Λαχτάρες

laxtares small

Σάββατο πρωί. Ακόμη ένα όμορφο ανοιξιάτικο Σάββατο που ξυπνάω ξεκούραστος κι ευδιάθετος. Δεν ξενύχτησα εχτές, μιας και η αποχή μου από το αλκοόλ με δυσκολεύει αρκετά σε αυτό. Η ώρα είναι 11. Βέβαια πρέπει να ξύπνησα άλλες 2-3 φορές νωρίτερα αλλά ξανακοιμήθηκα γλυκά υπό τον ήχο των χελιδονιών. Σαν παλιά κασέτα με jazz μουσική ηχούν τα γαμημένα. Στηρίζομαι λίγο στα χέρια μου και σηκώνομαι. Πρώτη κίνηση, να ανοίξω το pc και δεύτερη …το στρίψιμο. Ένα φραπεδάκι που θυμήθηκα την ύστατη ώρα και φωτιά! Καθώς το μούδιασμα προχωράει και η σκέψη μου χάνεται στα υπερρεαλιστικά πεδία που εκπέμπουν τα αστεία videos στο YouTube, νιώθω ευλογημένος που έχω καταστήσει εφικτές αυτές τις στιγμές χαλάρωσης με τη σκληρή δουλειά μου.  Μάλλον βοηθάει και η reggae υπόκρουση. Όμως, λίγα λεπτά αργότερα, η ωφέλιμη παράνοια με οδηγεί στην εσωτερική ανασκόπηση. Σε ρηχό επίπεδο συνήθως μα αρκετή για να με κάνει αναρωτηθώ: Ζω μια στιγμή ελευθερίας ανάμεσα σε άλλες τόσες έντασης; Είναι γλυκός εν τέλει ο καπιταλισμός; Ή απλά βιώνω την επιτομή του εφήμερου χαρακτήρα του, ικανοποιώντας τον πόθο μου για γρήγορη ανακούφιση; Μια ικανοποίηση επιφανειακή, στα πρότυπα των βιαστικά εναλλασσόμενων και άμεσων δραστηριοτήτων που μας τροφοδοτεί ο δυτικός τρόπος ζωής.

Είσαι στο σουπερμάρκετ, κουρασμένος και πεινασμένος. Αγοράζεις ότι πιο «έτοιμο» βρεις στα επάνω ράφια και ορμάς στο ταμείο για να πληρώσεις. Βιάζεσαι να φας. Θες να εκμεταλλευτείς στο μέγιστο τον διαθέσιμο χρόνο. Όλο αυτό γιατί όντας κουρδισμένος απ’ τη δουλειά, τον πυλώνα της ζωής σου, έχεις μάθει να ικανοποιείσαι στην ιδέα της μέγιστης απόδοσης στον ελάχιστο χρόνο. Δουλεύεις όσο πιο γρήγορα μπορείς, για να ακούσεις ένα μπράβο από τον εργοδότη σου. Ηδονίζεσαι. Ένα μπράβο που ίσως οδηγήσει σε λίγα παραπάνω χρήματα. Κάπως έτσι, από συνήθεια, αντικαθιστάς κι ένα πλήρες γεύμα, με την όλη μαγεία της προετοιμασίας του, με ένα γεύμα που θα σε κρατήσει απλά όρθιο ενεργειακά. Αδιαφορείς για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες αφού «δεν υπάρχει χρόνος».

