Εσύ κι εγώ

Untitled

Απόγνωση. Αυτή φωτίζει το σκοτάδι της αθηναϊκής νύχτας, κάθε μα κάθε φορά. Η απόγνωση υπό την επήρεια σκληρού αλκοόλ χωρίς πάγο, σε μπουκάλι ή ποτήρι κάνει θαύματα. Σε πετάει στον πάτο. Δεν είναι ένα κείμενο σαν τα άλλα αυτό. Δεν έχει πρόλογο, επίλογο και τα ρέστα. Είναι άμεσο σαν φρίκη, σαν κρίση άγχους. Αφήνει πίσω του συντρίμμια ή καλύτερα την περιγραφή τους. Τα συντρίμμια είναι η η κοπέλα που αφήνω να κλαίει φεύγοντας, τα δικά μου δάκρυα που τρέχουν ύστερα από την έκρηξη μίσους, όταν πια βαδίσω μόνος προς την αντίθετη κατεύθυνση, οι φίλοι που άφησα πίσω μου φορτωμένους κατηγορίες. Κάθε κατηγορία όμως είναι απλά στάχτη στα ίδια μου τα μάτια. Μη μπορώντας να ανεχτώ την απέχθεια που μου δημιουργεί ο ίδιος μου ο εαυτός.

Εαυτός. Ένα πρόσωπο τόσο ξένο και τόσο κοντινό συνάμα. Είμαστε τόσο κοντά με εκείνον όταν κοιτάζομαι στον καθρέφτη αλλά τόσο απόμακροι όταν βγαίνουμε εκεί έξω. Κάθε τσάρκα στην πόλη και μια ταινία. Καρέ προς καρέ, βλέπεις τον πόνο στα μάτια μου, βιώνεις την πικρία που μοιράζομαι μαζί σου. Είναι σκληρή ξέρεις η αλήθεια. Η αποδοχή της διαφορετικότητας, όχι των άλλων αλλά της δικιάς μου, φαντάζει τόσο μα τόσο δύσκολη. Με αγχώνει. Πίνω για να ξεχάσω μα το μόνο που καταφέρνω είναι να βυθίζομαι εκεί που μόνο ξεχασμένα ναυάγια του παρελθόντος βρίσκει κανείς. Τις αναμνήσεις που καίνε, όπως κάθε τι που δεν αφήνουμε να σβήσει. Αναζωπυρώνεται και φουντώνει μέσα μας. Το παρελθόν, οι πληγές μας είναι ο τοίχος ανάμεσα σε μένα και σε σένα εαυτέ μου. Δεν σε αποδέχομαι.

Πρέπει να σε δεχτώ όπως είσαι για να πάψεις να με ρίχνεις κάτω. Σε μισώ και με ταΐζεις μίσος. Τις σπάνιες φορές που σε λατρεύω μου δίνεις δύναμη ανείπωτη. Θα κάνω πίσω άραγε; Θα κατεβάσω μισό λίτρο ακόμη κι ύστερα θα αποφασίσω. Αν βέβαια προλάβω την απόγνωση.

SideliK_2

photo source: http://millexmille.tumblr.com/

πρώτη δημοσίευση: https://bit.ly/2ElYJji

Advertisements

Άρωμα (stray thoughts vol. 10)

wallhaven-394030

O ήλιος έχει σχεδόν δύσει. Το αυτοκίνητο καίει ακόμη όμως. Σε περιμένω να κατέβεις ελπίζοντας να μην ιδρώσω, να μη γίνω ρεζίλι.

Καλώς την. «Κλείσε με δύναμη την πόρτα γιατί έχει χαλάσει!». «Ωραία η μπλουζίτσα σου», αποκρίνομαι, εννοώντας κάτι άλλο. Χαϊδεύω λίγο τα μαλλιά σου, βάζω πρώτη και φεύγουμε. Δεν σε φιλάω, διστάζω αλλά μπορώ χωρίς φόβο να ανασάνω το άρωμα σου. Δεν πρόκειται για κάποια φτηνή κολόνια, μα για τη μυρωδιά της νιότης, της εφηβείας που πρόσφατα πέρασε, της γυναικείας φύσης που μόλις γιγαντώθηκε. Άραγε αυτό προσπαθούν να πετύχουν οι εταιρίες παραγωγής σαμπουάν με τα εξωτικά τους εκχυλίσματα;

Δεν έχω λόγια, έχω όμως αισθήσεις. Δεν μου αρκεί, μα αρκεί για να διασταλλούν οι κόρες μου. Αυτή η μικρή στιγμή ευτυχίας που όλα τα ναρκωτικά του κόσμου δεν χαρίζουν.

