία.

– Έχεις κάρτα για αναπάντητη;

Πόσο θα μου κόστιζε άραγε αν μιλούσαμε λίγο παραπάνω και πίναμε λιγότερο; Τα χρήματα όμως, είναι λίγα. Όπως λίγα είναι και τα συναισθηματικά κενά που μ’ αφήνεις να σου καλύψω.

– Και για πες, τελικά την πήδηξες;

SideliK_2

 

Advertisements

Η χρονομηχανή

DSC_2454

Πόσες φορές, γυρνώντας στο κέντρο κατά τις 3, δεν αναρωτήθηκες πως σταματάει η σκέψη; Η σκέψη εκείνη που σε γεμίζει με τα πρέπει, τις ανασφάλειες, τις γαμημένες άμυνες της ίδιας σου της ψυχής; Μιας ψυχής διαβρωμένης από την ανάγκη να συμβιβάζεσαι με τα χρόνια, να στρώνεις χαρακτήρα. «Πάψε» σου φωνάζει, «σοβαρέψου». Κάπου εκεί σταματάς το βάδην. Παίζει δρομάτο πάρτυ. Χαζεύεις του τριαντάρηδες που ακόμη τα σπάνε, με το αγνό χαμόγελο να τους φωτίζει.

Έφτασε η ώρα της απόφασης. Δεν θα έλεγα της μεγάλης απόφασης, αλλά των πολλών μικρών εδώ και εκεί, που συνολικά συνθέτουν το «τέρας». Όταν σηκώνονται τα κύματα της καθημερινότητας, φαντάζει υποχρέωση το να χαθείς μέσα σε αυτά, εκτός και να θες να σταθείς αντίκρυ τους και να δεχτείς το χτύπημα. Γύρω στα 24-25 είναι που ξεμπερδεύεις με τις σπουδές σου. Η ανεμελιά, όση από αυτή έχει μείνει μιας και οι συνθήκες μάλλον φέρνουν τη κρίσιμη στιγμή κάπως νωρίτερα ηλικιακά, πρέπει να πάρει πόδι. Τη θέση της παίρνει το φονικό άγχος. Μέσα σου καίγεσαι ακόμη να ζήσεις περιπέτειες, να ταξιδέψεις, να ερωτευτείς, να φας τα μούτρα σου. Με τι φράγκα; «Πρέπει να βρω δουλειά, ότι να ναι, αρκεί να βγάζω τα έξοδα». Σπούδασες κάτι όμως. Δεν θα το κυνηγήσεις επαγγελματικά; Αφιερώνεις έτσι χρόνο, πολύ χρόνο, ώστε να δικτυωθείς και εν τέλει να απασχοληθείς στο πεδίο εφαρμογής των σπουδών σου. Απαιτήσεις, υπερωρίες και ένας τόνος απωθημένα στον ορίζοντα. «Δεν πειράζει, κάτσε να στρώσω κάπως τη ζωή μου και ύστερα κάνω ό,τι γουστάρω με την άνεσή μου».

5 χρόνια μετά, είναι πλέον αργά. Που να τρέχεις τώρα στα πάρτυ. Άντε κανένα ταξίδι τον Αύγουστο να βγάλεις γούστα. Είναι περίεργο πως όσα λογίζει κανείς ως δεδομένα, γίνονται καπνός με το πέρας του χρόνου. Κανείς δεν βιάζεται να ζήσει κι όμως στο τέλος δεν προλαβαίνει. Η μόνη βιασύνη είναι φανερή στο τρέξιμο για το μεροκάματο, την καταξίωση ή την κάλυψη των κοινωνικών απαιτήσεων. «Άντε ας βάλουμε μπροστά το γάμο με τον Κώστα. Πήρε επιτέλους την αύξηση που δικαιούταν». «Η Μαρία είναι καλή κοπέλα. Και ξέρει να μαγειρεύει!». Ο γάμος ολοκληρώνει τον συμβιβασμό, με την δημιουργία οικογένειας να ακολουθεί. Το όποιο ψήγμα ενδοιασμού που παραμένει στο πίσω μέρος του μυαλού του, ο σημερινός 30άρη το σβήνει φορώντας το γυαλιστερό μπλουζάκι με την επιγραφή «Ποιότητα Ζωής». Αυτή ζητάει ο καθένας, κι όσο υπάρχουν πολλοί εκεί έξω να πλασάρουν τον συμβιβασμό ως ώριμη επιλογή και μετάβαση από την άστατη ζωή στην ευημερία, τόσο θα εθελοτυφλείς. Η εσωτερική αναζήτηση, η επίτευξη πνευματικής διαύγειας και η επικοινωνία είναι απλά κούφιες φράσεις πλέον.