Με το παραπάνω παράδειγμα θέλω να σκεφτείς τι ακριβώς συμβαίνει στο πίσω μέρος του μυαλού σου, του μυαλού μου. Θέλεις να πας ταξίδια, να χαλαρώσεις, μα δεν θες να αφιερώσεις το χρόνο και το χρήμα που απαιτεί ένα ταξίδι. Οι ετοιμασίες και μόνο φαντάζουν βουνό. Θα πιείς ένα τσιγάρο και θα βάλεις μια λίστα να παίζει. Ταξίδι και διαλογισμός, ετοιμοπαράδοτα στο χώρο σου και μάλιστα σε έκπτωση. Επιτυγχάνεις κάπως έτσι την άμεση ικανοποίηση στον ελάχιστο χρόνο, με το ελάχιστο κόστος. Σίγουρα έτσι δεν πας εκδρομή μα κάνεις όνειρα και τα όνειρα δεν κοστίζουν. Μπορεί και να την βρίσκεις αλλιώς. Ίσως προτιμάς να πιεις τους καφέδες που θα σε «τσιτώσουν», να ντυθείς όμορφα και να βγεις το σαββατόβραδο. Θα ψάξεις πάρκινγκ για καμιά ώρα, θα στριμωχτείς σε κάποιο μαγαζί όπου θα μοιραστείς τις «μπόμπες» με τα φιλαράκια σου και κάποιοι από εσάς, θα γυρίσετε σπίτι με uber ή με κάποιον ταξιτζή που θα σας κλέψει κάνοντας βόλτες στην Αθήνα. Θα μπορούσες με τα ίδια η λιγότερα χρήματα να εκτονωθείς κάνοντας γυμναστική, να κοινωνικοποιηθείς με δεκάδες άλλους τρόπους. Όμως δεν είναι το χρήμα εδώ το πρόβλημα. Είναι ο χρόνος. Δεν υπάρχει.. κι αν υπάρχει, είναι χρήμα!

Τα ίδια κάνεις με την σχέση σου. Γρήγορα ραντεβού, μερικά ξύδια και γρήγορα στο σπίτι για σεξ. Αύριο δουλεύετε άλλωστε. Σκέφτηκες για λίγο πως θα ΄ταν όμορφα τα πράγματα αλλιώς. Μα εσύ το αλλιώς το βλέπεις κι εδώ από τη σκοπιά της μέγιστης απόδοσης. Θέλεις έναν άνθρωπο να σε καταλαβαίνει 24 ώρες το 24ωρο χωρίς να σε κουράζει. Επιπλέον, να σου δίνει το κορμί του ασυζητητί. Θες μια μόνιμη ψυχοσωματική αγκαλιά να σε περιβάλει στον ελεύθερο σου χρόνο. Προφανώς η εγωιστική αυτή ματιά σε αφήνει μόνο. Παρέα με τον πόθο σου για κατανόηση. Κατανόηση που βρίσκεις και πάλι στο πιόμα. Απλό σεξ με την ψυχή, χωρίς απαιτήσεις. Αυτό δεν ήθελες; Δεν θα αναφερθώ καν στην ιδέα να διαβάσεις ένα βιβλίο.

Τι στα αλήθεια μένει λίγες ώρες μετά από τις εφήμερες πράξεις μας; Ένα συναίσθημα μη ολοκλήρωσης, ένα χάσιμο χρόνου και μια στιγμή που αντιλαμβανόμαστε πόσο σφιχτά δεμένοι είμαστε στο βαγόνι που κάνει φαύλους κύκλους. Σίγουρα, έχουμε ικανοποιήσει, συχνά παρέα κι όχι κατά μονάδες, τη λαιμαργία μας για ένα γρήγορο lifting της ψυχής μας που συχνά μοιάζει με βιαστικό σιδέρωμα. «Τσαλακωμένοι» και ταλαιπωρημένοι, πέφτουμε για ύπνο.  Τα φώτα σβήνουν και το ρολόι, καλά κουρδισμένο, ξαγρυπνά κάνοντας κύκλους. Σου θυμίζει κάτι;

SideliK_2

Photography by Stathis Xanthopoulos (https://www.facebook.com/stathis.xanthopoulos.3)

Advertisements

Απογοήτευση, μέρος 2ο (stray thoughts vol. 6)

GUATEMALA, PUERTO SAN JOSE.