SideliK_2

Photography: https://whvn.cc/394030

Το χάδι (stray thoughts vol. 8)

IMG_2621

Το χάδι. Ψεύτικο όσο ο λόγος κι όμως, πιο πιστευτό από εκείνον. Ο κανόνας του ιδιωτικού χώρου έσπρωξε τον λόγο να σπάσει τα όρια της επανάληψης. Είναι διαρκής, δυναμικός και φθείρει. Κανείς δεν τον εμπιστεύεται γιατί το τον έχει κουράσει. Αντίθετα το χάδι σπανίζει. Με ένα άγγιγμα σπας τον κανόνα · δίνεις αξία στο πρόσωπο που αντικρίζεις. Κάπως έτσι, χωρίς να το αντιληφθείτε, ανοίγει η πόρτα για το επίπλαστο. Το συναίσθημα της στιγμής. Χάδι και λόγος μπορούν να υπηρετήσουν την πλάνη εξίσου εύκολα. Δες τις προθέσεις.

SideliK_2

Photography by Athan (https://www.facebook.com/athan.mdcr)

Φιλαυτία (stray thoughts vol. 7)

IMG_2736

Κλαίω χωρίς να πιω. Φωνάζω σα μανιακός, μα σε ένα λεπτό είμαι ήρεμος σα ποταμός το φθινόπωρο. Φθινόπωρο. Μια εποχή που θέλω να αρπάξω τη ζωή απ’ το λαιμό, να την στραγγαλίσω και να πιω τους χυμούς της. Όλα αυτά, φορώντας τον καινούριο μου μανδύα. Αυτόν του καινούριου «Εγώ». Κάθε χρόνο τα ίδια. Το πρόβλημα όμως, είναι το «εγώ» κι όχι οι παλιές συνήθειες. Ώρες – ώρες αναρωτιέμαι πόσο αχάριστος είμαι σε ένα κόσμο που κλέβει τόσα, μα χαρίζει πόσα άλλα που αγνοώ.

SideliK_2

Photography by Athan (https://www.facebook.com/athan.mdcr)

Κυκλώνοντας τη νομοτέλεια

mr mercedes

Κάθε μέρα τα ίδια. “Πρέπει να αλλάξω, δεν πάει άλλο!” Εμπρός λοιπόν, άλλαξε! Κάνε το περίφημο νέο ξεκίνημα, κατασκεύασε το νέο “Εγώ” σου. Η περίφημη “νέα αρχή” δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια παράσταση που βλέπουμε ξανά και ξανά να παίζεται από τους γύρω μας η και τον ίδιο μας τον εαυτό χωρίς να αλλάζει η κατάληξη. Όπως κάθε θεατρικό έργο, το τέλος είναι πάντα το ίδιο: μια τρύπα στο νερό. Υπάρχει τρόπος να σπάσει ο φαύλος αυτός κύκλος: Μην προσπαθείς να αλλάξεις τον εαυτό σου!

Το καινούριο ξεκίνημα, που όλοι αναζητούν στη ζωή τους και κανείς δεν επιτυγχάνει, είναι καταδικασμένο εξαρχής. Είναι νομοτελειακά αδύνατο να μεταλλαχθεί η ουσία του χαρακτήρα ενός ατόμου, όλα όσα τον κάνουν μισητό, αγαπητό ή αδιάφορο στο περίγυρό του. Είναι ανέφικτο να εξαλείψει κανείς ότι δεν αρέσει στον ίδιο, με αποτέλεσμα να κλείνει απλώς τα μάτια στις άσχημες πτυχές της ύπαρξής του. Η αλήθεια είναι πως δεν καταφέρνει έστω να τις σκεπάσει στο ελάχιστο μιας και παραμένουν φανερές στον κύκλο του που γνωρίζει λίγο έως πολύ το υποκείμενο. Σαν άλλη στρουθοκάμηλος, αποφεύγει να αντιμετωπίσει την πραγματική εικόνα και σπρώχνει στο πίσω μέρος του μυαλού του όλα όσα δεν αποδέχεται. Ίσα ίσα για να τα ανακαλύψει ξανά, γυρίζοντας στο σημείο μηδέν. Στην πραγματικότητα, κανείς άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει. Η ανάγκη όμως που έχουμε να κυνηγάμε την αλλαγή μας, εσωτερική και εξωτερική, είναι υπαρκτή και πρέπει να ικανοποιείται.