Πίσω στο πάρτυ. Ερωτευμένοι και ευαίσθητοι τύποι, αραχτοί στο πεζούλι απέναντι απ’ το μαγαζί. Καθένας τους χαϊδεύει τα νεανικά μαλλιά κάποιας πιτσιρίκας. Μυρίζουν τόσο όμορφα. Τόσο που κάνουν και τον πιο έμπειρο να ξεχνά πως η ανεμελιά δεν επιτρέπει στην μικρή να ερωτευτεί. Αύριο θα είναι δυο φίλοι. Τώρα που το σκέφτομαι, καλύτερα να σε αποκαλούσε «ρε» αντί για «φίλο». Δεν έχει και τόση σημασία όμως η πικρία της επόμενης ημέρας, μα η ζωντάνια της καθημερινής περιπέτειας. Η συλλογή εμπειριών κρατά το σώμα σε εγρήγορση και η εναλλαγή συναισθημάτων την ψυχή ζωντανή.

Κάθεσαι δίπλα σε μια κοπέλα γύρω στα 35, την Κατερίνα. «Ωραία μπλούζα», αποκρίνεσαι αμήχανα. Έχει αυτά τα περίεργα γιαπωνέζικα σχέδια επάνω, σε κόκκινο φόντο. «Θενξ. Στο ίντερνετ την βρήκα». Κάπως έτσι ξεκίνησε μια συζήτηση που από τα τυπικά πέρασε γρήγορα στα άτυπα και βαθιά. Δείχνει τόσο μετέφηβη. Ξέρεις, έχει μια εφηβική τρέλα μπολιασμένη με ωριμότητα. Σε βάζει κάτω στο ξενύχτι, σε όνειρα, σε φρεσκάδα απόψεων  κι ας σου ρίχνει 10 χρόνια. Το πρόσωπό της δεν έχει σπάσει καθόλου, αν εξαιρέσεις τις όποιες ρυτίδες έκφρασης από το πλατύ της χαμόγελο. «Το αγόρι σου που είναι;», ρωτάς. «Είμαι παντρεμένη». Παγώνεις για λίγο προτού σου εξηγήσει. Ακόμη και ο γάμος έγινε από αντίδραση στην παρωχημένη πια αποχή από τον γάμο. Μια αποχή που συνήθως γίνεται για να γίνει. Κόντρα στην κόντρα λοιπόν. «Ο άντρας μου έχει βγει με τους φίλους του. Το χρειαζόταν». Το διαχρονικό πρέπων της κοινής εξόδου ενός αντρόγυνου, πόσο μάλλον τις πρώτες πρωινές ώρες, απουσιάζει. Που θέλω να καταλήξω; Ότι μπροστά σου έχεις έναν άνθρωπο που δε συμβιβάστηκε μα έμεινε ελεύθερος να γυρνάει όπου και όποτε θέλει έχοντας παράλληλα έναν σύντροφο που κατανοεί. Δεν στερείτε της ανάγκης να συμπορευτεί με κάποιον στην ζωή του, χωρίς να υποχρεώνεται να ακολουθεί τα κοινωνικά κατάλοιπα που θέλουν τη γυναίκα μετά τα 30, μάνα, εργαζόμενη και προσκολλημένη στον αντρούλη της. Γυμνή από την ικανοποίηση της διασκέδασης, της έκφρασης, της κοινωνικοποίησης. Μια γύμνια που γεννά μιζέρια. Μιζέρια που σκοτώνει σιγά σιγά κάθε κύτταρο, κερνώντας γήρας.

