Ζόρια (stray thoughts vol. 16)

ζόρια smallest

Από το πρωινό ζόρι στη μεσημεριανή ανακούφιση. Μπορεί και το αντίθετο, ανάλογα τα νεύρα. Καμία φορά βλέπεις, λυτρώνομαι από το ξύπνημα που τελειώνει τον ανήσυχο ύπνο, όταν φτάνει επιτέλους η καταραμένη στιγμή. Η στιγμή που καρτερώ ακόμη και στους εφιάλτες μου. Είναι οι μέρες εκείνες που η χαρά κρατάει ελάχιστα, όσο ο ήλιος είναι ψηλά στον ουρανό, μέχρι το πρώτο φανάρι.

Η κίνηση βάζει το σπόρο κι η κούραση είναι το λίπασμα. Η απελπισία ριζώνει όλο και πιο βαθιά καθώς φτάνω στο σπίτι. Πονάω και δεν μιλάω μεταφορικά μονάχα. Το σώμα μου παραπαίει. Τρώω, αποβλακώνομαι για κάνα δίωρο και κοιμάμαι άτσαλα, δε σέβομαι το κορμί μου. Δε σέβομαι την ψυχή μου. Μπορώ να κάνω κι αλλιώς; Ξαπλώνω και περιμένω μάταια για ώρες. Μέχρι που το δέντρο της αγωνίας παύει να μεγαλώνει. Καταφέρνω τότε να το ξεριζώσω και ετοιμάζομαι να φυτέψω το επόμενο. Ωχ, θεέ μου, τι ζόρι πρωί πρωί;

SideliK_2

Photography by T.f||ows (https://www.flickr.com/people/149813646@N03/)

Advertisements

Πρόβα

edgar

Η ζωή μας είναι πρόβα.

Χρόνια χαμένα αλόγιστα,

νύχια σε πλάτες μπηγμένα

και λίτρα δάκρυα.

Θολά οράματα τσουλάνε

πίσω απ΄τα βλέφαρα.

Κάθε καρέ και πίκρα,

σφίξιμο κάτω απ΄τα στήθη.

Αέναο το κυνήγι

για την τέλεια ερμηνεία.

Όλα για τα πλήθη μα,

η ζωή δεν είναι πρόβα.

SideliK_2

Painting: Ballet Rehearsal on Stage, 1874 by Edgar Degas

Ταξίδι με τετράτροχο (stray thoughts vol. 15)

ταξίδι με τετράτροχο-2

Ο ήλιος ανατέλλει σιγά σιγά και εγώ κλείνω λιγάκι τα μάτια μου για να μην τυφλωθώ. Κινούμε με μέτρια ταχύτητα, ότι πρέπει για τη συντροφιά του σκονισμένου κασετόφωνου. Παλιά, γερασμένη reggae. Τα σπασίματα του βινυλίου συγχρονίζονται φίνα με τους κραδασμούς του οδοστρώματος. Οι θυελλώδεις άνεμοι δονούν τα νεαρά δέντρα που σιγά σιγά ξεφύτρωσαν, σπάζοντας την μονοτονία της ατέλειωτης ευθείας και νύστας. Χορεύουν σαν έφηβοι ανήσυχοι, σε πλήρη αντίθεση με την γαλήνη εντός μου. Μια γαλήνη εσωτερική ως προς το έξω. Ως προς το μέσα κάτι πάει να γίνει, μα πάντοτε μένει ημιτελές το ταξίδι αυτό.

SideliK_2

Photography by SideliK_2

Ημίτονο

Processed with VSCO with a4 preset

Αέρας, γλάστρες που πέφτουν χάμω και μοναξιά…

Είναι καλοκαίρι κι όμως,

μοιάζει με καυτό χειμώνα.

Όταν συντροφιά σου είναι τα κουνούπια,

η στάχτη απ΄ το τασάκι και η σκόνη στην οθόνη.

Όταν τα πιασμένα χέρια στο απέναντι πεζοδρόμιο,

σε κάνουν να βουρκώνεις…

Η κουρτίνα μοιάζει με μαΐστρα,

μαζί και τα σωθικά σου

πότε φουσκώνουν μανιασμένα από την έξαψη,

πότε μαζεύουν, βαραίνουν, τσαλακώνονται.

Βυθός ειν’ το κρεββάτι,

τα μαξιλάρια βράχια και τα δάκρυα νερό

που σε σκεπάζει…

SideliK_2

Photography by: Μαρία Κλειδουχάκη (https://www.instagram.com/mariaklid/)

Ανάληψη ευθύνης

Ανάληψη ευθύνης

Έχεις αγαπήσει ρε; Πες μου.. Βουτιά στο κενό είναι στα αλήθεια. Η καλύτερα σε χαράδρα, πιο βαθιά κι απ’ το βλέμμα γέροντα. Είναι τόσες οι χαράδρες εκεί έξω γαμώτο, όσες κι οι γέφυρες. Γιατί να πέσεις ξανά και ξανά;

Για το ρίγος ως τα δάχτυλα των ποδιών, την ταχυπαλμία, το παιδιάρισμα. Μα πιο πολύ για το άγχος, τον φόβο, τις ανασφάλειες, την απομάκρυνση των φίλων. Τη σύγκρουση με ό,τι σου τρώει την ψυχή. Γκρέμισε τις γέφυρες.