Η λύση στο ζήτημα της περίφημης αλλαγής είναι δύο σταδίων. Πρώτο και σημαντικότερο βήμα στην κατεύθυνση αυτή: πάψε να αντιστέκεσαι στη φύση σου! Όρισε το “Είναι” σου σε μια κόλλα χαρτί. Μια πλήρης λίστα με όσα στοιχεία του χαρακτήρα σου σου αρέσουν μα κυρίως όσα μισείς, αλλά και μια καταγραφή των αντιδράσεων που έχει το κοινωνικό σου περιβάλλον απέναντι σε αυτά, θα σε βοηθήσει να μην ξεχάσεις τίποτα στην προσπάθειά σου. Έχοντας μια εικόνα πλέον για το ποιόν σου μπορείς να εισέλθεις στην φάση της αποδοχής. Αποδέξου πως όλα εκείνα τα αρνητικά κομμάτια του παζλ που αντικρίζεις στο χαρτί σου δεν είναι κάτι το οποίο εξαφανίζεται ως δια μαγείας μα ακριβώς αυτό που γράφω παραπάνω: κομμάτια του παζλ που συνθέτουν το χαρακτήρα σου. Εάν βάζεις τον εαυτό σου τόσο ψηλά όσο νομίζεις, ποιος ο λόγος να τον ψέγεις τόσο έντονα για τις άσχημες πτυχές του ενώ παράλληλα απαιτείς οι άλλοι να αναγνωρίσουν την ιδιοφυΐα σου; Είναι άραγε εφικτό να σε αγαπήσουν οι άλλοι όταν εσύ ο ίδιο μισείς μέρος η το σύνολο της υπόστασής σου; Ακόμη όμως κι αν δεν μπορείς ακόμη να αγαπήσεις τον εαυτό σου, το γεγονός πως δεν πρόκειται να αλλάξει, ας γίνει το κίνητρο για να τον αποδεχθείς. Η αγάπη θα έρθει σταδιακά, όσο τον γνωρίζεις πραγματικά. Μένοντας εξάλλου αγκιστρωμένος, σε ένα πλαίσιο ενοχών και αρνητικής κριτικής για όλα όσα δεν αποδέχεσαι γύρω από εσένα, καταλήγεις να απορρίπτεις όλα όσα κάνεις. Θετικά και αρνητικά. Η αποδοχή και η αγάπη επομένως, όσο τετριμμένα κι αν ακούγονται είναι το εφαλτήριο στην πορεία προς την ικανοποίηση της ανάγκης για αλλαγή. Σίγουρα, θα υπάρξουν στιγμές που οι παρελθοντικοί δαίμονες θα ξαναχτυπήσουν την πόρτα σου. Έχοντας όμως αποδεχτεί την ύπαρξή τους ως μέρος του χαρακτήρα σου, είναι ευκολότερο να τους αναγνωρίσεις, να κρατήσεις την ισορροπία που με κόπο κρατάς και αγαπώντας σε να προχωρήσεις μπροστά δίχως ενοχές.

Αναφέρθηκα στους δαίμονες του παρελθόντος που όση πρόοδο κι αν έχεις σημειώσει, συνεχίζουν να εμφανίζονται, βάζοντας τρικλοποδιές στην πορεία σου. Οι στιγμές αυτές του παραστρατήματος έχουν κάποιο υπόβαθρο: οι καταχρήσεις, η άστατη ζωή και τα σύγχρονα πάθη γενικότερα. Πρέπει να αναγνωρίσεις πως οι κακές συνήθειες που σε πλαισιώνουν πηγάζουν από την ίδια τη φύση του χαρακτήρα ·αποτελούν τάσεις οι οποίες μπορούν να καθοδηγηθούν προς όφελός σου. Ας δούμε μερικά παραδείγματα:

