Ανάληψη ευθύνης

Ανάληψη ευθύνης

Έχεις αγαπήσει ρε; Πες μου.. Βουτιά στο κενό είναι στα αλήθεια. Η καλύτερα σε χαράδρα, πιο βαθιά κι απ’ το βλέμμα γέροντα. Είναι τόσες οι χαράδρες εκεί έξω γαμώτο, όσες κι οι γέφυρες. Γιατί να πέσεις ξανά και ξανά;

Για το ρίγος ως τα δάχτυλα των ποδιών, την ταχυπαλμία, το παιδιάρισμα. Μα πιο πολύ για το άγχος, τον φόβο, τις ανασφάλειες, την απομάκρυνση των φίλων. Τη σύγκρουση με ό,τι σου τρώει την ψυχή. Γκρέμισε τις γέφυρες.

SideliK_2

Photography by Stathis Xanthopoulos (https://www.facebook.com/stathis.xanthopoulos.3)

Advertisements

Χαλί

riddle me this batman

Είμαι εδώ, καταμεσής στο δωμάτιο. Δεμένος στον στύλο.

Χαμένοι οι πάντες γύρω μου, θα ‘χει θολώσει η όρασή τους μάλλον.

Ψηλαφίζουν σαν υπνοβάτες τον αέρα.

Έχει τόσο φως γαμώτο! Γιατί δεν με βλέπετε;

Οι ταμπλέτες δεν διαφέρουν σε τίποτα από εσάς τελικά. Είναι εκεί και δεν είναι.

Σπάσε λίγο το στρες με την παρέα σου μα μη με αγχώσεις!

Σε ικετεύω και σε ελκύω συνάμα..

SideliK_2

art: Jean Michel Basquiat: Riddle Me This, Batman (1987)

Χάρυβδη (e-book)

SideliK_2 - Χάρυβδη (Εξώφυλλο)

Περνάς την πύλη. Στα σκαλάκια, δυο μαυροφορεμένοι φοιτητές τα λένε και άλλοι 3 απέναντι ετοιμάζονται να την κάνουν. Όλοι τους χαμογελαστοί, με τις σάκες τους γεμάτες σχέδια και ελπίδες. Η θλίψη ανεμίζει γύρω τους κι όμως, δεν κουνιέται φύλλο. Σαν να την τράβηξες όλη εσύ, βαθιά μέσα σου, με μια ρουφηξιά. Απέναντι, στο κουβούκλιο, ο 40άρης φύλακας έτοιμος να αποκοιμηθεί πάνω στην κοιλιά του από την πλήξη. Τσουλώντας μέσα από το πλακόστρωτο μονοπάτι βλέπεις το κηπάκι που μόνο φυσιολατρία δεν προκαλεί. “Κατουριέμαι. Πόσο σουρεάλ αυτό το καταπράσινο ουρητήριο; Ένα με τη φύση. Αυτό δεν ονειρευόμαστε;” Μόλις σήκωσες το φερμουάρ μα το άγχος παραμένει. Σταθερός σκοπός, φύλακας της κατάπτωσης. “Ήρωας όποιος δεν πτοείται.” Ρίχνεις μερικές κλεφτές ματιές σε πρόσωπα και λέξεις – σύμβολα που τείνουν να καλύψουν το κτήριο, να το σκεπάσουν από χάμω ως το τελευταίο όροφο. Να καλύψουν και τα τελευταία παραθυρόφυλλα. Ίσως πάλι να ξεχειλίζουν μέσα απ’ αυτά. Μακάρι να έλιωνε το μελάνι και σαν μανδύας να σε αγκάλιαζε, σωστά;

Αχ, σαν την Κατερίνα και τις μεθυσμένες αγκαλιές της. Με τα αδύνατα, κοκαλιάρικα μα σφιχτά συνάμα χέρια της που πνίγουν το θήραμα της, όσο αυτό νιώθει ασφάλεια και σιγουριά. Γιατί καλύτερα φυλακισμένος, παρά αυτοκαταστροφικά ελεύθερος. Τα καρέ ροζ μαλλιά της, με τις μαύρες ρίζες, οι κρίκοι στα αυτιά της, το πίρσινγκ στον αφαλό και το μανίκι στο δεξί χέρι, προσδίδουν στην παγίδα την ιδανική παραίσθηση για τον Χρήστο: υποκουλτούρα και επαναστατικότητα. Ρομαντισμός και ανεκπλήρωτα όνειρα. Κι ας ξέρει πως στην πραγματικότητα την τρέφουν οι δικοί της. Αυτή δεν το παραδέχεται, φωνάζει “κάνω τέχνη!” και τσακώνονται κάθε ξημέρωμα. Διανύοντας τα πρώτα χρόνια της μετεφηβείας, κολλημένη κι αυτή στο όνειρο που έγινε αφήγημα: Καλλιτέχνης. Πουλάει κατά βάση καπνοθήκες σε πάγκο. Όμορφες δε λέω, με περίπλοκα ραφτά κι όχι φτηνιάρικα τυπωμένα σχέδια επάνω τους. Σίγουρα αφιερώνει χρόνο. Αν τη ρωτήσεις όμως αν είναι χαρούμενη…