Ο δυνατός πρωινός ήλιος, αυτός που κάνει τα μάτια να τσούζουν, σε βρίσκει στο πρώτο δρομολόγιο σκεπτικό. Η σκέψη έχει πάψει για λίγο, ίσως γιατί κατάλαβες. Η απόρριψη κάθε στερεότυπου ισοδυναμεί με υγεία. Με καθαρό μυαλό και ζωντάνια. Με λιγότερα πιθανώς χρόνια ζωής, μα γεμάτα από βιώματα που σε κάνουν ξεχωριστό. Έναν μοναδικό χαρακτήρα στο σενάριο της αστικής ρουτίνας που τραβά επάνω του κάθε μορφή αλληλεπίδρασης με άλλους «ζωντανούς» ανθρώπους. Η διαδραστικότητα αυτή κρατά το άτομο ενεργό, ανανεωμένο και εν τέλει άφθαρτο στο πέρασμα του χρόνου. Ίσως πάλι απλά να νυστάζεις..

SideliK_2

Photo by T.f||ows (https://www.flickr.com/people/149813646@N03/)

All Star Υποκριτές

mikestobeslashgettyimagesnorthamerica-222

  Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για τον Γιάννη της καρδιάς τους, τον Γιάννη της σημαίας, τον Γιάννη που τους κάνει εθνικά υπερήφανους. Θα μπορούσε να είναι ο οποιοσδήποτε στη θέση του, όπως και είναι κατά καιρούς. Δεν είναι το πρόσωπο, μα η υποκρισία του “Ελληνάρα” που σπεύδει να ταυτιστεί με ότι υπό άλλη οπτική, το ίδιο άβουλα θα μισούσε. ’Οτι κάθεται καλά στο μάτι του τον αποχαυνώνει, ότι τον ενοχλεί βάσει των προκαταλήψεων του τον αποστρέφει.

  Είναι γνωστό πως στην χώρα μας, εάν φιλάς ή δοξάζεις την σημαία γίνεσαι τουλάχιστον πρότυπο. Εάν τυγχάνει να είσαι και δημόσιο πρόσωπο, τότε η πατριδολαγνεία εκτινάσσει την δημοφιλία σου στα ύψη. Δεν έχει να κάνει με την σημαία καθεαυτή · οποιαδήποτε δήλωση αγάπης προς την Ελλάδα, στήριξης προς τον λαό της, ωθεί τον μέσο Έλληνα σε παροξυσμό. Η εθνική ανάταση διαδίδεται σε καφενειακούς κύκλους, σε εργασιακούς χώρους και σε χώρους που διαμορφώνονται χαρακτήρες, όπως τα σχολεία. Ωθεί την κάθε κοινωνική ομάδα να ξεχνάει τα υπαρκτά προβλήματά της, αποσπώμενη από την ψυχική εφορία που προκαλεί οποιαδήποτε ικανοποίηση των μικροαστικών της αναγκών. Αναγκών ψυχολογικών που κληρονομήθηκαν από γενιά σε γενιά, αλλοιώνοντας την ελευθερία έκφρασης του σύγχρονου ανθρώπου. Στα πλαίσια της γενικότερης πλάνης, όταν δεν χτυπάει την διαφορετικότητα, αναλώνεται στο κουτσομπολιό ή στην αποθέωση σάπιων ειδώλων. Βρίσκοντας νόημα σε δήθεν πνευματικές συζητήσεις γύρω από το αν γεννιέσαι η γίνεσαι Έλληνας. Φωνάζοντας ή χαμογελώντας. Και πληρώνοντας τον ΕΝΦΙΑ.

  Σκέψου τώρα την κοινωνικοπολιτική εναλλακτική του άνωθεν σεναρίου. Ένας αθλητής που πέρασε δύσκολα μα τα κατάφερε, μιλά για αυτό. Αναδεικνύει τον ρατσισμό προς την μαύρη κοινότητα της Αθήνας, την φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Καταγγέλλει ακόμη τις αρρωστημένες συμπεριφορές του ντόπιου, που τον είδε σαν το χέρι που απλώνεται για να του αρπάξει το ψωμί. Οι δηλώσεις παίζουν στα μέσα, μεταξύ καρφωμάτων και ασίστ, αφήνοντας παγερά αδιάφορη τη μάζα. Οι αισθητήρες του κοινού δεν ανταποκρίνονται στην ανθρωπιστική συχνότητα. Κάποιοι, προοδευτικοί στα νιάτα τους, κλείνουν τώρα γεμάτοι ενοχές τα μάτια και τα αυτιά τους. Καλά κατάλαβες, στο προσκήνιο μένουν οι φωνές εκείνες που αποκαλούν τον αθλητή “αχάριστο αράπη”, που τολμά να αρνηθεί την ελληνική φιλοξενία. “Τον ταΐσαμε, τον ποτίσαμε και τώρα βγάζει γλώσσα”.