  • Καταχρήσεις: το ποτό, η χρήση ουσιών, η ροπή γενικότερα του ατόμου να “κάνει κεφάλι”. Πηγάζει από την τάση που έχει ο άνθρωπος να ζήσει σε ένα παράλληλο, γεμάτο δράση κόσμο, μακριά από τη ρουτίνα και βιώνοντας μια πλασματική αυξημένη αυτοεκτίμηση. Έχοντας πιάσει πάτο όπως είδαμε νωρίτερα, έχεις ήδη αντιληφθεί το επίπλαστο της αυτοεκτίμησης και περνάς στη φάση της αποδοχής. Αυτό που μένει είναι να κατευθύνεις την τάση για να ζήσεις μια διαφορετική, περιπετειώδη πραγματικότητα. Επιλέγοντας την ενασχόληση με τα extreme sports, τα ταξίδια και κάθε λογής εναλλακτικό ως προς τη καθημερινότητα hobby, εξαλείφεις την κακή συνήθεια των καταχρήσεων.

  • Εφήμερες σχέσεις: η τάση του ανθρώπου να κυνηγά την επιβεβαίωση μέσα από παροδικές, ερωτικές κυρίως μα και φιλικές, σχέσεις. Ζητούμενο εδώ είναι να αναζητηθεί η ενασχόληση με δραστηριότητες που θα σου αποφέρουν την επιβράβευση. Κάνοντας κάτι δημιουργικό και εκθέτοντας το στον κοινωνικό σου περίγυρο, επιτυγχάνεις να λάβεις το θαυμασμό, την καλή κουβέντα η έστω την προσοχή που τόσο επιζητάς. Αξίζει να σημειωθεί εδώ πως η συνεχής επιβεβαίωση θα οδηγήσει σε μόνιμη τόνωση της αυτοπεποίθησης σου με αποτέλεσμα να εξασθενήσει σταδιακά η ίδια η εξάρτηση από την επιβεβαίωση.

  • Εθισμός στο διαδίκτυο: η ανάγκη του ανθρώπου για κοινωνικοποίηση καλύπτεται από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα online παιχνίδια. Η ανάπτυξη κοινωνικών σχέσεων αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι αυτού που ονομάζουμε ποιότητα ζωής αλλά και θεμελιώδη τάση του ατόμου η οποία εύκολα ικανοποιείται με επιφανειακό τρόπο. Η ευκολία που παρέχει το διαδίκτυο προς αυτή την ικανοποίηση είναι γνωστή. Ακόμη και εσύ ο ίδιος μπορείς να καταλάβεις τη διαφορά μεταξύ ψηφιακού και πραγματικού φίλου. Διστάζεις ωστόσο να κοιτάξεις προς τη μεριά του τελευταίου. Βγες έξω και μίλα με κόσμο διάολε! Πες “ναι” στις προσκλήσεις γνωστών και συναδέλφων. Μπορεί βέβαια να δυσκολεύεσαι να βρεις το θάρρος να μιλήσεις σε αγνώστους η ακόμη και η ιδέα να συναναστραφείς με ένα σχετικά οικείο περιβάλλον να σε φοβίζει. Ας το παραδεχτείς κάπου εδώ. Η κοινωνικοποίηση θέλει τόλμη, κάτι όχι και τόσο εύκολο σαν πρώτο βήμα. Ζήτα βοήθεια .Η ψυχική υγεία είναι ένα ταμπού που πρέπει να σπάσει και τα αποτελέσματα αξίζουν την προσπάθεια. Μια υγιής κοινωνική ζωή φέρει αμέτρητα οφέλη.

Αυτά και άλλα πάθη, σε συνδυασμούς πολλές φορές, ταλαιπωρούν τον σύγχρονο άνθρωπο. Πληγές που αιμορραγούν, μπορούν όμως να κλείσουν εάν επικεντρωθεί κανείς στη ρίζα του προβλήματος. Είναι ξεκάθαρο πως οι εσωτερικές τάσεις του ανθρώπου δεν καταπνίγονται αλλά μπορούν να δαμαστούν με κατεύθυνση την ευημερία. Η ψυχική δύναμη, η πίστη μα κυρίως η αποφασιστικότητα κι η υπομονή είναι τα όπλα στη φαρέτρα όλων μας.

