Ίχνος

poem

Να μη ξεχνώ μα να σκοτώνω
φεγγάρια ολόγιομα έμαθα.
Σύννεφα κόκκινα πια σκορπίζω,
βότσαλα θάβω στο οδόστρωμα.

Τα συντριβάνια ξεχειλίζουν,
φωτεινά, νυχτιές γλυκαίνουν.
Αφόρητες; Όχι.
Ακόμα κι αν ιδρώνω.

Σιχτιρίζουν γύρω,
δε βρήκαν ποτέ τον χάρτη.
Φανάρια, πόνο και θύμησες.
Πίσω βήματα εσκεμμένα.

Χέρι που ‘τρεμε το μοιράστηκε,
μ’ ένα σημάδι επάνω.
Η κουκκίδα, ματωμένη.
Ζωντανή, βολή στο μέλλον.

SideliK_2

photography: Dorothea Lange, Daughter of migrant Tennessee coal miner (California, 1936)

 

Συγκυρία

s

Αντισηπτικά και κρέμες χεριών,
μαραζώνουν το δέρμα.
Άγχος γεννημένο εξ´ αυτών
που χαρακώνουν για αίμα.

Σ´ ένα τοπίο δυστοπο,
φοβίες εξωθούν στην τρέλα.
Ρηχά ύστερα λόγια
κι υποταγή στο αμφίβολο.

Καθόλου όμως.
Είναι όλα κανονισμένα.
Επιβάλλεται σε ψυχές,
λόγω κινδύνου τάχα, ο νόμος.

Όταν ο χρόνος περάσει,
θα ´χουν μείνει οι αμυχές.
Τότε εκείνος θα γελάσει.
Όμως εσύ θα .

Πιάσε χαρτί.
Κι ένα μολύβι.

SideliK_2

Αποκατάσταση

Processed with VSCO with m3 presetΈνας όμορφος πεζόδρομος,
μια δύση και περπάτημα.
κάθε βήμα, κάθε στροφή,
με ένα σκοπό.
Να μείνει πίσω εκείνη.
Με την ευθύνη μαζί,
το φόβο, τη σύγχυση.
Καλά να ‘στε.
Έλα μαζί μου να χαζέψουμε
και να χορέψουμε σχεδόν.
Ας πέσει ο ένας πάνω στον άλλο,
ατσούμπαλα.
Θέλει καιρό να μάθεις ένα κορμί.
Και κάνα μήνα να το ξεχάσεις.
Ένα μήνα να το θυμηθείς νοητά
και μιαν άνοιξη.

SideliK_2

Photography by mariaklid

Διφορούμενο

h800-520932xlsy1ulz

Μπλουζ με μπάσα σα βόμβο
κι ερωτικά φωνητικά.
Ένα ζευγάρι κοντεύει τα 40,
το γιορτάζει αλλιώτικα.

Ω μάη λωβ!
Ποτέ θα έρθεις ρε;
Απαντά: απέξω ήμουν.
Δεν αφέθηκα μωρέ!

Χαζομάρες θα πω,
δεν ανασαίνω εύκολα.
Βήχω μα μπροστά κρατώ,
στο στόμα, σφιχτή γροθιά.

Τρέλα φιλά τον κόσμο.
Πάντα πολύχρωμα, νικήσαν!
Δεν είδαν φως. Καθόλου.
Βάτραχος φίλησε πρίγκηπα.

SideliK_2

Σουπερμάρκετ

Jean Seberg

Μια τσάντα, μια πλαστική σακούλα.
Μια ντουζίνα κουπόνια και μια κοιλιά.
Που γουργουρίζει. Χωρίς σταματημό.
Ένα μαχαίρι μακριά την έφερε αυτή.

Δάκρυα. Δακρυγόνα αίτια.
Ψηλά το κεφάλι να έχεις.
Αν είναι θα ’ρθει, εκείνο,
το πλήρωμα του χρόνου.

Λυρισμός ή αξιοπρέπεια; Απορία.
Σεβασμός, αυταπάτες; Απόρροια.
Αλυσιδωτή αντίδραση και χάος.
Ένα μυαλό θολό, μαγεμένο.

Θρήνος. Διαδρομή.
Αφορμή για την πτώση
ή τη μεταμόρφωση.
Τι να πετάξεις;

SideliK_2

5:08

5.08

Τραβηγμένη απ’ τα μαλλιά,
η λεπτή κλωστή στα ρούχα.
Μια κλεφτή ματιά σκιαγμένη
κι ύστερα γυρνώ πλευρά.

Σου πα μπορεί να στρώσω.
Εμένα, γραμμές, ή σεντόνια.
Σε τόσα πιόνια ανάμεσα,
πώς να το κατορθώσω;

Εμπόδια μακρινά,
πέρα απ’ το φαντασιακό.
Αλυσίδες, εδάφη με λεπίδες.
Μετά σηκώνομαι, ξανά.

Μυρίζουν χρώμα τόσο!
Απλώς δεν φαίνεται.
Αφότου ιδρώσω μονάχα..
Απογεύματα, 5 και κάτι λεπτά.

Κλωστή.
Σεντόνια.
Αλυσίδες.
Απλώς.

SideliK_2

Photography by Κωνσταντίνα Σταυροπούλου

Οθόνες

othones

ήσουν δίπλα μου
εγώ, εσύ κι η οθόνη!
χέρια πιασμένα σφικτά
τεντωμένα άκρα.

απόλυτη άγνοια,
μέλλοντος ορμή..
αγωνία για τα πάντα
χαμένος στην άκρη!

τόσο κοντά και τόσο
μακρινά, 2 εβδομάδες.
άγνωστης προέλευσης
τάσεις..!

αφόρητα ξενερώματα,
ξεχαρβαλωμένες σκέψεις,
παράνοια, εσωστρέφεια!
πεθάνετε!

SideliK_2

installation by Brian Eno