  Είναι επομένως η τάση του ταλαιπωρημένου, από την έλλειψη και συνάμα τον βομβαρδισμό ερεθισμάτων, πολίτη να αποζητά την ψυχική ανάταση μέσα από εφήμερες δοξασίες με μια δόση εθνικής υπερηφάνειας. Άλλωστε εθνικό χαρακτήρα έχουν και τα προβλήματά του. Συνεπώς, ο Γιάννης και ο κάθε Γιάννης μετατρέπετε ασυνείδητα σε ένα εργαλείο του συστήματος (όποια ερμηνεία και να του δώσει κανείς) με θετικές συνέπειες και για τις δύο πλευρές. Ο αισιόδοξος και υπερήφανος λαός παίρνει κουράγιο αγνοώντας παράλληλα τα οικονομικά του προβλήματα και ο ταλαντούχος αθλητής παίρνει μία επιπλέον ώθηση σχηματίζοντας μία πολιτικά ορθή εικόνα. Η εικόνα και η πρόσκαιρες ανάσες αισιοδοξίας είναι άλλωστε από μόνα τους ισχυρά κίνητρα ώστε ο καθένας μας να εθελοτυφλεί σχετικά με τον ρόλο του στην σύγχρονη κοινωνία.

SideliK_2

Υ.Γ.: Σήμερα είναι ο Γιάννης, εχθές ο Ηλιάδης και ο Δήμας, αύριο κάποιος άλλος.

Πηγή φωτογραφίας: MikeStobe/GettyImages NorthAmerica

 

Ο άλλος δρόμος ξανά

Rojava-025

  Από τα πρώτα χρόνια θεμελίωσης της πατριαρχίας αρχικά και του καπιταλισμού ως αδερφάκι της στη συνέχεια, φωνές αντίστασης ορθώθηκαν πολλές. Σταδιακά, με την θεωρητική ενίσχυση  λαμπρών μυαλών και μέσα από συχνές αποτυχίες – μαθήματα, έγιναν σημαντικά βήματα προς την εναλλακτική της κοινωνικής ευημερίας. Σίγουρα υπήρξαν ολέθρια πισωγυρίσματα όμως το πρόσημο των κοινωνικών αγώνων παραμένει θετικό. Πλήθος κατακτήσεων στο χώρο των εργασιακών δικαιωμάτων, της ελευθερίας του λόγου, των δικαιωμάτων των γυναικών και άλλους πολλούς, αποτελούν εκλάμψεις μόνο ενός οράματος για το οποίο αξίζει να δίνει κανείς τη ζωή του. Η πιο πρόσφατη προσπάθεια υλοποίησης του οράματος αυτού συναντάται στη Rojava.

  Θέλω να αναφερθώ στα δομικά συστατικά της αυθεντικής αυτής επανάστασης που λαμβάνει χώρα στο βόρειο τμήμα της Συρίας. Ένα από αυτά, η καταστροφή του καπιταλισμού, γεγονός που προσδίδει άλλωστε και έντονο ταξικό χαρακτήρα στο εγχείρημα από μία πολύ ενδιαφέρουσα σκοπιά. Αυτή της ολικής αποδόμησης της πατριαρχίας, ως πηγή του ίδιου του καπιταλισμού από τα βάθη της ιστορίας. Πράγματι, η πατριαρχική επιβολή αποτελεί τον πυρήνα του διαχωρισμού ισχυρού – αδυνάτου που περιβάλλεται από οικονομικούς, εργασιακούς, διακρατικούς και άλλους φλοιούς. Η μαχητική εναντίωση στην επικρατούσα ιεραρχία της κοινωνίας με την ενίσχυση του ρόλου των γυναικών μπορεί πράγματι να σημάνει την διάλυση ενός αιώνιου κατεστημένου. Όλα τα παραπάνω ωστόσο μικρή σημασία θα έχουν εάν περιοριστούν σε απλές δράσεις υποκινούμενες από λίγα «μυαλά». Κομβική σημασία έχει η τοποθέτηση της εκπαίδευσης των γυναικών γύρω από το ζήτημα. Το γεγονός πως η ίδια η εκπαίδευση αποτελεί τον κύριο μοχλό στην προσπάθεια αυτή είναι πολύ ελπιδοφόρο. ‘Όπως έχει πει και η Κούρδισα μαχήτρια Nalin Afrin, «η εκπαίδευση αποτελεί την πιο σημαντική αυτοάμυνα». Παράλληλα, η οργάνωση της οικονομίας, έστω σε πρώιμο στάδιο, με βάση τις αρχές  της οικολογίας ως απάντηση στην στείρα βιομηχανοποίηση της Δύσης και η προφανώς ωφέλιμη λειτουργία ενός έθνους δίχως κράτος, μέσω του συστήματος του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού1, συνθέτουν το βασικό πλαίσιο ενός αγώνα με ισχυρές προοπτικές. Οπλισμένο με την εμπειρία τόσων και τόσων χαμένων στο πεδίο της μάχης και μόνο αγώνων του παρελθόντος.

