Ο νεαρός

argument

  Ο νεαρός λοιπόν. Ένα παιδί, μετέφηβος συνήθως ή και αιώνια έφηβος καμιά φορά, γεμάτο όρεξη να τραντάξει με τους συντρόφους του τα κοινωνικά θεμέλια. Δεν διαθέτει όμως μονάχα την όρεξη: η οργή, η απείθεια, η κοινωνικοποίηση με όμοιούς του, με υψηλούς δείκτες ιδεολογικής αγνότητας πάντα, αποτελούν τα κύρια όπλα στη φαρέτρα του. Τα παραπάνω χαρακτηριστικά μοιάζουν δίκοπο μαχαίρι. Πολλές φορές σπρώχνουν προς την ανατροπή το άτομο συμπαρασύροντας όποιον σταθεί στο πέρασμα του. Άλλες πάλι κρύβουν πίσω τους τα παιδικά τραύματα, την καταπίεση διαφόρων ειδών (συναισθηματική, εργασιακή πέρα από τα όρια της γνωστής εκμετάλλευσης, σεξουαλική κτλ.) και μια νοσταλγία για τα χρόνια που πήγαν χαμένα. Στη δεύτερη περίπτωση συνδιαμορφώνουν μία μορφή κόμπλεξ, δύσκολα διακριτή. Αυτή η μορφή κόμπλεξ στοιχειώνει τον νεαρό. Η αναγνώριση του , δίχως να εξετάζουμε τους λόγους για τους οποίους είναι θεμιτή, απλοποιείται από το σύνολο των συμπεριφορών που περιγράφω παρακάτω.

  Πρώτη συμπεριφορά, αμυντικής φύσεως με επιθετικό χαρακτήρα, το «ταμπέλιασμα». Ανά περιόδους διαμορφώνονται κάποιοι βασικοί άξονες πολιτικής η απλές τάσεις, από τις εκάστοτε παρατάξεις. Στη λογική του ταμπελιάσματος, όσοι δεν υιοθετούν έστω ως λιγότερο κακή μία από αυτές τις προτάσεις, θεωρείτε από τον νεαρό απολιτίκ. Δεν έχει σημασία εάν πολλοί από αυτούς έχουν μη αστική αντίληψη περί εξουσίας η μια διαφορετική κοινωνιολογική προσέγγιση. Ταυτίζονται με όσους αδιαφορούν η από επιλογή θεωρούν την πολιτικοποίηση ασήμαντη. Παύουν ταυτόχρονα να χρήζουν σεβασμού στο διάλογο. Κρατώντας απλά την ψυχραιμία του ο συνομιλητής θα ξεσκεπάσει τον νεαρό, αφού σύντομα ο τελευταίος θα αρχίσει να φωνασκεί η να κάνει μορφασμούς υποτίμησης.

  Εάν ανήκεις στην κατηγορία των πολιτών εκείνων με ροπή προς μία από τις κρατούσες απόψεις, διαφορετική από του ήρωά μας, ο τελευταίος έχει κάτι και για σένα. Θα επιδείξει προσχηματικό σεβασμό προς τις απόψεις σου όσο προετοιμάζετε για την αντεπίθεσή του. Προκειμένου να φανεί αντικειμενικός θα παραδεχτεί τις αδυναμίες της πρότασης του ή τυχόντα λάθη του παρελθόντος από την παράταξη στην οποία ανήκει · η αναφορά θα είναι σύντομη ώστε να μην εκτεθεί. Στη συνέχεια, από το σκαλοπάτι (και όχι βάθρο σαφώς..) της ταπεινοφροσύνης θα εκθέσει αναλυτικά αυτή τη φορά κάθε αρνητική πτυχή της πολιτικής στην οποία πρόσκεισαι. Με το ρητορικό αυτό τρικ, θα σε κάνει να κουνήσεις καταφατικά το κεφάλι. Σημάδι πως όλα πήγαν καλά. Το Εγώ του ξαναφούσκωσε μέχρι την επόμενη φορά που θα ανταμώσετε.

  Είτε στη μία είτε στην άλλη περίπτωση κοινός παράγοντας είναι η ειρωνεία, στον ύφος ή και καταφανής. Μια ειρωνεία που διέπει τον νεαρό απέναντι σε κάθε διαφορετικό τρόπο σκέψης. Χυδαία αντίθεση δηλαδή, που μοιάζει στα μάτια του ως πηγή ζωής καθώς εάν καταρρεύσει ο κόσμος του νου του, θα βρεθεί αδύναμος και μόνος. Ο επίπλαστος φόβος της απομόνωσης ριζώνει βαθιά στο παρελθόν του. Τότε που η δική του διαφορετικότητα αντιμετωπίστηκε με περιφρόνηση, τιμωρία και καταπίεση. Λογικό είναι επομένως να θεωρεί το διαφορετικό ως δαίμονα και να επιτίθεται σε αυτόν. Στην ακραία του μορφή θέλει να το σκοτώσει. Τότε είναι που ο νεαρός δεν σου μιλά εάν δεν είστε σύντροφοι ή συναγωνιστές. Εκτός και αν ..θέλει μια χάρη.

  Συνειδητοποιημένος πολιτικά ή παραπλανημένος, ο συνομιλητής μας μπορεί να διαχωριστεί με την απαραίτητη προσοχή σε κάποια καίρια χαρακτηριστικά της συμπεριφοράς του. Η αναγκαιότητα του διαχωρισμού, έγκειται σε ζητήματα όπως η ποιότητα του πολιτικού διαλόγου, η ισχύς των συμπερασμάτων που εξάγονται από αυτόν η ακόμη και η ανθρώπινη αντιμετώπιση ενός ατόμου με δυσάρεστα βιώματα. Σε καμία περίπτωση δεν επεκτείνετε στη λογική του διαχωρισμού που ο ίδιος ο νεαρός έχει στο κεφάλι του. Δεν εστιάζουμε όμως στην αναγκαιότητα εδώ μα στο πως θα επιτευχθεί η αναγνώριση του νεαρού, εφόσον κριθεί αναγκαία.

SideliK_2

Advertisements