Διάβασέ ολόκληρο το “Χάρυβδη” εδώ: https://www.wattpad.com/story/189789139-χάρυβδη

Κατέβασέ το εδώ: https://bit.ly/2ZcldtL

Κάθαμμα

Δύσπνοια. Πετάχτηκε πάνω μούσκεμα στον ιδρώτα. Τη σιωπή στον θάλαμο έσπασε το τρίξιμο από το ξεχαρβαλωμένο ράντζο που τον στρίμωξαν χθες βράδυ κι ένας χαμηλόφωνος διάλογος πίσω απ’ τη μισάνοιχτη πόρτα:

«- Συνάδελφοι είστε σίγουροι; Θα τον πετσοκόψουμε!»

«- Μια χαρά θα ναι, έχει ξαναγίνει, είναι εφικτό.»

«- Ποτέ με επιτυχία όμως..»

«- Πάψε! Θα τους ξυπνήσουμε.»

Εύλογη η απορία του δόκιμου, μα η γέρικη φωνή του παλιού δεν σηκώνει αντιρρήσεις. Στο κομοδίνο δίπλα του γυρεύει το πλαστικό ποτήρι. Έχει κορακιάσει. Μάταια όμως, αντικρίζει μονάχα δύο πορνοπεριοδικά. Το ποτήρι κάνει βόλτες στο μωσαϊκό. Κακή ιδέα το ανοιχτό παράθυρο Δεκέμβρη μήνα.

25 χρονών παλικάρι κι οι εγκεφαλικές του συνάψεις μοιάζουν πιο περίπλοκες από γρίφο. Η σκέψη του, στρυφνή σαν οργισμένου εφήβου. Απορεί πως βρέθηκε να ξεφυλλίζει τις τσόντες. Τραγική ειρωνεία, αν και τα γυμνασμένα σώματα στο εξώφυλλο διόλου δε θυμίζουν αυτό το κάθαρμα το πατέρα του και τους μπαρμπάδες του. Οι μπαρμπάδες γίναν φίλοι και το σιχαμένο τους μυστικό έγινε το έξτρα εισόδημα. Η παρέα του ζούσε το όνειρο της εφηβείας όσο αυτός την ονειρευόταν. “Τι να να τα κάνω εγώ τα ντρόγκια; Ζούσα κατευθείαν τις γαμημένες παρενέργειες.” Πονάει, για εκείνους που δεν ρώτησαν ποτέ τι του συμβαίνει. Για τους γύρω του, που αντλούν δύναμη απ’ την αδυναμία του. Ειδικά για τις γυναίκες. Όλα αυτά τα “συγκοινωνούντα δοχεία” ερεθίζονται εγκεφαλικά όταν τον παρηγορούν. Μα περισσότερο για όλους τους ανυποψίαστους εκεί έξω, που φέρουν εντός τους το κοιμισμένο κτήνος. Άγνωστο το πότε θα αποκαλυφθεί.