 Σαφώς, οι κίνδυνοι σε κάθε επαναστατικό πόνημα και μάλιστα στην μέση ανατολή, παραμονεύουν. Στη κορυφή της λίστας συναντάται η παρείσφρηση των ιμπεριαλιστικών δυνάμεων είτε ως αναγκαίο κακό, με την στρατιωτική ενίσχυση των κούρδων ανταρτών από τις ΗΠΑ2, είτε με την δημιουργία τετελεσμένων γεγονότων. Όπως η αναστήλωση των κατεστραμμένων οικισμών της Rojava με την  αρωγή διεθνών οικονομικών δυνάμεων, εταιριών ή ιδρυμάτων (IMF, ECB κτλ.)3. Συνηθισμένη είναι και η τακτική διαχωρισμού του λαού με τη υποκινούμενη στροφή  διαφόρων κοινωνικών ομάδων εναντίων άλλων. Σε μία περιοχή όπου βρίθει η πολυπολιτισμικότητα, κάτι τέτοιο φαντάζει πέρα για πέρα πιθανό. Την τακτική αυτή έχουν ήδη άλλωστε εφαρμόσει εσωτερικά τα πραξικοπήματα της Συρίας από την δεκαετία του 60 και έπειτα4. Οι κούρδοι δείχνουν να αναγνωρίζουν τους παραπάνω κινδύνους, όντας χρόνια αντιμέτωποι με αυτούς, όντας τα θύματα του ιμπεριαλισμού.

  Στο σημείο αυτό αξίζει να ρίξουμε ματιά σε μία υποσημείωση της ιστορίας. Όσο και αν πλέει ο άνεμος αλλαγής στις τάξεις των Κούρδων της Rojava, ενόπλων και μη, η προσωπολατρία προς τον ηγέτη Öcalan παραμένει αναλλοίωτη. Θα μπορούσε κανείς να υποστηρίξει πως το κατάλοιπο αυτό του «παλιού» PKK (η προσωπολατρία) μπορεί να οδηγήσει την επανάσταση, ακόμη και εάν πετύχει, σε ένα σταλινικό μονοπάτι άλλων εποχών. Από την άλλη όμως, η σημασία που δίνεται στην μόρφωση των Κούρδων γύρω από κρίσιμα θέματα, η  αποκεντρωμένη δομή της κοινωνικής οργάνωσης μα και η εναντίωση του ίδιου του Öcalan στην πατριαρχία αποτελεί τροχοπέδη στην πιθανή εκτροπή. Ίσως ακόμη η λατρεία αυτή να παραμένει σε μεγάλο βαθμό λόγω του σημαντικού ρόλου που έχει επιτελέσει ο Κούρδος ηγέτης στην διαμόρφωση της σημερινής κατάστασης. Μένει να αποδειχτεί ποια άποψη θα δικαιωθεί.