SideliK_2

Λαχτάρες

laxtares small

Σάββατο πρωί. Ακόμη ένα όμορφο ανοιξιάτικο Σάββατο που ξυπνάω ξεκούραστος κι ευδιάθετος. Δεν ξενύχτησα εχτές, μιας και η αποχή μου από το αλκοόλ με δυσκολεύει αρκετά σε αυτό. Η ώρα είναι 11. Βέβαια πρέπει να ξύπνησα άλλες 2-3 φορές νωρίτερα αλλά ξανακοιμήθηκα γλυκά υπό τον ήχο των χελιδονιών. Σαν παλιά κασέτα με jazz μουσική ηχούν τα γαμημένα. Στηρίζομαι λίγο στα χέρια μου και σηκώνομαι. Πρώτη κίνηση, να ανοίξω το pc και δεύτερη …το στρίψιμο. Ένα φραπεδάκι που θυμήθηκα την ύστατη ώρα και φωτιά! Καθώς το μούδιασμα προχωράει και η σκέψη μου χάνεται στα υπερρεαλιστικά πεδία που εκπέμπουν τα αστεία videos στο YouTube, νιώθω ευλογημένος που έχω καταστήσει εφικτές αυτές τις στιγμές χαλάρωσης με τη σκληρή δουλειά μου.  Μάλλον βοηθάει και η reggae υπόκρουση. Όμως, λίγα λεπτά αργότερα, η ωφέλιμη παράνοια με οδηγεί στην εσωτερική ανασκόπηση. Σε ρηχό επίπεδο συνήθως μα αρκετή για να με κάνει αναρωτηθώ: Ζω μια στιγμή ελευθερίας ανάμεσα σε άλλες τόσες έντασης; Είναι γλυκός εν τέλει ο καπιταλισμός; Ή απλά βιώνω την επιτομή του εφήμερου χαρακτήρα του, ικανοποιώντας τον πόθο μου για γρήγορη ανακούφιση; Μια ικανοποίηση επιφανειακή, στα πρότυπα των βιαστικά εναλλασσόμενων και άμεσων δραστηριοτήτων που μας τροφοδοτεί ο δυτικός τρόπος ζωής.

Είσαι στο σουπερμάρκετ, κουρασμένος και πεινασμένος. Αγοράζεις ότι πιο «έτοιμο» βρεις στα επάνω ράφια και ορμάς στο ταμείο για να πληρώσεις. Βιάζεσαι να φας. Θες να εκμεταλλευτείς στο μέγιστο τον διαθέσιμο χρόνο. Όλο αυτό γιατί όντας κουρδισμένος απ’ τη δουλειά, τον πυλώνα της ζωής σου, έχεις μάθει να ικανοποιείσαι στην ιδέα της μέγιστης απόδοσης στον ελάχιστο χρόνο. Δουλεύεις όσο πιο γρήγορα μπορείς, για να ακούσεις ένα μπράβο από τον εργοδότη σου. Ηδονίζεσαι. Ένα μπράβο που ίσως οδηγήσει σε λίγα παραπάνω χρήματα. Κάπως έτσι, από συνήθεια, αντικαθιστάς κι ένα πλήρες γεύμα, με την όλη μαγεία της προετοιμασίας του, με ένα γεύμα που θα σε κρατήσει απλά όρθιο ενεργειακά. Αδιαφορείς για τις μακροπρόθεσμες συνέπειες αφού «δεν υπάρχει χρόνος».