Παραμερίζει την βαριά μάλλινη κουβέρτα που του ρίχνει τσιμπιές και σηκώνεται. Δεν βρίσκει τα παπούτσια του όμως δεν τρέχει τίποτα. Οι κάλτσες που φορά είναι κοκαλωμένες απ’ την υγρασία όπως και να χει. Δεν ανάβει το φως, περπατά στις μύτες μέχρι το μπάνιο φρενάροντας λίγο πριν περάσει μπροστά από την εξώπορτα. Με μια γρήγορη ματιά βλέπει τρεις λευκές ρόμπες κι άλλα τόσα ζευγάρια πόδια να σέρνονται στο βάθος του διαδρόμου. Δεν τολμά να σηκώσει ψηλότερα το κεφάλι του. Στο λουτρό, αναζητά τον διακόπτη. Μια ξεχαρβαλωμένη λάμπα φθορίου αναβοσβήνει γεννώντας ασύμμετρες αντανακλάσεις στα λασπωμένα πλακάκια. Λίγο νερό στη μάπα κι ένα βλέμμα στο είδωλό του. Τίποτα καινούριο, καμία επιδείνωση. Η ίδια απόγνωση, το ίδιο stress μονάχα λίγο πιο πρησμένα μάτια. “Πως βρέθηκα εδώ ρε πούστη μου; Πότε θα καταλάβουν; Είμαστε όλοι καθρέφτες..” Δυο χέρια πίσω του τον σφίγγουν με δύναμη στα μπράτσα. Το σώμα του καίει. Νιώθει το αίμα να απλώνεται κάτω από τους αντίχειρες του κτήνους. “Πάρτε τον.”

SideliK_2

Έκφραση (stray thoughts vol. 14)

IMG_075

Μεγαλύτερο ναρκωτικό από την έκφραση; Θα αστειεύεσαι.. Πολύ εύκολα ξεδιψάς για ανακούφιση, ικανοποίηση, σιγουριά. Αναβάλλεις τη νευρικότητα. Κρύβεις την ανασφάλεια κάτω από το στρώμα. Λίγο μετά όμως, βρίσκεται πάλι εκεί που το άφησες. Το πρόσκαιρο που ζει και βασιλεύει, που δεν δίνει μα παίρνει.

Πες μου, τι ζητάς στα αλήθεια; Ένα χάδι, ένα χαμόγελο, τη συναναστροφή; Ή την αχαλίνωτη συναισθηματική τύρβη εντός σου; Η δεύτερη πωλείται σε τιμή ευκαιρίας, από τον πελάτη που έγινε έμπορας. Τα πρώτα πρέπει να τα ξεθάψεις. Βλέπεις, είναι εύκαιρο να κλάψεις, όχι να συγκινηθείς.

SideliK_2

Photography by Athan (https://www.facebook.com/athan.mdcr)

Ελεύθερος (stray thoughts vol. 12)

PicsArt_02-24-08

Ελεύθερος. Τι σημαίνει άραγε ελεύθερος; Μακριά από κάθε επιταγή των έξω και των έσω δαιμόνων μου. Ίσως είμαι μαλθακός και σίγουρα είμαι καχύποπτος. Μήπως είμαι ένα βήμα προτού καταφέρω να ανήκω κι εγώ στο μπούγιο ή πρέπει πράγματι να με αγαπήσω με την εικόνα που έχω στις “ήττες” μου; Ξέρεις, τις στιγμές εκείνες μετά την κατάρρευση. Τις φορές αυτές που ξύπνησα μετά το χθεσινό ξενύχτι, την ξεφτίλα. Όταν στεγνώνουν τα δάκρυα νιώθω ελεύθερος. Γιατί λατρεύω τον εαυτό μου. Όχι επειδή ομόρφυνε ξαφνικά. Μα γιατί δεν έχω άλλες αντοχές να παλέψω πλάι στο κτήνος μέσα μου. Δεν ξέρω τελικά εάν αυτό είναι ελευθερία. Σίγουρα θέλω περισσότερα τέτοια καρέ, γεμάτα διαύγεια, στην ταινία της ζωής μου.

SideliK_2

Photography by Athan (https://www.facebook.com/athan.mdcr)

Στην άκρη (stray thoughts vol. 11)

3-1

Τις νύχτες, η πόλη μετατρέπεται σε ένα αχανές εμπορικό. Οι άνθρωποι βλέπουν τους γύρω τους σαν ρούχα. Χωρίς καμία δέσμευση, δοκιμάζουν όποιο τους αρέσει, κόβουν και καμιά βόλτα μέσα στο μαγαζί φροντίζοντας να τους δουν κι ύστερα, κορεσμένοι προχωράνε στην επόμενη κρεμάστρα. Πετάνε κουβαριασμένο και ξεχειλωμένο πολλές φορές το προηγούμενο ένδυμα στην άκρη, μιας και «κάποιος θα βρεθεί να το μαζέψει». Είναι κι αυτοί που τα μαζεύουν όμως, η άλλη όψη του νομίσματος. Εμμονικά στρώνουν τόνους υφάσματος καθημερινά· στοιβάζουν αδιάκοπα τα ράφια. Ποια η διαφορά για σένα όμως; Για εκείνους;

SideliK_2

Photography: https://rewisor.com/new-world-mall/