 Κλείνοντας, παραθέτω τα λόγια της Dilar Dirik (μέλος του Κινήματος Κούρδων Γυναικών) κατά την ομιλία της στο 5ο B-FEST5: «It is not the ideal, it is not the perfect society, it is not THE solution, it cannot be copied and pasted afterwards, but it is truly a revolution of the people..». Πρόκειται για την αναγνώριση των αδυναμιών της επανάστασης της Rojava· του μακρύ δρόμου που μένει να διανυθεί  προς την Ουτοπία. Όποια κι αν είναι η έκβαση του, ο αγώνας των Κούρδων, των Ασσυρίων και των Αράβων για την ελευθερίας αποτελεί ένα ακόμη χτύπημα στα στεγανά του T.I.N.A. Και κάνει όλους μας να κοιτάμε κατάματα το μέλλον και όχι με κατεβασμένο κεφάλι.

SideliK_2

Πηγές και  χρήσιμες αναφορές:

https://eastmediterranean.wordpress.com/2016/03/21/κουρδικο-ζητημα-και-ιδεολογικες-αναζ/ (πολύ κατατοπιστική περιγραφή του δημοκρατικού συνομοσπονδισμού μεταξύ άλλων)

http://edition.cnn.com/2014/10/16/world/meast/isis-threat/

  http://www.independent.co.uk/news/world/middle-east/kurds-are-repelling-isis-attack-on-kobani-with-help-of-us-air-strikes-9802806.html

https://325.nostate.net/2015/06/06/the-reconstruction-of-kobane-thoughts-of-a-kurdish-anarchist-kurdistan/ (ενδιαφέρουσα άποψη κούρδου αναρχικού Zaher Baker σχετικά με τους τρόπους ανοικοδόμησης του Kobane)

4 http://www.kongrakurdistan.net/en/kurdistan/western-syria/ (αναφορά στην ιστορία του Κουρδικού λαού της Συρίας. Πέρα από τις πληροφορίες για τα δεινά των Κούρδων από το καθεστώς, παρέχονται πληροφορίες γύρω από τον δημοκρατικό συνομοσπονδισμό και την πορεία προς αυτόν)

5 http://www.babylonia.gr/2016/06/04/omilia-tis-dilar-dirik-sto-b-fest-5/

photography by Cengiz Yar (http://www.cengizyar.com/)

Επιπλέον αναφορές:

  1. Άποψη του Ridvan Turan, πρώην βουλευτή του HDP, περί συνεργασίας Κούρδων και Αμερικανών: https://rojavareport.wordpress.com/2014/10/27/is-the-pyd-collaborating-with-imperialism/
  1. Μαρτυρία του David Graeber από την επίσκεψη του στην Rojava: https://robertgraham.wordpress.com/2014/12/27/david-graeber-there-is-a-real-revolution-in-rojava/

 

Ο νεαρός

argument

  Ο νεαρός λοιπόν. Ένα παιδί, μετέφηβος συνήθως ή και αιώνια έφηβος καμιά φορά, γεμάτο όρεξη να τραντάξει με τους συντρόφους του τα κοινωνικά θεμέλια. Δεν διαθέτει όμως μονάχα την όρεξη: η οργή, η απείθεια, η κοινωνικοποίηση με όμοιούς του, με υψηλούς δείκτες ιδεολογικής αγνότητας πάντα, αποτελούν τα κύρια όπλα στη φαρέτρα του. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά μοιάζουν δίκοπο μαχαίρι. Πολλές φορές σπρώχνουν προς την ανατροπή το άτομο συμπαρασύροντας όποιον σταθεί στο πέρασμα του. Άλλες πάλι κρύβουν πίσω τους τα παιδικά τραύματα, την καταπίεση διαφόρων ειδών (συναισθηματική, εργασιακή πέρα από τα όρια της γνωστής εκμετάλλευσης, σεξουαλική κτλ.) και μια νοσταλγία για τα χρόνια που πήγαν χαμένα. Στη δεύτερη περίπτωση συνδιαμορφώνουν μία μορφή κόμπλεξ, δύσκολα διακριτή. Αυτή η μορφή κόμπλεξ στοιχειώνει τον νεαρό. Η αναγνώριση του , δίχως να εξετάζουμε τους λόγους για τους οποίους είναι θεμιτή, απλοποιείται από το σύνολο των συμπεριφορών που περιγράφω παρακάτω.