Ήταν ψιλοχειμωνιάτο το βράδυ που γυρνούσα από το φοιτητόσπιτο, τη μέρα που μπήκα σε σκέψεις. Ξαφνικά κατάλαβα πως ..δεν έχω σχέση με αυτούς. Άνθρωποι ατάραχοι κι ας φαίνονται ταραγμένοι, εγώ ταραγμένος κι ας φαίνομαι ατάραχος.

Ανόητα επιφωνήματα, ανόητα άγχη για μαλακίες. εγώ τα βίωσα τα βλέπω και ξέρω την απάντηση. Οξύς λόγος και αυτοκριτική. Διάβασμα και διαλογισμός.

Το ερώτημα είναι γιατί κολλάω στο ερώτημα; Ερωτική απογοήτευση.

SideliK_2

Photography by Antoine d’Agata (Guatemala, Puerto San Jose)

 

Τελειομανία (stray thoughts vol. 4)

IMG_2032ps

Ψιτ, ρομαντικέ τύπε. Δίστασες να μιλήσεις, φοβήθηκες. Ίσως γιατί το άγχος τυλίχτηκε σαν αγχόνη γύρω απ’ το λαιμό σου. Η μήπως παραχαλάρωσες από την γλυκιά ζάλη της strong και τα  έκανες θάλασσα; Τώρα εκείνη τρέχει μακριά σου.

Εσύ πάλι ντράπηκες να διεκδικήσεις όσα σου στερούν. Λίγα ψίχουλα παραπάνω από το ξεροκόμματο που πληρώνεσαι. Φοβήθηκες και εσύ πως πάρεις πόδι. Είναι δύσκολη καιροί για ρίσκα.

Ότι κι αν τρέχει με εσένα, το σίγουρο είναι πως τα σύννεφα είναι αρκετά ψηλά για να τα φτάσεις. Μπορεί να πέσεις. Μα δεν είναι ο φόβος που σε κρατά σε απόσταση. Είναι η γαμημένη τελειομανία σου. Πιέζεσαι να τα κάνεις όλα σωστά και καταλήγεις δακρυσμένος. Θες η ζωή σου να μοιάζει με μια συρραφή από τέλεια πλάνα, σαν κινηματογραφικό τρέιλερ. Ξενερώνεις με τις αποτυχημένες λήψεις μα αυτό είναι το 90% όσων ζεις. Ξεκόλλα και αγάπα τες λοιπόν.

SideliK_2

Photography by Athan (https://www.facebook.com/athan.mdcr)

Βαθιά στο αβέβαιο

vathia sto avevaio

H ζωή είναι μουντή και προβλέψιμη. Τόσο σε καθημερινό επίπεδο, όσο και σε βάθος χρόνου. Πλαστικές συνήθειες ρουτίνας κατακλύζουν το σενάριο που έχει γραφτεί για εσένα και οδηγούν σε απομονωτικού τύπου ανθρώπινες σχέσεις. Το πάρε δώσε που λέμε. Η πρωτόγονη ωστόσο ανάγκη για κοινωνικοποίηση, όσο θαμμένη κι αν μένει στο βάθος του μυαλού μας, κάνει συχνά την εμφάνισή της. Οι άμυνες που έχει κατορθώσει να χτίσει ο σύγχρονος άνθρωπος επικουρούμενος από το υλιστικό του περιβάλλον οδηγούν σε μια έντονη εσωτερική αντίθεση. Στο δίπολο λογική – συναίσθημα. Μια λογική που ουσιαστικά αποτελεί την κατεστημένη αντίληψη του πως θα έπρεπε να νιώθεις · πως θα έπρεπε να είναι το συναίσθημα. Θες να ταράξεις τα νερά. Λίγος ρομαντισμός, λίγες εντάσεις και μια τζούρα αυτοκαταστροφής. Όλα εκείνα τα κινηματογραφικά στοιχεία, οι μικρές λεπτομέρειες  που θα αλλάξουν πρόσκαιρα μα και μακροχρόνια θαρρείς την ζωή σου. Κατά πόσο η διαφορετική αυτή χροιά όμως είναι και ευχάριστη;