Με το παραπάνω παράδειγμα θέλω να σκεφτείς τι ακριβώς συμβαίνει στο πίσω μέρος του μυαλού σου, του μυαλού μου. Θέλεις να πας ταξίδια, να χαλαρώσεις, μα δεν θες να αφιερώσεις το χρόνο και το χρήμα που απαιτεί ένα ταξίδι. Οι ετοιμασίες και μόνο φαντάζουν βουνό. Θα πιείς ένα τσιγάρο και θα βάλεις μια λίστα να παίζει. Ταξίδι και διαλογισμός, ετοιμοπαράδοτα στο χώρο σου και μάλιστα σε έκπτωση. Επιτυγχάνεις κάπως έτσι την άμεση ικανοποίηση στον ελάχιστο χρόνο, με το ελάχιστο κόστος. Σίγουρα έτσι δεν πας εκδρομή μα κάνεις όνειρα και τα όνειρα δεν κοστίζουν. Μπορεί και να την βρίσκεις αλλιώς. Ίσως προτιμάς να πιεις τους καφέδες που θα σε «τσιτώσουν», να ντυθείς όμορφα και να βγεις το σαββατόβραδο. Θα ψάξεις πάρκινγκ για καμιά ώρα, θα στριμωχτείς σε κάποιο μαγαζί όπου θα μοιραστείς τις «μπόμπες» με τα φιλαράκια σου και κάποιοι από εσάς, θα γυρίσετε σπίτι με uber ή με κάποιον ταξιτζή που θα σας κλέψει κάνοντας βόλτες στην Αθήνα. Θα μπορούσες με τα ίδια η λιγότερα χρήματα να εκτονωθείς κάνοντας γυμναστική, να κοινωνικοποιηθείς με δεκάδες άλλους τρόπους. Όμως δεν είναι το χρήμα εδώ το πρόβλημα. Είναι ο χρόνος. Δεν υπάρχει.. κι αν υπάρχει, είναι χρήμα!

Τα ίδια κάνεις με την σχέση σου. Γρήγορα ραντεβού, μερικά ξύδια και γρήγορα στο σπίτι για σεξ. Αύριο δουλεύετε άλλωστε. Σκέφτηκες για λίγο πως θα ΄ταν όμορφα τα πράγματα αλλιώς. Μα εσύ το αλλιώς το βλέπεις κι εδώ από τη σκοπιά της μέγιστης απόδοσης. Θέλεις έναν άνθρωπο να σε καταλαβαίνει 24 ώρες το 24ωρο χωρίς να σε κουράζει. Επιπλέον, να σου δίνει το κορμί του ασυζητητί. Θες μια μόνιμη ψυχοσωματική αγκαλιά να σε περιβάλει στον ελεύθερο σου χρόνο. Προφανώς η εγωιστική αυτή ματιά σε αφήνει μόνο. Παρέα με τον πόθο σου για κατανόηση. Κατανόηση που βρίσκεις και πάλι στο πιόμα. Απλό σεξ με την ψυχή, χωρίς απαιτήσεις. Αυτό δεν ήθελες; Δεν θα αναφερθώ καν στην ιδέα να διαβάσεις ένα βιβλίο.

Τι στα αλήθεια μένει λίγες ώρες μετά από τις εφήμερες πράξεις μας; Ένα συναίσθημα μη ολοκλήρωσης, ένα χάσιμο χρόνου και μια στιγμή που αντιλαμβανόμαστε πόσο σφιχτά δεμένοι είμαστε στο βαγόνι που κάνει φαύλους κύκλους. Σίγουρα, έχουμε ικανοποιήσει, συχνά παρέα κι όχι κατά μονάδες, τη λαιμαργία μας για ένα γρήγορο lifting της ψυχής μας που συχνά μοιάζει με βιαστικό σιδέρωμα. «Τσαλακωμένοι» και ταλαιπωρημένοι, πέφτουμε για ύπνο.  Τα φώτα σβήνουν και το ρολόι, καλά κουρδισμένο, ξαγρυπνά κάνοντας κύκλους. Σου θυμίζει κάτι;

SideliK_2

Photography by Stathis Xanthopoulos (https://www.facebook.com/stathis.xanthopoulos.3)

Απογοήτευση, μέρος 2ο (stray thoughts vol. 6)

GUATEMALA, PUERTO SAN JOSE.

Ήταν ψιλοχειμωνιάτικο το βράδυ που γυρνούσα από το φοιτητόσπιτο, τη μέρα που μπήκα σε σκέψεις. Ξαφνικά κατάλαβα πως ..δεν έχω σχέση με αυτούς. Άνθρωποι ατάραχοι κι ας φαίνονται ταραγμένοι, εγώ ταραγμένος κι ας φαίνομαι ατάραχος.

Ανόητα επιφωνήματα, ανόητα άγχη για μαλακίες. εγώ τα βίωσα τα βλέπω και ξέρω την απάντηση. Οξύς λόγος και αυτοκριτική. Διάβασμα και διαλογισμός.

Το ερώτημα είναι γιατί κολλάω στο ερώτημα; Ερωτική απογοήτευση.

SideliK_2

Photography by Antoine d’Agata (Guatemala, Puerto San Jose)