  Πρώτη συμπεριφορά, αμυντικής φύσεως με επιθετικό χαρακτήρα, το «ταμπέλιασμα». Ανά περιόδους διαμορφώνονται κάποιοι βασικοί άξονες πολιτικής η απλές τάσεις, από τις εκάστοτε παρατάξεις. Στη λογική του ταμπελιάσματος, όσοι δεν υιοθετούν έστω ως λιγότερο κακή μία από αυτές τις προτάσεις, θεωρείτε από τον νεαρό απολιτίκ. Δεν έχει σημασία εάν πολλοί από αυτούς έχουν μη αστική αντίληψη περί εξουσίας η μια διαφορετική κοινωνιολογική προσέγγιση. Ταυτίζονται με όσους αδιαφορούν η από επιλογή θεωρούν την πολιτικοποίηση ασήμαντη. Παύουν ταυτόχρονα να χρήζουν σεβασμού στο διάλογο. Κρατώντας απλά την ψυχραιμία του ο συνομιλητής θα ξεσκεπάσει τον νεαρό, αφού σύντομα ο τελευταίος θα αρχίσει να φωνασκεί η να κάνει μορφασμούς υποτίμησης.

  Εάν ανήκεις στην κατηγορία των πολιτών εκείνων με ροπή προς μία από τις κρατούσες απόψεις, διαφορετική από του ήρωά μας, ο τελευταίος έχει κάτι και για σένα. Θα επιδείξει προσχηματικό σεβασμό προς τις απόψεις σου όσο προετοιμάζετε για την αντεπίθεσή του. Προκειμένου να φανεί αντικειμενικός θα παραδεχτεί τις αδυναμίες της πρότασης του ή τυχόντα λάθη του παρελθόντος από την παράταξη στην οποία ανήκει · η αναφορά θα είναι σύντομη ώστε να μην εκτεθεί. Στη συνέχεια, από το σκαλοπάτι (και όχι βάθρο σαφώς..) της ταπεινοφροσύνης θα εκθέσει αναλυτικά αυτή τη φορά κάθε αρνητική πτυχή της πολιτικής στην οποία πρόσκεισαι. Με το ρητορικό αυτό τρικ, θα σε κάνει να κουνήσεις καταφατικά το κεφάλι. Σημάδι πως όλα πήγαν καλά. Το Εγώ του ξαναφούσκωσε μέχρι την επόμενη φορά που θα ανταμώσετε.

  Είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση κοινός παράγοντας είναι η ειρωνεία, στον ύφος ή και καταφανής. Μια ειρωνεία που διέπει τον νεαρό απέναντι σε κάθε διαφορετικό τρόπο σκέψης. Χυδαία αντίθεση δηλαδή, που μοιάζει στα μάτια του ως πηγή ζωής καθώς εάν καταρρεύσει ο κόσμος του νου του, θα βρεθεί αδύναμος και μόνος. Ο επίπλαστος φόβος της απομόνωσης ριζώνει βαθιά στο παρελθόν του. Τότε που η δική του διαφορετικότητα αντιμετωπίστηκε με περιφρόνηση, τιμωρία και καταπίεση. Λογικό είναι επομένως να θεωρεί το διαφορετικό ως δαίμονα και να επιτίθεται σε αυτόν. Στην ακραία του μορφή θέλει να το σκοτώσει. Τότε είναι που ο νεαρός δεν σου μιλά εάν δεν είστε σύντροφοι ή συναγωνιστές. Εκτός και αν ..θέλει μια χάρη.

  Συνειδητοποιημένος πολιτικά ή παραπλανημένος, ο συνομιλητής μας μπορεί να διαχωριστεί με την απαραίτητη προσοχή σε κάποια καίρια χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς του. Η αναγκαιότητα του διαχωρισμού, έγκειται σε ζητήματα όπως η ποιότητα του πολιτικού διαλόγου, η ισχύς των συμπερασμάτων που εξάγονται από αυτόν η ακόμη και η ανθρώπινη αντιμετώπιση ενός ατόμου με δυσάρεστα βιώματα. Σε καμία περίπτωση δεν επεκτείνετε στη λογική του διαχωρισμού που ο ίδιος ο νεαρός έχει στο κεφάλι του. Δεν εστιάζουμε όμως στην αναγκαιότητα εδώ μα στο πως θα επιτευχθεί η αναγνώριση του νεαρού, εφόσον κριθεί αναγκαία.

SideliK_2