Σε κάθε ταινία ή παράσταση, ακόμη και στη μουσική θα έλεγα, το σενάριο εκτυλίσσεται σε ένα πλαίσιο καθημερινών και άκαμπτων στοιχείων. Η δουλειά, η στρωμένη ζωή, η βιοπάλη, ο αποστειρωμένος έρωτας. Κάπου εκεί εισέρχεται ο μαγικός παράγοντας. Αγωνία, συγκινήσεις, ερωτικά τρίγωνα, καταχρήσεις, όλα όσα φοβάσαι να ζήσεις στην πραγματικότητα. Ότι ανοίγει την πόρτα στα στερημένα σου συναισθήματα είναι εκεί. Η χαρά, ο ενθουσιασμός, η απογοήτευση. Όχι απαραίτητα καλά, μα σίγουρα αναγκαία μετά από χρόνια στην αφάνεια. Το δάκρυ για παράδειγμα, κανείς δεν το αποζητά, μα καμιά φορά ανακουφίζει. Το ίδιο συμβαίνει με κάθε έντονη κατάσταση που μας ταράζει. Ευχάριστα ή δυσάρεστα. Η ζωή είναι ημιτονοειδής, όχι μια ευθεία γραμμή όπως θέλουν να πιστεύεις. Τι στα αλήθεια κρατάς από τα παραπάνω; Ένα πλαίσιο που δεν πλαισιώνει τίποτα. Τη δουλειά 9 με 5, μια εβδομαδιαία τυπική έξοδο για φαγητό, άλλη μία για καφέ και ένα σαββατιάτικο ξενύχτι. Ένας μικροαστικός τρόπος ζωής που διαμορφώνει το αστικό τοπίο.

Τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία. Μπορούν όμως να εξασφαλίσουν σε κάποιον τα «μπαχαρικά» που θα νοστιμέψουν την καθημερινότητα του. Ένα ακριβό αυτοκίνητο, ένα ταξίδι, έστω και κοντινό, ένα gourmet γεύμα. Ακόμη και ο έρωτας μπορεί να αγοραστεί. Απαραίτητη προϋπόθεση για όλα τα παραπάνω, είναι ο γεμάτος τραπεζικός λογαριασμός. Δεν είναι όμως η μόνη. Προκειμένου να βρει κανείς καταφύγιο στις υλικές απολαύσεις, πρέπει πρώτα από όλα να είναι ρηχός. Εσύ δεν είσαι ούτε ρηχός μήτε και πλούσιος.

Επιλέγεις λοιπόν να γεμίσεις την ζωή σου με περιπέτειες που ερεθίζουν τα συναισθήματά σου και ωθείς τον εαυτό σου να γίνει ο αγαπημένος σου κινηματογραφικός χαρακτήρας. Γοητεύεσαι από μελαγχολικά άτομα, αγαπάς έντονα χωρίς να έχεις σαφή λόγο και μοιρολατείς για την οικονομική σου κατάσταση, συγκρίνοντάς σε με της γης τους κολασμένους. Ξενυχτάς σε περίεργα μονοπάτια, πίνεις ναρκωτικά. Η ένταση που παίρνεις ως αντάλλαγμα για την αλλοίωση την ρουτίνας σου είναι τόσο εθιστική, ώστε να μην αναρωτιέσαι εάν άξίζε πραγματικά τον κόπο. Διότι το μόνο που δεν στερείται μία σπουδαία θεατρική παράσταση ή ταινία είναι η απρόβλεπτη πλοκή και τα διφορούμενα νοήματα. Κάθε λέξη του πρωταγωνιστή εκλαμβάνεται διαφορετικά από τον συνομιλητή του, ξετυλίγοντας έτσι το κουβάρι του σεναρίου ανάλογα με την αντίδραση του τελευταίου. Ακόμη, τα συμπεράσματα στο τέλος ενός έργου ποικίλουν από θεατή σε θεατή. Παρόμοια, όταν δίνεις μια «παράσταση» ή παίζεις στο εκάστοτε «επεισόδιο» της ζωής σου, εκπέμπεις ένα πλήθος ερεθισμάτων τα οποία δεν μπορείς να γνωρίζεις πως θα αντιληφθεί ο συνάνθρωπό σου και ποια θα είναι η αντίδρασή του. Κατά συνέπεια δεν μπορείς να προβλέψεις εάν η μεταξύ σας αλληλεπίδραση καταλήξει θετικά η σε Βατερλώ. Η αβέβαιη αυτή κατάληξη πηγάζει φυσικά από το αβέβαιο του νοημάτων σου.