SideliK_2

Photography by Stathis Xanthopoulos (https://www.facebook.com/stathis.xanthopoulos.3)

Χαλί

riddle me this batman

Είμαι εδώ, καταμεσής στο δωμάτιο. Δεμένος στον στύλο.

Χαμένοι οι πάντες γύρω μου, θα ‘χει θολώσει η όρασή τους μάλλον.

Ψηλαφίζουν σαν υπνοβάτες τον αέρα.

Έχει τόσο φως γαμώτο! Γιατί δεν με βλέπετε;

Οι ταμπλέτες δεν διαφέρουν σε τίποτα από εσάς τελικά.

Είναι εκεί και δεν είναι.

Σπάσε λίγο το στρες με την παρέα σου μα μη με αγχώσεις!

Σε ικετεύω και σε ελκύω συνάμα..

SideliK_2

Art: Jean Michel Basquiat: Riddle Me This, Batman (1987)

Χάρυβδη (e-book)

SideliK_2 - Χάρυβδη (Εξώφυλλο)

Περνάς την πύλη. Στα σκαλάκια, δυο μαυροφορεμένοι φοιτητές τα λένε και άλλοι 3 απέναντι ετοιμάζονται να την κάνουν. Όλοι τους χαμογελαστοί, με τις σάκες τους γεμάτες σχέδια και ελπίδες. Η θλίψη ανεμίζει γύρω τους κι όμως, δεν κουνιέται φύλλο. Σαν να την τράβηξες όλη εσύ, βαθιά μέσα σου, με μια ρουφηξιά. Απέναντι, στο κουβούκλιο, ο 40άρης φύλακας έτοιμος να αποκοιμηθεί πάνω στην κοιλιά του από την πλήξη. Τσουλώντας μέσα από το πλακόστρωτο μονοπάτι βλέπεις το κηπάκι που μόνο φυσιολατρία δεν προκαλεί. “Κατουριέμαι. Πόσο σουρεάλ αυτό το καταπράσινο ουρητήριο; Ένα με τη φύση. Αυτό δεν ονειρευόμαστε;” Μόλις σήκωσες το φερμουάρ μα το άγχος παραμένει. Σταθερός σκοπός, φύλακας της κατάπτωσης. “Ήρωας όποιος δεν πτοείται.” Ρίχνεις μερικές κλεφτές ματιές σε πρόσωπα και λέξεις – σύμβολα που τείνουν να καλύψουν το κτήριο, να το σκεπάσουν από χάμω ως το τελευταίο όροφο. Να καλύψουν και τα τελευταία παραθυρόφυλλα. Ίσως πάλι να ξεχειλίζουν μέσα απ’ αυτά. Μακάρι να έλιωνε το μελάνι και σαν μανδύας να σε αγκάλιαζε, σωστά;

Αχ, σαν την Κατερίνα και τις μεθυσμένες αγκαλιές της. Με τα αδύνατα, κοκαλιάρικα μα σφιχτά συνάμα χέρια της που πνίγουν το θήραμα της, όσο αυτό νιώθει ασφάλεια και σιγουριά. Γιατί καλύτερα φυλακισμένος, παρά αυτοκαταστροφικά ελεύθερος. Τα καρέ ροζ μαλλιά της, με τις μαύρες ρίζες, οι κρίκοι στα αυτιά της, το πίρσινγκ στον αφαλό και το μανίκι στο δεξί χέρι, προσδίδουν στην παγίδα την ιδανική παραίσθηση για τον Χρήστο: υποκουλτούρα και επαναστατικότητα. Ρομαντισμός και ανεκπλήρωτα όνειρα. Κι ας ξέρει πως στην πραγματικότητα την τρέφουν οι δικοί της. Αυτή δεν το παραδέχεται, φωνάζει “κάνω τέχνη!” και τσακώνονται κάθε ξημέρωμα. Διανύοντας τα πρώτα χρόνια της μετεφηβείας, κολλημένη κι αυτή στο όνειρο που έγινε αφήγημα: Καλλιτέχνης. Πουλάει κατά βάση καπνοθήκες σε πάγκο. Όμορφες δε λέω, με περίπλοκα ραφτά κι όχι φτηνιάρικα τυπωμένα σχέδια επάνω τους. Σίγουρα αφιερώνει χρόνο. Αν τη ρωτήσεις όμως αν είναι χαρούμενη…

Διάβασέ ολόκληρο το “Χάρυβδη” εδώ: https://www.wattpad.com/story/189789139-χάρυβδη

Κατέβασέ το εδώ: https://bit.ly/2ZcldtL