Η τέχνη αντιγράφει τη ζωή, μα η ζωή δεν είναι τέχνη. Κάθε βήμα καθορίζει ανεπιστρεπτί το επόμενο με απρόβλεπτες συνέπειες. Μια ασταθής κατάσταση ή η ανταμοιβή για τον θαρραλέο; Το αν θα κάνεις το βήμα εξαρτάται αποκλειστικά από εσένα. Πόσο φοβάσαι την έκβαση; Πόση δυσφορία σου προκαλεί το παρόν; Το μόνο σίγουρο είναι πως η γοητεία που κρύβει το άγνωστο θα σε τραβήξει όλο και πιο βαθιά σε αυτό. Θα πάρεις το ρίσκο;

SideliK_2

Photography by Stathis Xanthopoulos (https://www.facebook.com/stathis.xanthopoulos.3)

Η επανάστασή μου (stray thoughts vol. 3)

epanastash teliko

Η επανάστασή μου. Νηφάλια ρήξη με το παρελθόν, μακριά από το απόκοσμο παρόν. Μέρος ενός κύματος μικρού μα ορμητικού. Τόσο ορμητικού, όσο χρειάζεται για κρατηθεί όρθιο το κτίσμα της προόδου. Έξω δε βρέχει για μένα. Αντικρίζω μονάχα μερικά σύννεφα που «σπάνε» και τον κόκκινο ήλιο. Η επανάστασή μου.

SideliK_2

original photo: https://aurorazola.deviantart.com/art/leave-it-behind-66082427

Για πες.. (stray thoughts vol. 2)

final vercetti

Φτηνό κρασί απ’ την κάβα, χορτάρι και ένα πιτόγυρο. «Φτωχή» γύρα για φτωχή επικοινωνία.

– Έχεις κάρτα για αναπάντητη;

Πόσο θα μου κόστιζε άραγε αν μιλούσαμε λίγο παραπάνω και πίναμε λιγότερο; Τα χρήματα όμως, είναι λίγα. Όπως λίγα είναι και τα συναισθηματικά κενά που μ’ αφήνεις να σου καλύψω.

– Και για πες, τελικά την πήδηξες;

SideliK_2

 

Ποια τέχνη; (stray thoughts vol. 1)

art is dying (shot by shankar s.)

Ποια τέχνη; Χαμένοι μέσα σε γρήγορες εναλλαγές ερεθισμάτων, μη απομονωμένων. Σε δεύτερη και τρίτη μοίρα, μοιάζουν με την μαλακή παλάμη της που απομακρύνεται από τη δική σου. Προτιμάς να κρατήσεις τη Συσκευή. Η Συσκευή σε ταΐζει τροφή μεταλλαγμένη, αφού την αρπάξει από τον καλλιτέχνη. Αυτός μόλις είχε μαγειρέψει για εσένα. Τώρα πεινάτε κι οι δυο. Εκείνος θα γίνει κανίβαλος για να νιώσει λίγη αξία η θα υποδουλωθεί στη Συσκευή. Εσύ, δεν είχες χρόνο για όλα αυτά.

SideliK_2

photo shot by shankar s.